• Mijn gewicht, anyone?? :)

    Ik merk in mijn omgeving een stevige vlaag van "a-woman-haar-gewicht-moeheid". En ik neem aan dat dat intussen hier ook al wel het geval zal zijn. Maar weetewa, ik trek het mij niet aan, je moet maar wegklikken als het je niet aanstaat... :p

    Voor diegene die houden van een korte nieuwsflash: er zijn intussen 13,4 af (mind the number after the comma), en mijn BMI is nu 24 (nog steeds niet mager hoor, maar goed voor mij)!

    Voor zij die wat meer willen weten: lees vooral verder....

    Velen onder jullie weten inmiddels dat ik met behulp van een diëtiste en het door velen misprijzend bekeken proteïnesysteem (gecommercialiseerd in mijn geval door Kyalin, en neen, ik ben niet gesponsord ;)), aan het afvallen ben.
    Ik heb op 1 januari de knop omgedraaid, en ben de dag nadien begonnen. Met vallen en opstaan, maar in feite nooit écht een zondigmoment gekend. En, may I say so, het is een succes. Nu, 115 dagen later zijn er dus 13.400 gram minder a-woman. Ofte: 116,5 gr per dag.
    Ik ben nu stilaan aan het stabiliseren, dus dat zou het zowat zijn. A-woman is er content mee (tot zover de 3e persoon, Carrie ;))

    Ik zie er beter uit, voel mij beter en ben ook véél energieker. En mijn omgeving zal het verdekke gevoeld hebben... Niet dat ik vroeger zo'n kalme meid was, maar tegenwoordig lijk ik wel energie voor 10 te hebben. En ik geef het toe, waarschijnlijk ook wel wat overdreven, want hoewel ik voel dat ik meer energie heb, zie ik in de spiegel dat ik intussen toch ook wel slaapoogjes heb. Of mag ik dat integraal op die vervelende hooikoorts steken?

    Ik merk intussen wel dat er velen in mijn directe omgeving (lees: mijn vrienden, mijn familie, mijn collega's,...) bijna opgelaten zuchten als ik alweer (of is 2 keer per dag niet "alweer"?) tot op de 2 cijfers na de komma na, zeg hoeveel er al af is. En hoe leuk dat wel is.

    Vooral de dames die hier op kantoor ongeveer samen met mij begonnen zijn, maar met een ander dieet (vb herbalife, of gewoon meer op voeding letten, of bodystyling,...) en niet zo'n mooie resultaten halen als ik. Het helpt dan totaal niet dat ik hen zeg dat ik de afgelopen 10 jaar ook al die vruchteloze pogingen heb gedaan, en dat het dus nu een momentopname is waarin het wel lukt. Ze zeggen mij er de laatste tijd fijntjes bij dat ze vele andere voorbeelden kennen van mensen die ook zo goed zijn afgevallen, maar er intussen weer alle kilo's dubbel hebben bij gekregen.

    Dus, tegenwoordig jubel ik nog op de weegschaal thuis, en tegen mijn mama (want mama's moeten volgens de dochter-wet altijd enthousiast zijn over prestaties van hun dochter), en dat is het zo'n beetje. Ah, en ook nog voor de spiegel, als ik alweer in een leuk jurkje pas, als ik over straat loop, als ik voel dat mijn buik niet tegen mijn bureau aankomt als ik erachter zit, als ik mijn knieën tegen mijn neus kan trekken (seriously, in kon dat dus niet meer hé....), als ik mijn hand plat op mijn buik kan leggen ipv schuin, als iemand die ik al lang niet meer gezien heb mij zegt dat ik mooi ben vermagert,...

    En nu wordt het mooier weer! Joepie (waarbij ik stevig negeer dat het morgen alweer maar 11 graden is...), dus kan ik ook op zoek naar een nieuwe bikini. Ja hoor, ik in bikini. Ik overweeg zelfs om op verlof opnieuw monokini te zonnen. Dat moet ook alweer een jaar of 6 geleden zijn dat ik dat nog deed. Ik vond het gewoon geen zicht meer. Niet omdat ik geen mooie borsten meer zou hebben (want dat vond/vind ik namelijk wel), maar ik wilde geen extra aandacht trekken door er ook nog eens met blote borsten bij te lopen. Nu stoort het mij niet als er iemand zou kijken.
    Trouwens, nu ik het toch over mijn borsten heb (iemand geïntereseerd? ;)); dat is dus het enige minpuntje aan mijn dieet. Ze zijn kleiner geworden. Nog kleiner... Ik had al maar een bescheiden C-cup (met véél moeite en enige zin voor overdrijving), maar de b-realiteit is nu écht niet meer te negeren. Ach ja, dat neem ik er dan wel bij. Die gaan dan minder invloed hebben van de zwaartekracht dan de grotere versie ;)

    En dan nu: terraskestijd!!

