• #wijvenweek - dag 4 (met meer dan een week vertraging)

    Aangezien ik las dat er voor #wijvenweek maar 1 regel was, namelijk dat er geen regels zijn, vind ik dat ik meer dan een week later nog over dag 4 mag spreken...
    Ik heb mijn geest vorige week eens helemaal leeg gemaakt, door in tropische omstandigheden te gaan skiën, dus ik ben er weer klaar voor.

    Dromen

    Ik heb véél dromen. De ene al realistischer dan de andere. Er is 1 soort droom, of eerder fantasie die blijft boven komen. Waarschijnlijk als gevolg van het te veel lezen van onnozele romannekes en bekijken van slechte films.

    Wie of wat zou ik zijn in het verleden. Of maw: mocht ik omwille van 1 of andere rare twist van het heden worden terug gesmeten in het verleden, wat zou er dan gebeuren. Een soort van back-to-the-future dus. In mijn hoofd ben ik al teruggesmeten in verschillende middeleeuwse scenario's. Zou ik dan een medisch wonder worden? Ah ja, want vergeleken met de middeleeuwen, weet ik enorm veel over geneeskunde. Of zou ik een topuitvindster zijn? Wat als ik toevallig terecht zou komen bij de armsten der armsten? Zou ik mij dan kunnen opwerken? Hoe lang zou mijn iPhone het uithouden bij het sporadisch luisteren naar muziek. En wat zou ik van die iPhone kunnen maken zodat het mij van pas zou komen in mijn dagdagelijkse middeleeuwse huishouding.
    Ik zou er ondertussen zelf al een boek of 2 mee kunnen vullen :)

    Als tiener las ik een boek (ik denk van Thea Beckman, maar ik kan mij vergissen) waarin een science fiction verhaal werd verteld, waarbij op een bepaald moment de volledige mensheid sterft, behalve diegenen die onder water waren op het moment van de "inpact". Er overleefden dus slechts enkele mensen, die met hun weinigen probeerden om de bestaande beschaving te overleven en opnieuw op te bouwen. Sindsdien bedenk ik al eens parallelle scenario's, als ik mij vb zit te vervelen op een tram of trein. Dan bedenk ik mij hoe het leven er zou uitzien, mochten enkel de mensen die op dat moment bij mij in het treinstel zitten nog in leven zijn. Wie zou dan de leiding nemen? Wie zou mijn partner worden omwille van "overleving van het mensdom", wie zou er zorgend zijn, zou er een dokter bij zijn,...

    Goh, ik weet het, rare hersenkronkels. Maar het ging over dromen hé. En laten we wel wezen, dit zijn geen wensdromen hoor. Enkel uitstapjes in mijn gedachten.

     

  • #Wijvenweek - dag 3 (inderdaad, vertraging...)

    Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

    Als je niet tegen uitgesproken meningen kan, klik dan nu weg. Nu dus...

    Gisteren ben ik een hele dag vervuld geweest met afschuw. De onzin van het verlies van zoveel kids en mensen is enorm. Ik ben door diezelfde tunnel, met eenzelfde TopTours bus, ook met een groep jongeren ontelbaar veel keer gekomen. Als CM-monitrice, met een enorm zwak voor Val d'Anniviers, weet ik zelfs de exacte spot waar dit drama is gebeurd. En dus ja, ik ben daarvan ondersteboven. Van het onnoemelijk verdriet van de ouders die hun kind niet gaan ophalen. Van de realitiviteit van het leven, en het feit dat dat zijden draadje écht dun is. Van de grootsheid en enormheid van dit drama.

    Dus toen ik daar op de middag over wou ventileren met collega's, had ik gedacht hier mede "amaai ja, dat is erg hé"-mensen tegen te komen. Ik had mij niet verwacht aan volgende 2 reacties:

    - Collega die deze ochtend een meeting moest openen die zei: "Alé (*gniffel gniffel*), ik wou deze ochtend beginnen door te zeggen dat er nog 28 mensen ontbreken in de vergadering. Maar (*gniffel, gniffel*), die zouden met de bus komen.". Weerzin. Argh. Diene would-be-stand-up-comedian wordt bij mij helaas gecatalogeerd als stoeme mens. Ook al zie ik er een dag later wel de spitsvondigheid van in.

