• Ander werk?

    Ik werk intussen een kleine 2 jaar bij mijn huidige werkgever, maar het is helaas geen succes te noemen. Ik ben begonnen in bedrijf A en werk nu naar mijn gevoel in bedrijf Z. Ik overleefde intussen 5 ontslagrondes, 3 andere directeurs, 6 reorganisatie-rondes en een collega of 150. 
    Momenteel voel ik mij 's ochtends alsof ik vertrek naar een examen waarvan ik weet ik dat er niet genoeg voor geleerd heb. Of maw: ik sleep mij naar het werk... Zo goed als elke morgen is er een seconde of 5 de gedachte om die dag gewoonweg niet te gaan en een depressie/burnout/longonsteking/verhuis naar Tahiti/buikgriep/goudvis gestorven/sneeuwstorm voor mijn deur/migraine aan te brengen.

    Twee jaar geleden heb ik heel bewust de wereld van events achter mij gelaten om mijn horizon te verbreden en ook op vlak van reclame vanalles bij te leren. Maar nu snak ik opnieuw naar de kick van het organiseren, de rush naar "le moment suprème" en ook simpelweg naar een bedrijf met een duidelijke visie en organisatie waar ik mijn ding kan doen. Zonder 4654654 verborgen agenda's, zonder het eeuwige zwaard van Damocles boven ieders hoofd en zonder immer morrende, elleboogwerkende, oncollegiale collega's.

    Dus, mijn beste lezers, bij deze een warme oproep: weet je of ze ergens een gemotiveerde en ervaren event-organisator zoeken? Let me know! :)

    En ik weet het, het is overal iets. Maar geloof me... hier is het écht niet "iets", maar "veel"...

  • Een betalend recht op niets doen.

    bedoeinen_rustruimte_1.jpgMaandag... Druilerig weer en niets op de agenda. Dat kan in mijn wereld niet (dat laatste, op dat eerste heb ik helaas geen invloed), en dus werd besloten om van de gewonnen waardebon voor een dagje Thermae te genieten.

    Gepakt en gezakt met een fluffy badjas (en ja, ik ben héél kieskeurig in de fluffiness ervan!!), een grote badhandoek, slippers en de laatste van Karin Slaughter, trok ik ernaar toe. En ik was helaas niet alleen op dat idee gekomen. Het was er enorm druk, en in de inkomhal was ik vooral aan het hopen op vele sissy's. Ofte: vele mensen die liever enkel in het badpakgedeelte komen en mij daardoor niet voor de voeten lopen tussen de blote pieren.
    Het valt mij daarbij telkens op dat de - onder aanhalingstekens- knappe mensen vaker kiezen voor het badpakgedeelte. En dat maw de mensen waarbij het lichaam niet meteen geschikt zou zijn om in de boekskes te komen, vaker eerder kiezen voor het naaktgedeelte. Toch raar in feite, aangezien ze in principe meer de neiging zouden kunnen hebben om zich te verbergen... Daarnaast kiezen ook opvallend meer franstalige mensen voor het badpakgedeelte, en de mensen waarvan het uiterlijk doet vermoeden dat ze moslim en/of arabische roots hebben.

    Of maw: als ik nu nekeer héél kort door de bocht ga: in het naaktgedeelte zitten de lelijke, witte, nederlandstalige mensen. Waaronder ik ;)

    En dan kom je dus binnen in het thermae-gedeelte en overvalt er je zo'n sfeer van zalig niks doen. Plots is het toegelaten om te slenteren, om alles rustig te doen, om al eens wazig rond je te kijken en een plonske te doen in een zwembad of jacuzzi.
    Ikzelf ben in feite niet zo'n sauna-ganger. Ik stap voor de vorm een keer of 2 een sauna binnen en hou het er dan zo'n 5 minuten uit. Ik doe dat niet zo graag, dat zweten. Ik krijg het er benauwd. Het stoombad is dan weer wel eerder mijn ding. Zeker die van het complex waar ik was omdat je je daar languit op de tegels kan leggen en efkes volledig wegdromen.

    Wat ik er wél zalig vind, is in de ruimte met de ligbeddekes mij volledig uitstrekken, en uren in mijn boek lezen. En ik heb maandag gemerkt dat ik daar helemaal niet alleen in ben. En in feite is dat belachelijk hé. Een mens betaalt ongeveer € 30 om dan "gelegitimeerd" te mogen niets doen. Alsof datzelfde thuis doen (urenlang op een beddeke niks doen, overdag) niet kan, maar eens je ervoor een toegangsprijs voor hebt betaald, kan dat wel.

