• Tomorrowland

    Man man, wat heb ik genoten van Tomorrowland. En neen, dat is inderdaad niet 100% mijne muziek, er zijn te weinig wc's, food- & drinkbars, het is er pokkeduur en hier en daar lopen heethoofden die het nodig vinden om op iemands bakkes te timmeren. Maar toch... Ik ga binnenkort een naturalisatieverzoek sturen om er te kunnen wonen, want volgens mij is dat mijn ideale biotoop.

    En te midden van dat moois, heb ik enkele trends ontdekt. Ik wil absoluut niet pretenderen dat ik een fashion-guru ben, maar het was heel duidelijk dat TML enkele constanten had.

    1. Vlaggen
    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 018.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 016.JPGIk heb in mijn leven nog nooit zoveel vlaggen bij elkaar gezien. Zelfs niet aan dat poepchique hotel in Florida, waar ze hun best hadden gedaan om op de oprijlaan naar de inkom toe zo goed als elke vlag van een land met potentiële bezoekers te hangen. Het leek alsof iedereen op het eerste zicht wilde duidelijk maken van welke verre bestemming hij/zij was gekomen om een bezoek te brengen aan MorgenLand. En ja, hier en daar zelfs een fiere Belg, en een fiere Vlaming. Ik zag vooral veel Zweedse vlaggen. Maar daar zal Swedish House Mafia wel voor iets hebben tussen gezeten. De methode van dragen is simpel: losjes over de schouder gedrappeerd, alsof het een cape is van een superheld.

    2. Bloemetjeskroontjes.
    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 053.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 044.JPGMeisjes met lang blond (bij voorkeur golvend) haar hadden bijna allemaal een bloemenkransje in hun haar gedrapeerd. Het gaf hen allemaal een fee'tjes-uiterlijk. Om het af te maken, droegen ze vaak eerder bleke kledij, meestal ook met bloemetjes.

     
    3. Fluo & fluoverf
    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 039.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 037.JPGOok fluo was alom tegenwoordig. Opvallen was blijkbaar de algemene boodschap, en dat kan prima met fluo. Zowel in kledij als als lichaamsversiering. Er is zo'n verf in opmars (die ik ook al in Werchter en in Dour zag), die soms zelfs oplicht in blacklight. Mannen met een mooie torso (opvallend vaak in TML, jammie), gebruikten de verf vaak om boodschappen op hun lijf te schrijven. Zo in de stijl van "kiss me, i'm famous". Bij meisjes zag ik veel hartjes op het gezicht. Of gewoon bij iedereen: strepen.

     

    4. Hoe gekker hoe liever

    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 015.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 042.JPGDe durvers (en zo waren er héél veel) hadden een speciaal en vooral opvallend kostuum aan. Ik zag Super Mario Bros, ik zag ne Spiderman of 5, Superman, een levensgrote condooms, wasco-krijtjes, Schotten, Galiërs, héél veel morph-kostuums (in groen, zwart met witte stippen, met een smoking-print, wit, rood,...), Love Parade outfits in regenboogkleuren, ...
    Diegene met goeie ogen ziet in de foto hierbij zelfs een heuse Borat. En het mag gezegd, het misstond hem zelfs niet eens!

     

    5. Schoenen

    A-woman 12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 026.JPGzou a-woman niet zijn, mocht ik niet heel goed naar de schoenen van de aanwezigen hebben gekeken. Maar dat viel toch een beetje tegen. Aangezien er eerder kwakkelweer werd voorspeld (wat uiteindelijk heel goed bleek mee te vallen), waren er 2 constanten: ofwel regenlaarzen (uiteraard in alle kleurtjes, met bloemetjes, streepjes, JIM-tekst,...), ofwel lage basketters type All star of sportsloef. Niets trendszettends dus. En voor alle eerlijkheid: ik had ook gewoon mijn zwarte Nike's aan.
    Hier en daar een rare madam op wedges, maar volgens mij heeft die haar dat fameus beklaagd.

    In ieder geval, ik ga volgens jaar terug. Zoveel is zeker!

