• Another day!

    Ik heb het gisterenavond zwaar gehad. Het was lang geleden dat ik nog eens geweend heb uit puur onmachtig verdriet, en het was dus zover. Maar bon, het is alweer nen andere dag, en we moeten verder.

    Gelukkig is het voor mij deze week een korte week. Ik heb het lange weekend écht nodig. Te veel emoties op te korte tijd. En ook veel te weinig slaap gehad.

    De plannen zijn niet echt concreet, maar het zijn er wel veel. Ik wil af van de donkerpaarse muur in mijne gang, en zou dus wel eens aan de DIY kunnen gaan. Een herfstwandelingske zal er ook wel van komen en uiteraard het obligate kerkhof-bezoek + lekker eten achteraf.
    Zaterdag ga ik gaan eten bij mijn nicht en haar verloofde, omdat ze mij gevraagd hebben te helpen aan de organisatie van hun huwelijk. Voor mij een hele eer, maar het legt natuurlijk ook wel druk. Aangezien in "uit de sector" kom, verwacht men nogal wat van mij als ik dan al eens iets zelf organiseer. Alleen komen dezelfde budgetten helaas niet mee als het voor privé-mensen is hé.
    Ach, we zien wel. Als er gefeest wordt, dan ben ik er graag bij.

    En dan zou ik ook mijn tuin nog winterklaar moeten maken. Op zich is dat zelfs niet eens zoveel werk, maar ik moet er mij gewoon nekeer aan zetten. Parasol & tuinmeubels opbergen, haag & planten kortwieken en nekeer wat bladeren bij elkaar harken.

    Ah, ik zou ook nog nekeer naar de kapper moeten geraken, want ik wil er op mijn paasbest uitzien op het huwelijk van Lola & Gijs. In dat kader ben ik ook nog aan het twijfelen over de aankoop van een nieuw jurkje. Hoewel de financiën tegenwoordig fameus tegenvallen, bijt het toch in mijn been om dit kleedje te bestellen. Gecombineerd met zwarte 100DEN kousen, funky laarzen en een kick-ass-attitude, zou dit wel iets kunnen worden, denk ik.

    Ach ja, we leven verder hé...

  • Over wat ga ik nog eens nekeer schrijven...

    Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens een entry'ke deed op mijn blogje. En nu ik van alle kanten hoor dat blog-schrijvers zo'n gegeerd goed aan het worden zijn, zou ik voor mijn eigen bestwil (lees: voor de oneindige stroom gadgets, incentives en gratis producten) hier best wat nieuw leven inblazen.

    Trouwens for the record, en vooraleer ik verontwaardigde "je wil toch de commerce niet achterna"-reacties voor te blijven: lees dit vooral met de nodige mate van ironie. Of niet... ;)

    Het is een bewogen tijd geweest. Mijn grootvader is overleden, waarna we tijdens een heel persoonlijke en aangrijpende dienst afscheid van hem hebben genomen. En als ik zeg "we", dan bedoel ik vooral mijn vader, mijn grootmoeder en ik. Helaas had ik geen ventje aan mij zijde om mij hierbij te steunen. En geloof mij, dat is mij zwaar gevallen, maar ik heb het volgehouden. Ik heb hem zelfs niet eens gezegd dat mijn opa gestorven was, aangezien ik niet wilde doen overkomen dat ik dit zou gebruiken om opnieuw bij hem te proberen.

    En dus deed het volgende mij écht deugd:

    Ik was dit weekend nog eens op de lappen. Lola trouwt voor de 2e keer en dat moest vrijgezellig gevierd worden. Aangezien zowel Lola als haar aanstaande Gijs heel zeker zijn van hun keuze (of misschien net niet ;)) vierden ze dat grotendeels samen.
    Maar man toch, wat heb ik ervan genoten...
    We gingen een lekker ongecompliceerd hapje eten, deden nadien de gemiddelde leeftijd van een danscafé met 5 jaar stijgen en schreden vervolgens kei-fier over de VIP-drempel van een discotheek waar ik mij zowaar niet voelde alsof ik mijn 16-jarige dochter kwam halen.

    Het winteruur heeft mij enthousiast geholpen om het uit te zingen (letterlijk & figuurlijk) tot 4u 's ochtends (nieuw uur dus...), en dan nog vond ik het spijtig dat het feestje uit was. Dat belooft in ieder geval voor hun trouwpartij binnen enkele weken en een nieuwe afspraak (en jawel, opnieuw over diezelfde VIP-drempel) voor binnenkort ligt al vast.

    En was daar dan iets speciaals aan de hand, zou je je dan afvragen? Awel, absoluut niet. Toen Lola nog écht vrijgezellig was, gingen we daar al eens regelmatig stoom afblazen. Ook letterlijk en figuurlijk. Een avondje uit in die bepaalde discotheek stond gelijk aan onnozel amusement. En dat bedoel ik op de meest happy manier.

    Ok, je moet er een knop voor omdraaien in het hoofd. Het heeft geen enkele zin om naar daar te gaan met de bedoeling topmuziek te horen, enkel hoogstaande conversaties te kunnen voeren en geen enkele "marginale" medemens tegen te komen. En wat dan nog hé. Geef mij een swingend muziekske, vele mensen in eenzelfde mindset en een vriendin of 4 en ik amuseer mij te pletter.

    Dus bij deze: a-woman staat zo positief mogelijk in het leven, en streeft naar genieten. Ook al vinden sommige mensen dat een lelijk woord.

  • A-woman status

    Aangezien ik nogal wat ongeruste mailtjes krijg, bij deze een geruststelling. Ik ben niet onder een trein gesprongen, heb geen drastische beslissingen genomen en functioneer momenteel relatief normaal. Enfin, even (ab)normaal als anders.

    Ik mis mijn ventje. Tja sorry, ik blijf hem zo noemen. Uiteraard heb ik een bos vol vijgen na Pasen, en uiteraard weet ik achteraf alles beter van tevoren. En ja, ik heb de dingen vooral zelf verkloot. Allemaal héél handig om weten. Achteraf zo.

    Dus doe ik nu weer van normaal. Of dat probeer ik toch naar de buitenwereld toe. En aangezien een pech-periode bij mij nooit met "slechts" 1 setback gemarkeerd is, krijg ik er 2 terminaal zieke opa's bovenop (u leest het goed, beide grootvaders zijn in de uittelfase) en een zwaar genetisch bepaald oordeel (of maw: 80% kans op het krijgen van een bepaalde vieze ziekte met hoofdletter K). Dat genetisch ding komt via mijn moeder, die dus helaas de K-diagnose wél al heeft gekregen.
    Ik krijg dus meteen de kans om "de wereld" te bewijzen dat ik het ook op mezelf overleef. Al klinkt dat in de huidige context in feite heel wrang. En is dat "bewijzen" vooral naar mijn ex-ventje gericht en is dat ook in datzelfde kader van vijgen na Pasen.

    Ach, ik kom er wel. Al voel ik mij momenteel nogal gechallenged. Om het met de gevleugelde woorden van onze directeur te zeggen.
    Ik doe mijn best om mezelf te verbeteren (zoals ze dat zo mooi zeggen) en heb mij ingeschreven om een nieuwe cursus te volgen. Wieweet doe ik hetgeen ik 10 jaar geleden deed wel eens vlotjes over en leer ik daar opnieuw iemand kennen. joe nevver now hé. Al is dat nu héél ironisch gezegd en geen concreet plan. Voor de misverstaanders.