    - Een andere collega die mijn "onder de indrukheid" afdeed als "ach, jij kan niet weten wat die mensen écht voelen, want jij hebt geen kinderen". Excuse me!!!! Ik kan mij dus niet inbeelden wat dat onnoemelijk verdriet kan zijn want ik behoor helaas tot de zielige categorie "kan dat niet weten", want ik heb geen kinderen. En dat doet pijn, verdorie.
    Ik heb het hier nooit met zoveel woorden gezegd, maar het feit dat ik geen kinderen heb, is niet mijn eigen keuze. Al doet dit niet eens ter zake. Ik vind het gewoon niet kunnen om aan kinderen te beginnen als mijn geestelijke gezondheid het niet toelaat. Wil ik een kindje? Hell yeah. Is het verantwoord om in deze mentale toestand een kind op de wereld te zetten? Helaas niet. Ook niet omdat iedereen vindt dat het tijd wordt. Of omdat iedereen dat nu eenmaal wél doet. Het risico is simpelweg te groot. Ook al denk ik eerlijk gezegd dat er een kans is dat het wel goed zou lopen.
    Bon, tel dus het heel diep in mezelf verstopte
    verdriet over deze onkunde, samen met de woede over zo'n ongefundeerde, weinig empathische reactie, en je kan je waarschijnlijk inbeelden wat dat met a-woman doet. Een stortvloed aan woorden aan het adres van de arme man die het ongeluk had zoiets tegen mij te zeggen, waarbij ik er op het einde zelfs zwaar over ging door grofweg te zeggen dat hij zich dat ook niet kan voorstellen, want zijn kind is niet dood.
    En ja, ik weet het, ik ging er toen zelf ook over. Mea culpa...

  • #wijvenweek - dag 2 (ook weer met een dag vertraging)

    Guilty pleasures en kleine kantjes.

    A-woman bekent dus. Dit vraagt om een lijstje, van mijn guilty pleasures. De kleine kantjes vertel ik je later wel eens... Anders wordt dit postje té "blote billen".

    - Cappucino. Die met échte slagroom. Ook al weet ik dat dit niet echt is.
    - Schoenen waarvan ik gewoonweg wéét dat ik ze in feite nooit ga kunnen dragen.
    - Oh en kleedjes. Veel veel kleedjes. Voor elke gelegenheid. Yep, zelfs galabals enzo.
    - Nekeer ne goeie dikke scheet laten, met veel lawaai. Yes, ook beautyqueens kunnen dat. Weliswaar nooit (!!) in gezelschap.
    - Een cheeseburger van de Quick.
    - En nu we toch bezig zijn: speculaasbeignets, sabayon, macaroni, slagroom recht in mijne mond spuiten, Cookie Dough van Ben&Jerry's... Ik ben een zoete, was het opgevallen?
    - Of nog: ik maak héél graag cake en taartjes. Omdat ze zo lekker zijn, maar vooral omdat ik altijd een dikke klodder in de pot laat, om met mijn vingers eruit te snoepen.
    - Dat die trut die mij al sinds mijn 12 jaar achtervolgt in mijn leven en die mij al zooooo vaak een mes in de rug heeft gestoken nu blijkbaar minder goed kan snowboarden dan ik. Nah!
    - Ik kan écht jaloers zijn. I want it all, namelijk. En Facebook is daar een héél slecht instrument voor. Op Facebook heeft iedereen een gewéldig (spreek vooral uit zoals Eddy Wally dat doet) leven, en daarbij lijkt het mijne altijd net minder interessant, leuk, blits, gevuld, ... Als ik dan nadien hoor of zie dat het allemaal toch niet zo rozengeur en manenschijn is in het leven van Mr of Ms Wunderfull, kan ik al eens content zijn. Zo efkes zo.
    - Urenlang op mijne stoel liggen, aan een zwembad. Yep, inderdaad, luilekker. En dus niks sporten, niks culturele uitstappen doen, alleen maar mijn boekje en ik.
    - Oh, en stationsromannekes. Van die historische van Candlelight. Ik heb er ondertussen al meer dan 500. Waar ik dan altijd een kaftje rond doe als ik "en plain public" ben. Kwestie van als een intelli
    gent boeklezend type over te komen, en niet als "slechte soap in boekvorm"-lezer.
    - I want you back van Natalia. Meekwelend in de auto.
    - Ik kijk graag naar "De Dingen des Levens". En ik zoek zelfs een week op voorhand op wat er in de komende dagen zal gebeuren. Yep, guilty.