  • In de zetel

    Ik nam gisteren voor de 2e keer plaats in de zetel van Stefanie, mijn psychologe. Het is een dame van een jaar of 50, die je overduidelijk niet veel kan wijsmaken. Ze heeft (voor mij dan) vernieuwende inzichten, die mij veel stof tot nadenken geven.

    Hoewel ze haar best doet om het "probleem" (zijnde ik dus) te kaderen in een algemeen, niet veroordelend beeld, slaat ze vaak nagels met héél harde koppen. Ik kreeg huiswerk mee, dat mij enorm intrigeert en vooral niet erg blij met mezelf maakt. En was dat ook al niet een probleem?

    In ieder geval, ik moet nadenken over "wraak", "macht" en ouders met hun roots in de jaren '60.
    Ik doe mijn best. Ik denk na...

  • Badge

    Sinds kort moet ik op 't werk "badgen".  Bij het binnen en buiten lopen moet er aan het in&uitbadge-machien dus gezwierd worden met mijn badge (niet dat je dan overuren zou mogen tellen hoor, woehahaha), maar ook vele tussendeuren op kantoor moeten geopend worden met die befaamde badge. Het is zelfs zo dat je daar ook geld kan op zetten, waarmee je dan 's middags patatjes of broodjes kan gaan eten. Een heel handig ding dus, zo'n badge.

    Ware het niet dat ik daar dus écht écht slecht in ben. Ik vergeet die thuis, laat die vallen op straat en speel het zelfs regelmatig kwijt. Op goed 5 maand tijd heb ik al een nieuwe kunnen vragen (en de bijbehorende € 25 betaald voor het nieuwe kleinnood), eentje verloren naast de ingang van het bedrijf (waardoor dus iedereen vrije toegang heeft tot het gebouw, met mijn badge...) maar deze werd gelukkig door lieve mensen terug gevonden en ne keer of 15 aan de receptie een reservebadge kunnen gaan halen wegens "thuis vergeten" (lees: ik zou begot niet weten waar het ligt, maar ik ga nekeer goed moeten zoeken).

    Argh, dat is dus niks voor mij hé. En vandaag is het alweer zover, ik ben het kwijt. En ik weet alweer met de beste wil van de wereld niet waar ik dat gelaten heb. Ik heb gisterenavond mijn appartement opgeruimd en ik kan mij niet inbeelden dat ding tegengekomen te zijn. Dus ik vrees dat ik opnieuw € 25 aan mijne rekker heb. Stoem ding.

  • Shrink - poging nummer veel...

    psychanalyse-493x200.jpgDe aandachtige lezer had het al door: ik zit er alweer door... Ontslagen worden heeft mij écht niet goed gedaan, steeds weerkerende ruzies met mijn moeder of het verhuizen van mijn zus ook niet, en het feit dat iedereen met zijn/haar leven schijnt te kunnen verder gaan en het mijne lijkt stil te staan helpt ook niet bepaald. Ik ben met de neus op de feiten geduwd door mijn ventje, die plannen wil kunnen uitvoeren. Ik snap hem uiteraard...

    En ik heb het beu. Ik wil ook kunnen dingen aankondigen. Huis kopen, verhuizen, verloofd geraken, trouwen, kindjes krijgen, een zaak oprichten, grote reizen maken,... "Iedereen" lijkt het te doen, behalve ik.
    En ja, ik weet het, Facebook is daar een héél slechte vriend in. Ik weet ook wel dat hetgeen op dat blauw tekeningske hierbij staat écht écht wel geldig is. 90494273731990747_WQn2MQfO_c.jpg En dat lang niet iedereen alleen maar leuke dingen meemaakt. En dat ik niet moet klagen en blabla. Maar ik heb er genoeg van.
    Ik heb dus heel lang moed verzameld (een maand of 3) en ben naar de huisarts gestapt. De grootste vrees is/was dat ik terug in een depressie zou verzeild geraken. Ik heb dat een 6-tal jaar geleden meegemaakt en dat was een heel donkere periode. Alleen al om dat te vermijden wil ik er nu dus iets aan doen. De huisarts had naast haar eigen theorie ("je moet niet aan kinderen beginnen, ik ben een jaar ouder en ik doe dat ook niet") ook een goed adreske van een psychologe. Ik had nl. maar 1 concreet verzoek: hij/zij moet slimmer zijn dan ik.