  • Bloglist

    Ik kreeg via mail (btw, I love mails!! :)) de vraag welke blogjes ik dagelijks al nekeer bezoek. Ik heb geen enkele feed geactiveerd, dus ik klik ze nog superarchaïsch zelf aan op het moment dat ik er goesting in heb om nog eens bij te lezen.

    Ziehier mijn lijstje, in willekeurige volgorde... (allen uit mijn favorieten geselecteerd):

    1. Middernachtsdromen en dageraadwijsheid:

    Ik hou van mannen die bloggen. Ik vind dat het mij altijd wel ietskes kan bijleren en mannen die kunnen schrijven hebben voor mij altijd een streepke voor. En deze meneer kan schrijven! Hij heeft een heel uitgesproken kijk op de wereld, en schopt al eens tegen de schenen van de gevestigde waarden. Om meestal in eenzelfde adem een enorme portie zelfrelativering boven te halen, en er hierdoor een nog leuker verhaal van te maken. Alleen is het intussen al efkes geleden dat hij een nieuw postje publiceerde, waardoor ik hier nu een beetje op mijn honger zit. Misschien kunnen onze overweldigende reacties op zijn blogje hem terug aanzetten er werk van te maken?
    Of zou het helpen dat ik mij heel soms afvraag of hij niet stiekem mijn dekselke is? ;-)

    2. Prozac & The Country

    Een blogje van een madam die het niet altijd even gemakkelijk heeft, maar er op zo'n leuke manier over schrijft dat ik het nog nooit heb aangevoeld als een eindeloze klaagzang. Alleen, ik heb een beetje een probleem met de layout die ze sinds enige tijd gebruikt.

    3. Single Cooking

    Een blogje dat oorspronkelijk bedoeld was om receptjes op te zetten (wat mij in feite niet zo meteen interesseert, maar kom), en uiteindelijk veel ruimer is geworden. Deze jonge madam worstelt momenteel met enkele vrij grote drama's in het leven, en ik vind het boeiend om te zien hoe ze ermee omgaat.

    4. Miss Sex and the City and Me

    Dit is momenteel 1 van mijn favoriete blogjes. Waarschijnlijk omdat ik mij al een heel beeld van haar gevormd heb, en ik intussen een beetje het gevoel heb ze te "kennen" en dat ze ergens een verre vriendin is. Het "pfaff-effect", weetewel... Voor mij is het in mijn hoofd een superknappe madam, die altijd vrouwelijk en hip is, met een puberende zoon en een leuke partner, met daarnaast heel wat grote & kleine kantjes én een intrigerend seksleven. Chicklit voor gevorderden...
    Ik weet dat ze hier ook nu en dan meeleest, want ik geniet ook vaak van comments op mijn blogje.
    Het enige wat ik soms een beetje storend vind is de Carrie-vorm waarin ze soms schrijft. Over zichzelf spreken zoals "en toen ging Carrie op stap". Al moet ik toegeven dat ik dat waarschijnlijk ook soms doe ;).

    5. Tales from the Crib

    Een oer-blogje. Zo eentje dat er al enorm lang is, en in mijn ogen op het evenwichtsbalkje van de écht groten aan het wankelen is. Ze is (nog) geen Sofie Valkiers, omdat de inhoud niet altijd even consistent is, maar ik heb écht bewondering voor haar schrijfstijl. Ook al gaat het tegenwoordig gewéldig veel over die koddige kleine van haar, toch ben ik nog altijd grote fan.
    Er is een tijdje geweest dat er wel héél vaak gesponsorde blogjes waren (zo in de stijl van "plots stond er een mand Brugse kaas voor de deur, en nu ga ik daar nekeer een paar stukjes over schrijven"), maar dan moet ik misschien eerlijk zeggen dat ik dat waarschijnlijk ook zou doen. (en voor de kleine feitjes: het aanbod van Zalando om te schrijven heb ik zowaar afgeslagen ;)).

    6. Ysabje

    Dit blogje ben ik nog maar recent aan het volgen, maar ik hou echt wel van haar schrijfstijl.

    7. Disfunctionele Huisvrouw

    Alweer: leuke schrijfstijl, toffe verhaaltjes én ontspanning...

    8. De Ideale Man

    Om af te sluiten, nog eens eentje van een échte vent. Buiten een zeer tijdelijke reanimatie van enkele weken geleden, wordt er heel weinig gepost op dit blogje. En ik vind dat spijtig, want de ideale man heeft altijd wel iets leuks te vertellen. Het is zo'n beetje soap-achtig geschreven, en daardoor ben ik cliffhanger-gewijs altijd geïnteresseerd in het vervolg. Of... heeft hij eindelijk de madam van zijn dromen gevonden? Krijgt hij zichzelf geperfectioneerd tot het ultieme streefdoel, namelijk iemands ideale man zijn?

    Voila si, veel leesgenot. Maar kom toch terug naar hier hé ;)

     

     

  • The Wedding, the result!

    Met overduidelijke meerderheid werd dus gestemd op outfit 3, waardoor ik gedwee luisterde en mij enthousiast dat kleedje aantrok op W-day!

