• Niet zo goed...

    Het gaat niet goed met mij. Het is definitief over & uit tussen mij en mijn ventje en dat valt mij zo mogelijk nog zwaarder dan ik ooit had kunnen inschatten.

    Ik heb geen zin om hier het volledige verhaal te vertellen, maar heel in 't kort kan ik je wel vertellen dat ikzelf (of mijn volledig verdraaide persoonlijkheid) de oorzaak ben van de breuk, maar dat dat de pijn er niet minder door maakt. Mijn ventje (ik moet dus dringend een andere naam voor hem vinden hier...) heeft er een streep onder getrokken, heeft mij de nodige papieren laten tekenen en is sindsdien met de noorderzon vertrokken. Mijn sms'en worden niet van antwoord voorzien, geen reacties meer op Facebook en ook geen telefoontjes. Ik zie (via dat vervloekte smoelenboek) dat hij zijn leven weer oppakt, al weet ik ook wel dat hij het ook moeilijk heeft.

    Ik schiet in een paniekmodus zoals ik die nog nooit gekend heb en de mokerslagen met realiteitsbesef volgen in hoog tempo op elkaar. Nooit meer dit of dat, afscheid nemen, besef van pijnlijk gemis, eenzaamheid, GIGANTISCH veel spijt (te laat, ik weet het).

    En dan de ironie. Man man...
    Nu ik eindelijk (EINDELIJK!!!) besef wat mij al die jaren heeft bezield,
    nu ik eindelijk een psychologe heb gevonden die voorbij mijn dikke dikke façade kan kijken en mij een glasheldere spiegel voorhoudt ook al ben ik niet tevreden met wie ik daar zie staan, nu is het gedaan. Net nu de pijl van mijn leven van horizontaal of zelfs gestaag omlaag naar boven staat, net dan is dit voorbij. Wat ben ik ermee dat ik eindelijk mijn persoonlijkheid kan opbouwen, als de persoon waarmee ik dit zo graag had willen doen heeft opgegeven. En ter verduidelijking: nadat hij mij jaren (jaren!!) geduldig heeft gadegeslagen en kansen heeft gegeven. Op de valreep geklopt noemen ze dat. Bijna letterlijk dan.

    Wonden likken dus. En dat gaat nog even duren.

    En toch nog stilletjes hopen dat hij zou zien dat ik zijn toekomst zou kunnen zijn. Dat het nu écht zou kunnen goed gaan. Ook al zeg ik dat al jaren en heeft hij helaas moeten vaststellen dat het niet waar was. Dat ik mijn werk, woning & "so-called friends" wil achterlaten om "ons" leven vorm te geven. Dat ik afwil van de invloed van mijn ouders op mijn leven. Dat ik verder wil. HALLO!!! IK WIL VERDER.

    Te laat. Vrees ik.

  • Kans verkeken.

    Dinsdag moest ik voor 't werk naar een winkelstraat om een evenement te gaan bekijken (lees: controleren). Zoals steeds in de zomer, zitten hier op kantoor enkele jongeren "hun broek te verslijten", en dat noemen ze dan jobstudent(e). Over het algemeen zijn het kids van grote klanten waar ze geen neen tegen konden zeggen toen papa/mama vroeg om hen aan te werven, en deze kunnen we dus zelden tot nooit inschakelen om écht te werken, aangezien ze dan te veel interne keuken zouden kunnen gaan doorbriefen aan de mama of papa.

    En dus worden daar 'swadizen' interessante dinges voor gezocht. Zoals daar zijn: help a-woman bij het bekijken van het evenement. Want ik kan dat dus echt niet alleen hé... ;)

    Dat maakt dus dat ik op stap ging met een frisse 16-jarige. Het meisje (tja sorry, vrouw is ze nog niet echt hé) enthousiast mee met mij, in de volle overtuiging dat ze nuttig werk zou doen, maar vooral blij dat ze de muren van onze kantoren even achter zich mocht laten.

    En toen kreeg ik dus een gewéldige slag van de hamer toen het besef opkwam dat dat levendig en bijna volwassen ding perfect mijn dochter had kunnen zijn. Ok, ik zou er een beetje vroeg bij geweest zijn, maar op 20 jaar een kindje krijgen is hoogstens ongewoon te noemen, en helemaal geen schande.

    Ik heb ondertussen het gevoel dat, mede door mijn volledig verziekte levenshouding, mijn kansen op een eigen kindje volledig verspeeld zijn. Ik had veel eerder moeten werk maken van een deftige levensvisie en een evenwichtige persoonlijkheid. De therapie waarin ik mij nu met volle overtuiging en overgave heb gestort werkt, maar komt helaas veel te laat.

    Ondertussen zie ik al mijn vrienden trouwen (zelfs voor de 2e keer trouwen), genieten van hun jonge kids (maar toch meestal minstens 6 jaar) en hun leven ten volle leven. Ok, ook zij hebben nu en dan tegenslag en twijfels. Maar niet die volledige zelfdestructieve, manipulerende levenshouding als de mijne.