    Nu niet voor 't één of 't ander, maar ik heb dat dus écht nodig. Ik heb al een poging of 3 ondernomen om mijn hersenen in de juiste richting te helpen dwingen (of gewoon in "een "richting te dwingen, los van de cirkeltjes waarin ik nu draai), maar dat is steeds fout gelopen. Eén therapeut verwees mij uit pure wanhoop naar een medium, een andere bleef maar vragen of het nu beter met mij ging en ik kreeg het op de lange duur niet meer over mijn hart om te zeggen dat het niet goed ging, en de 3e haar vragen kon ik in feite al 20minuten eerder voorspellen.

    Enfin bon, ik dus afgelopen vrijdag met een héél klein hartje richting therapeute nummer 4, maar psychologe nummer 1. En ik moet zeggen, het is hoopgevend. Ik heb haar meteen heel eerlijk verteld wat er momenteel met mij gaande is, ik heb haar verwittigd voor mijn "people-pleasing-eigenschap" waardoor ik haar naar de mond zou kunnen praten en ik heb ook aangegeven dat ze mijn laatste hoop is.

    In het eerste uurtje dat we samen zaten heeft ze meteen enkele rake opmerkingen gegeven. Ik ben er nog steeds niet uit of ik er wel mee akkoord ben, met sommige dingen die ze zei. Het gaat voor mij vb nogal ver om te stellen dat ik de bindende factor ben geweest in de relatie tussen mijn ouders. Had ik er niet geweest (met mijn eeuwig coördinerende rol in het gezin), had de relatie die ze hadden (nl volgens haar een relatie op basis van passie en sex - Heu... en dat over mijn ouders...) veel sneller gebroken geweest.
    Aangezien ik al een jaar of 30 worstel met een hele stapel schuldgevoelens over vanalles en nogwat binnen het gezin, voelt dat bijna aan dat er nog eens een hele berg schuld wordt bij gegooid. En daar ben ik niet mee akkoord.
    Langs de andere kant, dat verklaart dan weer wel héél veel in mijn leven. Ik heb steeds een moeder-rol gehad. Het kan niet missen dat ik nu verloren ben.

    Ach ja, ik word tegenwoordig dus wekelijks €60 euro armer, maar hopelijk enorm veel kennis over mezelf rijker. Duimen!!

     

  • Kindjes

    Het is zover. Ik ben de oudste van 4, en ondertussen hebben de 3 anderen kids. Deze nacht (of deze ochtend, al naargelang men ernaar kijkt) werd mijn zus mama van een flinke zoon. En ik kan niet wachten om teentjes en vingertjes te gaan tellen, dus het gaat een korte werkdag worden vandaag.

    Celine (ge weet wel, trouwe lezers, die supergoeie vriendin van mij) vroeg mij wat dat zo met mij doet. Oudste zijn, bijna té oud om nog verantwoord aan kids te beginnen en ondertussen 4 keer tante van de 3 jongere broers en zus.
    Awel, hetzelfde als gisteren. Of maw: nog steeds het gevoel van "voor mij is dat spijtig genoeg niet weggelegd", terwijl daar in feite geen redelijke oorzaak voor is.

    Of maw: er zijn nog steeds kosten aan mij, vrees ik. Tijd om er eens iets aan te doen, denk ik dan zo. Laat die 654654e therapeut maar zijn/haar best doen...

  • Festivals

    148-000-mensen-vieren-feest-in-dour-id3200617-620x400.jpgI simply love love love festivals! Ik heb dan ook al de eer en het genoegen gehad om er zelf te mogen voor en op te werken. Al tijdens mijn eerste job kreeg ik een serieuze verantwoordelijkheid bij een (toen) héél groot rockfestival, en enkele stadsfestivals. In mijn 2e job heb ik 4 jaar lang geen festivals gedaan (beroepsmatig). Tenzij je Pennenzakkenrock meetelt :) Het kriebelde te fel dus als 3e job heb ik gezocht naar een functie waar festivals terug een grote rol zouden spelen en kreeg ik zelfs de productie-eindverantwoordelijkheid van 3 festivals die elke gemiddelde Vlaming kent. Of maw: i know festivals. Voor alle doelgroepen, op elke ondergrond en in elke weersomstandigheid.