    Ach ja, er zijn er nog zenne. Maar die hou ik voorlopig voor mij. Ik vind dit al guilty genoeg...

  • #Wijvenweek - dag 1 (met een dag vertraging)

    foto1924.jpgDag 1: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

    Ik heb het al eerder gemerkt, schrijven op commando is niets voor mij. Hoewel het altijd mijn tienerdroom is geweest om blits op de blitse redactie van het blitse Flair te werken (ja, ik weet het, veel "blits", maar voor mij is het ook triple-hip!), zou dat dus nooit realiteit kunnen worden, aangezien dat "moet-element" niets voor mij is.
    Maar aangezien mijn naam helemaal bovenaan de lijst staat van de deelnemers van #wijvenweek (kijk maar op www.wijvenweek.be ;)), en ik het in feite écht wel een topinitiatief vind, ga ik mij inspannen.
    Nota aan de nieuwe lezers: spontane stukskes zijn naar het schijnt beter, scroll gewoon nekeer terug ... ;)

    Als kind heb ik eens mogen proeven van het modellenbestaan, en heeft mijn mama fier foto's geknipt uit een blinkende catalogus waarin ik stond te stralen. Die carrière heeft niet bepaald een lang leven gekend, maar ik heb wel mijn gloriemoment gehad. Ik was in mijn nopjes.
    Kleren hebben mij altijd geïntrigeerd. Ook als kind al. Mijn mama maakte zelf kledij voor ons. Ik vond dat gewéldig, aangezien ik altijd extra's kon toevoegen. Een strikje hier, een bollekespatroon daar en vooral rood, veel rood! In realiteit hadden mijn ouders gewoon echt niet veel geld, en maakte ze vooral kleertjes omdat dat nu eenmaal goedkoper was. Maar ik was een gelukkig meisje. Hetgeen wat er bij mij blijkbaar van kleins af al inzat, was een shoe-addiction. Ik was mij als kind heel erg bewust van de moeilijke financiële situatie van ons gezin. Ik zou dus nooit ofte nooit onredelijk gezaagd hebben voor materiële zaken, maar blijkbaar heb ik op mijn 5e verjaardag héél dringend verzocht (lees: girlie uitval, met kres-situatie) naar rode  blinkende schoentjes met een bandje over de wreef. Ze zijn door alle weer en wind gedragen, tot ze net niet van mijn voeten vielen. Naar het schijnt.

    En dat is er niet op gebeterd met de tijd. Ik ben nu de trotse eigenaar van veel schoenen. Wat zeg ik, van héél veel schoenen. Ik heb er in alle kleuren (geel, rood, oranje, blauw, zwart, bruin, grijs, wit, appel-blauw zeegroen, ...), in alle hakhoogtes (ja, zelfs van die stilletto's die alleen gemaakt zijn om ergens mee binnen te komen en dan vooral niet meer van je stoel te komen), in alle uitvoeringen (pumps, sandalen, sneakers, laarzen,...) en voor elke gelegenheid.
    Maar, dames & heren, ik heb daar zelfs een verklaring voor... Aangezien mijn gewicht al eens wisselend is (jaja, jojo, that's me), ben ik dus niet altijd zo tevreden met mijn eigen zelve. Maar, mijn voeten blijven dezelfde gemakkelijke maat 39. En die kan ik dus blijvend versieren en decoreren alsof ik een schoentopmodel zou zijn. Geen beperkingen ivm mijn "peer-figuur" (yep, dik gat dus), geen beperkingen ivm wisselende maten, alleen maar een nooit stoppende collectie van dat voeten-moois.
    En nu we toch bezig zijn: ik heb eenzelfde filosofie ivm haarversieringen, ringen (al kan die maat toch al eens veranderen met de tijd) en oorbellen.
    Och, en als we nu nekeer écht eerlijk zijn: ik ben fashion-addicted. Ik heb zelfs een avondcursus kleur-en stijlconsulent gevolgd, om semi-professioneel te weten waarover ik spreek als ik fashion-statements maak.
    En bij uitbreiding: ook beauty-products volg ik op de voet. En nog wat meer uitbreiding: nu en dan eens een gezichtsbehandeling, een massage en bij hoge uitzondering een manicure zijn ten zeerste geapprecieerd.