    En dus heb ik mijn 36e levensjaar niet eens iets dat je midlife-crisis mag noemen, maar een levensgroot besef dat ik minstens 10 jaar van mijn leven volledig verspeeld heb. En spijtig genoeg niet eens alleen mijn eigen leven. En daar heb ik nog het meeste spijt van.

  • Scrunchie

    scrunchiegirl.jpgWeet jij wat een scrunchie (of scrunchy) is? Awel, elke 30+ madam die ooit lang haar gehad heeft, heeft het ooit gehad. Ik zelfs in het meervoud, maar dat gebeurt wel meer met hebbedingskes bij mij. Ik kon ze zelfs zelf maken, en dus werd dat in alle kleuren, patronen en groottes gedaan. Ik liep erbij als een ballerina (met mijn dotje omringd door een scrunchy), als een buitenaardse prinses met 2 dotjes (mét vb zilveren scrunchies errond) of ook uiterst elegant met zoiets rond mijn paardenstaart.

    En dan kwam er de tijd waarin die dingen steeds meer onderaan in mijn schuif kwamen te liggen en dat het vooral haarspelden werden. En dan word je "volwassen", maakt iemand je wijs dat dat samengaat met haren knippen en heb je voor je het beseft een korte bob, waar géén accessoires voor nodig zijn. Al kan ik het mij niet laten om een groot gamma aan "haar achteruit speld"-speldjes te hebben. Die ik in feite niet gebruik.

    Op de koop toe zag ik tijdens een marathon-kijk-sessie van Sex and the City dat de scrunchy écht wel not done was, dus mijne mental note was duidelijk: begraaf alles wat erop lijkt en doe alsof de jeugdzonde vooral te maken had met een DIY-opflakkering.

    Maar wat lees ik op de website van het Laagste Nieuws??? Yep, inderdaad! Gymnastes zouden de trend terugbrengen: kijk hier maar!! Ik kan alleen maar zeggen dat het blijkbaar vooral in Rusland & China gebruikt wordt en ook wel wat in USA. Maar laat ik toch maar hopen dat ze hun inspiratie eerder haalden bij hun trainsters (die dus waarschijnlijk van mijne leeftijd zijn en niet veel zijn buitengekomen uit de gimmenas-ruimtes, en er dus geen lap vanaf weten) en dat ze niet van plan zijn om dit een nieuwe trend te maken. En dat ook geen mode-redactrice van een toonaangevend blad nostalgie heeft naar haar jeugd en een hernieuwde adept wordt.

    Want anders ga ik toch nog moeten toegeven dat ik die scrunchies toch wel stiekem leuk vond. Zo'n ballerina-look had wel iets. En dan moet ik vooral mijn haar laten groeien. En dat gaat toch nog efkes duren eer het zo lang is dat ik opnieuw zoiets kan gebruiken. En dan is de trend misschien alweer over... Argh!! Stress!! ;)

    Ofte: laat ik het ook eens hebben over de belachelijke gedachtenkronkels die ik heb als ik nekeer 10 minuten zit te surfen op hln.be. Het is in ieder geval beter voor de portemonnaie dan mijn vrijetijdsbesteding op vente-exclusive.be of Zalando (aaaaaahh!! ;)).

  • Ah tuurlijk!

    Ooit had ik een héél goed draaiend blogje. Véél lezers, veel reacties, en vanuit mezelf ook heel vaak nieuwe inputs. Dit blogje heeft al heel wat ups en downs gehad en recent een periode waarin ik slechts heel sporadisch nekeer iets zei.

    Aangezien ik er nu opnieuw goesting in heb gekregen om wat meer van mezelf te laten horen, had ik in mijn gedachten ook meteen opnieuw een stuk of 10 reacties gezien bij elke post, en daarbij natuurlijk dagelijks mailtjes naar mijn a-woman-adresje (ofte voor de liefhebbers: a-woman@hotmail.com).

    Realitycheck: niets van dat alles. Skynetblogs is wel zodanig geëvolueerd dat je heel wat statistiekjes kan trekken. Ik zie dat er maandelijks meer dan 2.000 unieke bezoekers komen, die meer dan 25.000 pagina's bekijken. Ik was er mij niet eens van bewust dat dat haalbaar was... Of maw: er zijn weldegelijk lezers.
    Zijn ze dan meer verlegen geworden? Of passeren ze gewoon efkes zonder in feite iets te lezen? Of schrijf ik zo klaar en duidelijk dat iedereen het stilzwijgend met mij eens is?

    Ach ja. Ook veel reactie krijgen is niet altijd even leuk. Ik neem nogal eens farse stellingen in (ah ja, het is MIJN blog, nah) en bijgevolg zijn er altijd wel enkelingen die daardoor op hun lange tenen getrapt zijn. En aangezien ik in feite niet altijd heel goed met (ongenuanceerde) kritiek omkan, kan ik dat wel missen.

    Maar dus bij deze lieve, verlegen lezers: ik weet dat jullie er zijn! :)