• Speelgoed

    4s.jpgMen kope een gsm. Of correctie: men late u een iPhone4 aansmeren en betalen hiervoor zoveel centen dat de modale mens (waartoe ik - voor alle duidelijkheid - ook behoor) hiermee een schone congé in Turkije kan bekostigen. Want, madam, tegenwoordig kan je toch niet maar gewoon bellen en sms'en zekers. Je moet ook kunnen weten welk weer het is in Zimbabwe, tweeten of facebooken over de gewéldige dingen die je doet, het metroplan van Parijs consulteren, weten wanneer het paasvakantie is in Zweden, boze vogels lanceren naar groene varkens, ... En dat op ieder moment van de dag. Uiteraard.

    En dus kocht ik een mooie blinkende zwarte iPhone. En voorzichtige ik kocht er meteen een heel dure verzekering bij. Ah ja, de voorzienigheid zelve.
    U had het al kunnen denken, binnen de korste keren vond ik het inderdaad noodzakelijk om mijn kleinnood altijd (ik zeg ALTIJD) bij mij te hebben. Wie zingt dit? A-woman weet het, want ze heeft Shazam. Wanneer vertrekt de trein? Inderdaad, tik tik tik, ik kan het u vertellen! Hoe snel hebben we deze afdaling afgeskiet? Voila si, ik heb de bewijzen bij! De laatste nieuwe aanbieding van Vente-Exclusive? Pfoe, die heb ik deze ochtend al joggend (met de gepaste muzieklijst uiteraard) besteld.

    Maar, uiteraard (hoe kan het ook anders bij mij, alle electro is allergisch aan mij en weigert binnen de kortste keren dienst) gaat er snel iets kapot en werkt de triller niet meer na een maand of 9. Dat is nogal vervelend als je altijd in luide omgeving aan het werk bent, dus die triller is écht wel nodig. En nee, gij schunnige medemens, dat ander soort triller heb ik in een andere vorm.
    Geen nood, dacht ik, mijn ondertussen levensnoodzakelijk verlengstuk is nog onder garantie.

    Ik dus naar de F***. De man van de F*** verkondigt doodleuk dat mijn lifesupport (of toch bij benadering) inderdaad kapot is, inderdaad onder garantie is en dus hersteld zal worden. Binnen minimum een week of 8. Wahaaaat? Ikke, a-woman, 8 weken of meer zonder iPhone? No way!

    Dus, ik toverde mijn verzekering boven, alwaar netjes in stond dat er een "gelijkwaardig vervangtoestel" was voorzien. Maar, zei de inmiddels ambetant wordende man in de winkel, dat slaat natuurlijk op het toestel dat ik zou krijgen mocht dat van mij niet meer te herstellen zijn. Over een vervangtoestel tijdens de reparatie is géén sprake. Ze konden mij uit de nood helpen met een oude Nokia. Ken je ze nog? Die modellen waarmee je iemand kan doodkloppen?
    En wat meer is: om gebruik te kunnen maken van deze verzekering, zou mijn toestel "zichtbare schade" moeten hebben. Waarbij hij er fijntjes aan toevoegde of ik dacht dat ik dat kon regelen.

    Voor de goede (en ook slechte) verstaander: inderdaad, de F***-man suggereerde doodleuk dat ik mijn iPhone dan maar met een smak tegen de grond moest smijten, om alsnog "zichtbare schade" te hebben. En, voegde hij er nog aan toe, ik mocht hem vooral niet in 't water zwieren, want dat dekt de verzekering niet.

    Zo gezegd, zo gedaan. Mijn iPhone is met een moordlustige smak (met oerkreet in begeleiding) tegen de grond gesmeten. Resultaat: scherm in frut vanéén.
    Voila si, dat was dus alles wat er nodig was om een week later op de wachtlijst te staan voor een nieuwe iPhone 4S. Wieha. Waarbij a-woman dus toegeeft langer op "het geweldige toestel" te willen wachten als er alweer een nieuw reukje aan zit. En in eenzelfde moeite toegeef dat ik nu dus alweer een aardig bedrag opleg om het nieuwste van t nieuwste te hebben.