    Beautyqueen? Ikke? Ok, ik beken...

  • Laatste loodjes...

    61186_laatste-loodjes.gifIk ben écht slecht in de spreekwoordelijke "laatste loodjes". Bij mij wegen die niet als lood, maar als lood+beton+staal+Mount Everest, waar ik TORENHOOG tegenop zie.
    En dat mag je veralgemenen. Geef mij een fietsroute van 20, 30 of 60 km en gegarandeerd zit ik er de laatste 3 km door. Ik kan ni meer, begin trager te fietsen, heb er mijn goesting van en kom nog nauwelijks vooruit.
    Ik deed in het verleden al meerdere berghuttentochten met hoogteverschillen van meer dan 1500m op een dag, maar ook verschillenden van vb maar 200m. Elke keer, maar echt elke keer, kom ik de laatste meters in de problemen. Ook al zie ik die verdekke hut al staan en wéét ik dat ik er bijna ben, het lijkt alsof mijn lichaam prompt schreeuwt dat het niet meer lukt. Mét belachelijke "ik kan écht écht écht niet meer"-scenario's tot gevolg. En zelfs wenen en al.

    Maar het gaat verder. Ik eet (bijna) nooit mijn volledige bord leeg, tot grote onvrede van mijn omgeving. Er zal altijd nog wel een klein restje op dat bord blijven liggen, ook al heb ik er super van genoten.

    Een project echt helemaal afwerken is mij nog nooit gelukt, denk ik. Er zal altijd nog wel ergens een klein los eindje zijn waar ik niet toe gekomen ben. Als eindverantwoordelijke van grote projecten is dat gelukkig vaak slechts zo'n fractie van het geheel dat ik er nog nooit moeilijkheden door had. 

    Ik heb thuis alles geverfd. Maar bij het aftrekken van de tape, heb ik hier en daar foutjes ontdekt. Verf die is los gekomen, verf die onder de tape is gekropen. Een werkje van 2 keer niks natuurlijk. Ware het niet dat ik dat nu al zooooo lang aan het uitstellen ben, dat de oorspronkelijke verf waarschijnlijk al is weggesmeten uit mijn bergkelder.

    Op d'unief heb ik van elk mogelijk uitstel geprofiteerd, en ben ik dat ook meermaals moeten gaan vragen. Niet dat ik nog niet aan de opdracht begonnen was. Ze was gewoon nog niet af. Wegens, inderdaad, geen zin in de laatste loodjes. Zelfs mijn thesis heb ik een jaar later ingediend, omdat de layout nog niet af was. Niet dat dat zo'n ramp was, want ik moest toch nog 2 vakken doen. Maar toch...

    Zelfs in gewicht verliezen wegen de loodjes. Als mijn streefdoel is om 6kg af te vallen, zullen er dat waarschijnlijk maar 5 zijn.
    En die start-to-run-cursus is afgeraakt, maar de finale run heb ik niet meegelopen. Ok, ik was op dat moment in Barcelona met Lola, maar ik heb het nadien ook nooit ingehaald.

    En toch hé. Ik ben best wel een doorzetter. Anders doe je geen 12 jaar talentloos aan piano- of balletlessen. Anders ben je ook geen 8 jaar groepsleidster van de lokale jeugdbeweging. Of slaag je erin om een verlieslatend project opnieuw bekend en winstmakend te maken. Of haal je, ondanks een supermoeilijke thuissituatie, toch een universitair diploma.

    Dus, het zal nog wel meevallen allemaal. Maar ondertussen kennen jullie weer een klein deelaspectje van a-woman! :)