    Toch heeft niets mij kunnen voorbereiden op wat ik dit weekend heb gezien. DOUREEEUUUUHHH! Man toch. Ofwel wordt ik oud, ofwel kan ik er niet meer tegen, ofwel was het weer écht te slecht, ofwel ging het er écht over. Waarschijnlijk een combinatie van de 4.

    Een kleine bloemlezing na 4 dagen werken op het "grootste festival van Wallonië":

    - sloten, wat zeg ik KANALEN modder, slijk, drab. En dit overal, écht overal op het festival. Overal op het terrein, in de tenten, in mijn plastieken botten, in mijn oren en in mijn handtas.
    - Alle (!!) mensen zijn er ofwel stoned, ofwel ladderzat, maar meestal een combinatie van beide. En dit vanaf een uur of 1 's middags.
    - Een koe. Ja, u leest het goed. Een levensechte, witte koe, op het terrein. En niemand scheen te weten waar het beest van kwam en waar het naartoe moest.
    - Er werd een krampachtige poging gedaan om de modder te lijf te gaan met een laagje stro. Maar, nog voor dat stro goed en wel op de festivalwei (of beter: festivaldrek) werd gegooid, werd dat al in grote zakken geladen door festivalgangers om voor, onder of naast hun ondergelopen tenten te gaan gooien.
    - Het festival telt 4 dagen, met muziek van 13u tot 6u 's ochtends. Of zei iemand dat dit onmenselijk is? :)
    - Ik zag een man vragen aan zijn vriend om zijn handen te helpen wassen nadat hij tegen een hek had gepist (wegens overduidelijk te zat/stoned om dat nog zelf gefikst te krijgen). En terwijl hij dat vraagt, valt hij pal achteruit, op zijn rug languit in de mix van modder en pis die daar ligt. Nadat hij recht was gekrabbeld, van boven tot onder druipend, vraagt hij toch nog eens aan zijne maat om hem te helpen zijn handen te wassen...
    - En te midden van dat alles vond een madam het ook nog eens nodig om met haar baby van een maand of 4 op de arm en een kindje van een jaar of 3 aan de hand dat terrein te kruisen. Temidden van alle "gekke" mensen, voorbij de loeiharde muziek (geluidsnormen? Waar? Aaaah, dat wat ze in Vlaanderen wél hebben, en hier nog nooit van gehoord hebben) en door de modder. Iemand had die trees moeten zeggen dat bottekes voor klein mannen in verhouding kleiner zijn en dat als er dus 25cm modder ligt, dat dat meteen in dat ventje zijn botten t
    erecht komt.
    - Luchtmatrassen zijn er in Dour niet enkel om op te slapen. Het is ook perfect bruikbaar als boot over de festivalweide.
    - En stel je voor dat je dan het ongeluk hebt om op Dour in een rolstoel te zitten. Dan heb je dus 3 sterke en héél moedige vrienden nodig die je helpen om per 10 minuten 1m vooruit te geraken.
    - Her en der lagen mensen op de grond. Of beter gezegd: waren van pure zattigheid, stonedheid (zeggen ze dat) of zelf van pure vermoeidheid ergens neer gevallen. Vaak stak slechts 1 neusgat boven de modder uit. Van kop tot teen slijk, roerloos en niemand die zich erom bekommerde. De aanwezige hulpdiensten wisten volgens mij niet waar eerst aan de mensen te gaan porren om te zien dat er nog enigszins een beetje leven in zat.
    - Laat ik het dan vooral niet hebben over de organisatie. Of het gebrek eraan...

    Kortom: ik kan er perfect mee leven om nooit (NOOIT) meer naar Dour te gaan. Tomorrowland gaat zo'n fijne afwisseling worden!