    Ikke een nerd? Maar nee gij, ne gadgetfreak that is ;)

  • Kroontjes

    prinses.jpgDames, hier volgt een algehele waarheid, waar ik rotsvast van overtuigd ben dat het voor jou ook geldig is. Elke meisje heeft er op één of ander moment in haar leven van gedroomd om een prinses te zijn/worden. En wat is het beste alternatief mocht dat niet lukken (want geef toe, trouwen met Prins Filip was geen optie in die droom): Miss worden. Dat kan als Miss Sport, Miss Bambi (écht...), Miss Aardbei, Miss Mol (de stad, niet het beest), Miss Diamant of op internationaal niveau als Miss Landmine, Miss Pregnant, Miss F.A.T, ...

    Mijn droom is (gelukkig) bij een droom gebleven, en de goesting om aan zoiets deel te nemen was er op de cruciale leeftijd van 17 tot 24 niet meer. Als er uberhaupt al sprake zou zijn van enige kans op winst, that is... Dus, dedees is alleen af en toe MissKleum, MissVerstand, MissNoegd of MissLukt. En ik ben daar best happy over.
    Die wereld fascineert mij toch wel. Zo een beetje in aloude Jambers-stijl: wat drijft ze, wie zijn ze en waarom willen ze persé in een niemendal bikini paraderen.

    Die fascinatie gaat de komende maanden een invulling krijgen, want yours truly is uitverkozen (aha, zie je de link? ;)) om het gebeuren op nationaal niveau van heel dichtbij mee te maken. Helaas ben ik er te voorzichtig voor om hier de smeuïge verhalen te komen vertellen, maar ik weet nu al dat ik er veel inspiratie uit ga opdoen. En waarschijnlijk héél vaak vloeken dat ik dat hier niet ga kunnen vertellen, aangezien de snode wereld van "de boekskes" helaas overal tentakels heeft...

    Maar, kort samengevat: ik ga dus van kortbij zien hoe een doodgewoon meisje prinses wordt. Kben benieuwd... Ik hou je (zoveel als mogelijk...) op de hoogte.

  • Nope, ik ga het niet over moederinstinct hebben!

    Enfin, toch niet lang. Denk ik.

    Het is dan toch gelukt. Ik ben er verdekke 35 voor moeten worden en heb met lede ogen gezien dat al mijn vriendinnen het soms zelfs al in drievoud zijn. Nope, ik heb het niet over moederschap (dat zou wel héél straf zijn, om daar dan 9 maand niets over gezegd te hebben), maar wel over het meterschap.

    Mijn jongste broer is - nogal voorbarig en nogal ongepland - papa geworden en heeft mij gevraagd om het meterschap van de kleine ter harte te nemen. En dat ter harte nemen, dat neemt dedees gewéldig serieus. Ik had mij nog zoooo voorgenomen om de klassieke *tover enkele traantjes in het oog*¨uitspraak "als er ooit iets met jullie zou gebeuren, kan hij op mij rekenen" niet te doen. Lap, het was eruit voor ik het kon tegenhouden. Maar ik heb het gemeend zenne. Oh boy, met hart & ziel.
    Aangezien de mini besloot om véél te vroeg de wereld te willen zien, heb ik er dan ook voor gezorgd dat dingen zoals geboortesuikers, geboortekaartjes, geboortelijsten,... alsnog tijdelijk in orde kwamen. Ik heb ondertussen thuis cadeautjes om het klein bazeke dagelijks iets te kunnen geven tot hij zijn plechtige communicie doet. Alé, of toch bijna ;).

    Och ja, het is dus een dotje hé, "mijn" Adamke (want zo gaat hij hier heten). Vingers & tenen zijn geteld en "koelie-koelie's" ontsnappen nogal vaak, vrees ik. Ik heb hem nog niet mogen vastpakken, want daar is hij nog te zwakjes voor, maar ik heb wel al geweldig kinderlijk staan roepen dat hij toch zo veel haar heeft, en er toch zo koddig uitziet en zoooooo klein is.

    Ik kan het mij niet laten om te zeggen dat al dat baby-geluk nog steeds geen boost geeft aan mijn baby-verlangen. Wat mij dus op mijn gezegende leeftijd doet afvragen of ik er toch maar voor moet gaan "omdat ik er anders later zeker spijt van ga krijgen" (en believe me, ik denk dat écht) of er mij stilaan een gedacht van ga maken dat het baby-ding niet voor mij gaat zijn.