• Het is zover...

    Toen ik 4 jaar geleden op mijn huidige werk begon, was er nog géén sprake van crisis, economische moeilijkheden of meer van dat fraais. De firma met Nederlandse roots had grootse plannen, waar ik een mooi onderdeel van zou zijn. Nog geen half jaar later bleek dat van alle gewéldige beloften (spreek vooral uit "op z'n Nederlands") heel weinig in huis zou komen. Ik zou niet in die afdeling werken die nieuw opgericht zou worden (en er aan het hoofd komen), het takenpakket bleek héél anders te liggen en ook ivm de werkvoorwaarden werd heel vaak werk gemaakt van "flexibele interpretatie". Of hoe bijvoorbeeld "overuren worden op een eerlijk manier verrekend" in de praktijk in feite wilde zeggen "wij weten niet wat het woord overuren wil zeggen, dus wij doen daar niet aan mee".

    Maar bon, het was in de sector waarin ik graag werk, er kwam een superleuk project binnen waar ik jaar na jaar meer mijn tanden in mocht zetten en de collega's zijn best te pruimen. Na een klein jaar bleek dat van de ruim 50 collega's er een heel deel moesten verdwijnen. In verschillende ontslagperiodes, waarin je schrik had toen de baas in jouw bureau stapte, werden in totaal 42 (!!) mensen buiten gesjot. Wat dus als resultaat had dat mensen met vele jaren dienst op straat stonden. Maar wel nog allen hun opzeg moesten uitdoen. We hebben dus een dik jaar samen gewerkt met meer collega's die in opzeg stonden, dan collega's die nog "gewoon" hun job hadden. Prettige sfeer, ik kan het je garanderen.

    Ondertussen is de situatie al een dik jaar genormaliseerd, gelijk dat ze zeggen, en werken we met de zogenaamde "kerngroep" duchtig verder. Enorm veel uren, ingeleverd op voorwaarden (gelimiteerd gsm-verbruik, firmawagen van een klasse lager, ...) en altijd de gedachte in het achterhoofd dat we de survivors zijn.

    En dus toen ik gisteren op den bureau van de baas werd gevraagd, had ik het écht niet zien aankomen. In zijn klotestijl (sorry, maar gewoon een papier letterlijk onder mijne neus smijten en daarbij zeggen "sorry, ik heb slecht nieuws", is klotestijl) werd ik op de hoogte gebracht van mijn ontslag.

    Na 12 jaar werken in een intens onzekere sector is het mij dus ook overkomen. Ontslag. Miljaard maat, dat pikt hoor. Ik ben gelijk een onnozel kind beginnen wenen, heb gestameld dat het nog moet bezinken en heb mijn gerief gepakt en naar huis gegaan. Misschien moet ik hier fijntjes bij vermelden dat hij mij dat pas om 17u30 heeft gezegd, terwijl we in principe tot 18u moeten blijven. Kwestie van geen dag te verspillen hé...

    En nu? Ik moet er nog over "overeenkomen met mijn baas", maar ik denk dat ik ongeveer 4 à 5 maand opzeg heb. Ik varieer momenteel van écht kwaad, naar heel verdrietig. Ook wel wat paniek, want er is die lening, er is die crisis en er is die onzekere sector. Ik heb mezelf nu tot eind van de week gegeven om absoluut geen actie te ondernemen (tis te zeggen, ik zit sinds deze ochtend wel opnieuw braafjes achter mijn bureau hoor, dus werken doe ik wel). En nadien ga ik moeten knopen doorhakken. Misschien is dit wel het moment om een draai te geven aan mijn leven.

    Heeft iemand een fijne suggestie?

  • Slimme collega!

    Ik heb de indruk dat het in onze sector wemelt van de schorpioenen. Horoscopaal dan (is dat een woord? ;)). Deze week en volgende week vieren we meerdere verjaardagen en wordt bij het nodige calorieverbruik al eens gemijmerd over een jaartje ouder worden.

    Favoriet onderwerp is dé leeftijd waarbij je het moeilijk had. Of maw: waar ligt de grens van het fijn verjaren met het tegen-je-zin-verjaren. Voor mezelf is dat simpel: ik had een eerste mega-dip bij de 30e verjaardag en het is mij sindsdien niet meer goed af gegaan. Toen ik dit jaar de 35e horde moest nemen, was ik in feite bijna in de ontkenningsfase en begin ik zo stilaan te snappen waarom vrouwen het onbeleefd vinden als er naar hun leeftijd wordt geïnformeerd.

    Een collega heeft er zelfs een verklaring voor, voor dat met tegenzin verjaren. En ik moet zeggen: hij is geniaal! Hij stelt dat er een bepaald punt in het leven komt waarop je niet meer "veelbelovend" bent. En dat woordje dekt voor mij inderdaad de lading, want dat is het onuitgesproken gevoel waar ik al enkele jaren mee worstel.
    Waar ik ooit dat veelbelovende meisje was die een goed (én veelbelovend) diploma haalde, nadien al op heel jonge leeftijd dingen mocht doen die echt wel straf waren (en inderdaad: veelbelovend) voor iemand zo jong, is dat ondertussen veranderd in "bevestigend". De mogelijkheden om richting te geven aan het leven worden kleiner, sporen zijn getrokken en richtingen bepaald.

    Uiteraard kan je nog nieuwe dingen doen. Uiteraard zijn er nog mogelijkheden. Maar dat écht veelbelovende is eraf. En ik rouw daar nu al 5 jaar over :)

    Tijd voor een midlifecrisis?