    En als je dat dan thuis zou doen, dat liggen, dan heb je er nog een drankje bij (want daarvoor moest je in het thermae-complex waar ik was op een andere plek zijn), kan je er jouw eigen muziekje bij draaien (in plaats van de dolfijn & walvis-sounds nu), en hoef je er ook het gesnurk van de man die 3 beddekes verder ligt niet bij te nemen. Maar toch... Het lijkt alsof je het voor jezelf (en ik dus voor mijzelf) kan verantwoorden als het een georganiseerde, betalende actie is.

    Rare wezens, die mensen.

    In ieder geval, het heeft mij deugd gedaan. Al heeft de zalm die ik bij wijze van "we gaan eens gezond doen" nam, ervoor gezorgd dat mijn buik gisteren een hele dag heeft geprotesteerd. Letterlijk ;).

  • Vriendschap

    bff.jpgZolang ik het mij herinner, heb ik het moeilijk met het concept vriendschap. Ofwel ben ik er te naief in, ofwel heb ik het nog steeds niet door, maar zelfs op mijn overdehelftvan-de-30-ste, ben ik blijkbaar nog vatbaar voor desillusie op dat vlak.

    Nog steeds kan ik niet zeggen wie nu in feite mijn goeie vriendinnen of met een modewoord "mijn BFF's" zijn. Wie er voor mij zou door het vuur gaan, wie mij zou helpen als ik er nood aan heb en wie mij graag ziet ondanks de bergen en dalen in mijn leven.  Wie mij graag in de buurt heeft bij fun en in rust, wie aan mij denkt bij een leuk plannetje en wie zich niet door mij bedreigd voelt als ik er op een dag nekeer goed uitzie of een man wel naar mij en niet naar haar glimlacht. Van 1 iemand kan ik dat zeggen, dat is mijn zusje. Verder dacht ik dat ik nog een 5-tal vriendinnen had waarbij ik voor hen op datzelfde lijstje stond, maar ik moet er voor 1 iemand blijkbaar van terugkomen...

    Afgelopen weekend ben ik weer met de neus op de feiten gedrukt dat ik het toch nog steeds niet doorheb. Een vriendin die in mijn gezicht oprecht de beste vriendin lijkt, maar achter mijn rug de grofste dingen gaat vertellen en beweren. Totaal overdreven en ongefundeerd en voor de buitenstaander die het gesprek eerder toevallig opving zelfs in die mate dat ze mij gechoqueerd belde om mij te verwittigen met de woorden "dit is géén vriendin, let ermee op". Spijtig genoeg is dit niet de eerste keer dat ik dit hoor, en was het een afvallen van oogkleppen voor mij. Oogkleppen die ik er in feite al met alle macht op hield...

    Ben ik dan wel zo'n goeie vriendin? Want uiteindelijk krijgt men de vrienden die men verdient, niet? Awel, met mijn hand op het hart, ik denk van wel. Ik zal nooit (en dat meen ik hé) zaken doorvertellen die mij in vertrouwen zijn gezegd. Als tiener deed ik dat wel, maar die les heb ik jaaaren geleden geleerd. Ik luister, probeer niet te oordelen, sta klaar voor hulp,... Ik denk aan hen als er zich eens een voordeeltje op mijn werk voordoet, zorg voor hun kroost als het nodig is, maak al eens tijd en ga met plezier mee in de gekste plannen.
    Tuurlijk heb ik ook mijn slechte dagen, maar wie heeft die niet?

    Toen ik er gisteren iets van tegen mijn mama zei, kwam ze met supergoeie mama-raad. Dochter, zei ze, het leven is als de woelige oceaan oversteken op een klein vlot. Het is niet makkelijk om erop te zitten en vooruit te geraken. Velen willen op jouw vlot komen, maar niet iedereen helpt daarbij om je verder te stuwen. Dus, geef gewoon een ferme duw aan diegenen die niet bijbrengen aan jouw tocht over de oceaan en kijk niet om. Soigneer diegenen die de tocht makkelijker en leuker maken.

    Dus, ik ga mama's raad volgen. Ik ga ze niet letterlijk duwen natuurlijk, maar ik ga met pijn in het hart nog maar eens afscheid nemen van iemand die mij in feite écht wel dierbaar is, maar die mijn vlot nog liever blijkt onder te duwen.
    En de madammen koesteren die (voorlopig --> I know, ik word er cynisch van..) wél echte vriendinnen zijn.

    Ik ben er triest door... Echt. Maar ergens voelt het ook als een opluchting...