    Ziehier het resultaat!

    Jurkje.jpg

  • Bridzilla's en schoonmoeders

    Mijn favoriete nicht gaat trouwen. Joepiejeej. Vorig weekend werkten we het vrijgezellenfeestje netjes af in Barcelona en nu zaterdag is het zover: ze trouwt met haar prins op het witte paard.

    Heugelijke gebeurtenis uiteraard. Aangezien mijn nicht en haar aanstaande nogal bekend zijn in ons dorpje, is de gelegenheid dan ook al wéken the talk of the town. Wie is er wel of niet genodigd, wie op het volledige feest en wie alleen 's avonds, gaat ze in 't lang of kort zijn, zouden ze dan toch nog in 't geniep voor de kerk trouwen, hoe gaat de zaal ingericht zijn, wie gaat wat aandoen,... Het lijkt alsof er in ons dorp over niets anders meer kan gepraat worden.

    En ik heb de bedenkelijke eer om te "mogen" optreden als weddingplanner/ceremoniemeester... Ik zet het bij deze zwart op wit, omdat de vorige 7 keer blijkbaar niet zijn bij gebleven: dat doe ik dus NOOIT meer hé. Het organiseren op zich is voor mij geen enkel probleem, dat zit in mijn genen. Geef mij een budget, geef mij een doelstelling en geef mij input en ik begin er gezwind aan. Maahaar... voeg daarbij nog eens een neiging van de bruid tot veel te veel zelf proberen doen zonder mij daarvan te verwittigen, een bende amateuristische leveranciers en een wakko schoonmoeder bij, en dedees is er niet meer zo graag bij...

    Ik heb intussen ettelijke planningen en draaiboeken bij elkaar geschreven, maar heb het gevoel dat ik dat vooral voor mezelf gemaakt heb. Niemand kijkt ernaar, niemand houdt er rekening mee. En dat is verdorie toch écht wel anders dan in mijn dagdagelijkse job zenne. In mijn job bepaal ik hoe het allemaal gaat lopen, wie er wat gaat doen en wanneer. Nu krijg ik maar al te vaak "ah, maar dat is al in orde hoor, ik heb dat geregeld" of "nee, dat willen we zo niet, maar oei we hadden niet gezien dat je dat zo had gezet".

    Ach ja... go with the flow, het begint zo stilaan mijn moto te worden...

    In plaats van mij te ergeren, ga ik nu de meest recente discussie over "we hebben allebei hetzelfde kleedje gekocht voor den trouw, en ik wil niet dat zij dat aandoet" volgen.

    En voor de kleine feitjes: ook ik ben nog aan het twijfelen over dé outfit. Ik wil mijn -13kg uiteraard in de verf zetten (ah ja, waarom doet een mens het anders, al dat vasten en hongeren), maar het moet er nu ook alweer niet té fel over zijn. Dus, helpen jullie efkes kiezen?

    Jurk 1.pngJurk 2.pngJurk 3.pngjurk 4.png

     

     

     

  • Barcelona dus

    can-paixano-la-xampanyeria.jpgWe vertrokken dus naar één van mijn meest favoriete steden van diegenen die ik al heb bezocht, en ik moet eerlijk zeggen dat ik er toch wel wat wantrouwig over was. Het pertinent weigeren van de 5 metgezellen om gelijk welk cultuurticket op voorhand te boeken, was voor mij al een teken aan de wand. Ik zou in die leuke stad zitten, maar er enkel de binnenkant van de cava-bars aanschouwen.

    Enkele jaren terug was ik er nog met Lola, en we hebben ons toen supergoed geamuseerd. Wat shoppen, wat dingen bezoeken (Parc Guel, Sagrada Familia, Ramblas, Casa Mila,...), de innerlijke mens wat soigneren en ook al nekeer wat relaxen in het zonneke.

    Was dat nu efkes anders seg... Enkele kernwoorden: belachelijke opdrachtjes op de Ramblas (inderdaad, mét allemaal eenzelfde t-shirt en een diadeem met roze glitterwiebelende-penissen op ons hoofd...), van bar naar bar, toch Parc Guel gedaan (na lang lang aandringen van mij) maar er rap weer buiten gelopen want "hier is niks te zien", enkele winkeltjes maar "ik ga alleen binnen in de Mango en de Zara want dat ken ik", nog wat barrekes, een Belgisch restaurant (ah ja, want er is écht niets lekkers in Barcelona...), een Irish Pub en een discotheek afgeladen met toeristen.

    Maar, wonder boven wonder, ik heb het allemaal niet aan mijn hart laten komen en heb mij gewoon mee geamuseerd. De go-with-the-flow-attitude was daarbij wel noodzakelijk, maar al bij al heb ik echt wel een leuke tijd gehad, daar bij de Catalanen.

    Bij thuiskomst heb ik mij wel meteen voorgenomen dat ik volgend jaar in het voorjaar absoluut terug ga. En deze keer met een gelijkgestemde ziel. Dus kandidaten? :-)