• En dus dacht ik zo bij mezelf...

    - ik vind die regen maar niks. Maar ik vind de klagers over de regen ook maar niks. Want ik vind dat je niet moet klagen over iets waar toch niets aan te doen valt. En dat verandering al eens niet slecht is. Dus, hip hoi voor de regen. (en nog hip hoi-er voor het zonnetje dat ons zaterdag wordt beloofd).
    - als een vrouw op haar 35e aan de top van haar libido zit, wat gaat dat dan binnen 5 jaar geven... Ocharme de mannen in mijn leven.
    - ik wil dus écht wel een Tupperware-demo in mijn huis uitnodigen hoor. Niet dat ik daar iets van nodig heb (wie geeft er in godsnaam zoveel geld uit aan iets dat op één of andere manier pootjes krijgt en wegloopt...), en ook niet dat ik zo nodig mijne living aan de vriendinnen wil laten zien. Maar, de demo-persoon heeft het zo wanhopig gevraagd. En ergens snap ik ook de wanhoop wel. Want wie wil er nu tupperware kopen van iemand die 5 jaar geleden nog bekend stond als "de dronken zot van 't dorp". Inderdaad, ne man dus. En neen, ik ben absoluut niet gender-gevoelig op dat vlak, maar wel als de demonstrateur in kwestie zo belachelijk ongeloofwaardig overkomt dat ik de neiging heb om camera-ploegen uit te nodigen.
    - Ik heb dringend nood aan vakantie. Maar hey wacht, ik heb binnenkort vakantie!!!! Nu nog "gewoon" een reis boeken en een catsitter aanstellen.
    - Die grootouders van mij, die zijn dit jaar 60 jaar getrouwd. 60!!!! Zoals in 6 keer 10! Of zoals in: gigaaaaaaantisch lang! En dat ik dat dus nooit ga halen. Of ik zou morgen moeten trouwen en dan 95 worden. En mijne vent zou het dan ook nog zo lang moeten uithouden. Woehahahaha!
    - zouden die mensen uit "exotische liefde" op VT4 écht zo naïef zijn? Leef ik dan in zo een andere wereld, dat dat voor mij zo ongeloofwaardig is dat ik denk dat dit betaalde acteurs zijn?
    - Moet ik nu mijn herfstkledij al bovenhalen?
    - Dat ik het gewéldig vind als mijn katjes altijd meteen hun natte snuiten tegen mij komen duwen als ik thuis kom. Instant happy feelin'.
    - Water uit de kraan is enkel lekker als het uit nen Brita komt. Ik zou mij dus dringend eens zo'n ding moeten aanschaffen. Of voor mijne verjaardag vragen ofzo.
    - Voor iemand die dagdagelijks met organiseren bezig is, stel ik enorm veel uit. Niet goed hé...
    - Neen Celine, ik heb nog niet nagedacht wat ik met Oudejaar ga doen, en ook nog niet naar waar ik dit jaar met skiverlof ga. Alé joh...
    - Ik ga deze avond een taart bakken. Want ik ben in een taart-bak-stemming.

    Voila, tot daar 0.00005% van hetgeen wat vandaag door mijn hoofd is gegaan.

  • Beeldspraak

    Ik heb er nogal wat google-zoekwerk op zitten, want ik weet exact hoe de foto van mijn huidige gemoedstoestand eruit ziet, maar heb hem niet gevonden. Dus, bij deze een beschrijving...

    Ik word tegenwoordig alweer overstelpt met de fijne mededelingen. Mijn zus wil aan kids beginnen, mijn nicht (die enkel dagen jonger is) is verloofd, collega is aan het bouwen en verhuist binnenkort, goeie vriendin heeft een nieuw lief,... En dan is het daar weer, dat groene monster. Dan ben ik superafgunstig, want dan wil ik dat ook allemaal. Het belachelijke van de zaak is dat ik dat ook allemaal zou kunnen hebben. Maar dat het 'me, myself and I' is dat deze fijne zaken allemaal tegenhoudt. En waarom? Geen idee.
    Het is niet dat ik er nog niet over nagedacht heb, begot. Uren, dagen, weken, maanden en jaren zit ik al met dit vraagstuk in mijn hoofd. Ik geraak niet verder in mijn leven, en dat is geheel en al mijn eigen klote-stomme fout.

    En dus die beeldspraak... Stel, ik sta in het zand, helemaal alleen, niets rondom te zien of te horen. Maar, dan met mijn hielen stevig in dat zand gedrukt. En ik sta vooral te touwtrekken. Met al mijn krachten. Ik probeer hetgeen aan de andere kant van dat touw hangt (het leven? de tijd? veranderingen?), met alle macht tegen te houden en terug te trekken naar mij toe. En dat lukt natuurlijk niet.
    Energie dat dat vergt!!! Stapels & stapels. Dus, ik kan niet meer. Ik wil mij zo graag gewoonweg laten meetrekken door dat touw. En dat touw met 1 hand vasthouden en ondertussen vrolijk zwaaien met de andere hand naar alles wat ik passeer.
     

    Dan heb je de pragmatische mensen die laconiek opmerken dat ik dat dan maar gewoonweg moet doen. Alsof ik daar verdorie zelf nog niet opgekomen ben. En ja inderdaad, ik heb niet te klagen. Mijn gezondheid is perfect, ik heb vele vrienden, ik heb een superzus & mama (en ook nog 2 fijne broers), een mooi appartementje dat gestaag wordt afbetaald, een fijne job,... Maar in dat alles is 1 rode draad: niets is vanzelf gegaan. Het was steeds een gevecht en ik ben er steeds op één of andere manier in gerold. Niets bewuste keuze, niets "het leven omarmen en ten volle beleven".

    Pff, ik word zo moe van mezelf. Ik weet het, ik weet het, jullie hebben dit allemaal al gehoord. Ik heb al gelijkaardige beeldspraakjes gelanceerd en al verschillende keren dit gevoel omschreven.

    IK WIL HIERUIT! Niet uit het leven, maar wel uit dit leven.

  • Regen & zonneschijn

    druppels1fk7.jpgIk ben er verdekke 35 jaar voor moeten worden, maar vandaag zag ik een enorm bizar natuurfenomeen. Ik was in mijn slaapkamer, achteraan mijn appartementje, en stelde vast dat het regende toen ik buiten keek. Toen ik 2 seconden later in de living stond (vooraan dus) en ook daar naar buiten keek (want er was zo'n raar geluid op straat), zag ik dat het er niet regende.
    Waarop ik in volle vaart naar achter liep, alwaar het, inderdaad, regende. En diezelfde volle vaart herhaalde en zag dat het dus écht niet regende op de stoep.

    Raaaaaar maat!

    Voila, tot daar deze fijne bijdrage tot mijn blogje :)

  • Countin' the blessings!

    In het kader van een af en toe opduikend positivisme, tel ik hieronder met alle graagte mijn dagdagelijkse "blessings":
    - op nen "hik en ne flik" kwam ik aan 10 enthousiaste stemmen die mij de noodzakelijk shot onder mijn kont gaven om dit hier niet te laten verloren gaan. Wow, ik doe dus verder!
    - In het twijfelproces om wel/niet verder te doen met dit blogje, heb ik enkele dingen vast gesteld:
      - ik kwam op een kleine dag aan 10 enthousiastelingen (wow, ego is bij deze opnieuw opgepoetst)
      - Wat een leuke blogs hebben jullie! Ik heb met veel plezier middernachtsdromerstorm en danique toegevoegd in mijn favorieten. En zien dat ook Nina mij volgt... Wow, vereerd en al!
    - Ik deed eergisteren mijn strijk. Yep, een banaliteit voor jullie, maar een fijne wetenschap voor mij.11-08-29 Thuis 002.jpg
    - Het is vandaag mijn "doe-ik-niet-graag-dag". Met fijne elementen zoals daar zijn: jaarlijkse afspraak met tandarts & gyneacoloog vastleggen, eindelijk werk maken van het oplossen die vochtplek die maar niet van zichzelf wil verdwijnen, ... Maar, ik heb het toch maar gedaan, al die dingen die ik al lang "nekeer ging doen".
    - Ik moet vandaag niet naar 't school. Jeuj! En ja, de schooltijd was een mooie tijd, en ja, later als ik groot ben wil ik zelfs voltijds gaan lesgeven. Maar nu ben ik toch even blij dat er binnen een kleine 9 maanden geen examenbevalling van mij wordt verwacht!
    - Het machien dat ik in steraanbieding gekocht heb om mijn tuin om te toveren van een net-niet-oerwoud tot een knappe engelse tuin is gewéldig! Het is een Bosch AHS 52 Li Accu, voor de kenners. En het moet gezegd, het is een aanrader. Ik trok gisteren mijn short, werkbotten & werkhandschoenen aan (en ja, ook nog wat ondergoed en een t-shirt uiteraard, maar dat is niet meteen ongewoon), en was helemaal in mijn nopjes dat ik nu eindelijk langer dan 10 minuten kon staan zwieren met een heggenschaar, wegens licht genoeg om lang mee te kunnen zwieren. En gezwierd heb ik!
    - Om dan meteen nadien mijn mams, broer, buurman op toevallig bezoek te hebben en te kunnen genieten van mijn pas gerenoveerde tuin. En dat dat leuk is, zo van die toevallig gezellige avonden.
    - Mijn poetsvrouw komt vandaag. 3-werf hoera! En graag thuiskomen straks enzo!
    - De zon schijnt en deze middag heb ik een lekker slatje gegeten op het terras van ons bedrijf.
    - Terwijl iedereen zucht dat de vakantie alweer voorbij is, moet die van mij nog beginnen. En het is zelfs een baanbrekend verlof deze keer. Voor het eerst in mijn 12-jarige werkcarrière ben ik 3 (drie!!!) weken met verlof. En dat ik ervan ga genieten is zeker!

    Het leven ziet er vandaag niet zo slecht uit in feite. Ik moet dat meer doen, zo van die blessings counten. Tot binnenkort!