• Bloed geven doet ... flauwvallen...

    Bon, de stekker blijft er alweer in ;)

    941656_244504095692161_592748962_n.jpgGisteren was het bloedinzameling bij ons in 't dorp. Een hele tijd terug had ik in een menslievende bui mijn gegevens ingevuld op de website van het Rode Kruis en mij opgegeven als bloedgever. Ik had dat (met de gepaste trots ;)) gezegd tegen een goeie vriend van mij die ook actief is in het Rode Kruis. Hij wist mij te vertellen dat ik de 2e meest zeldzame bloedgroep ter wereld heb, en dat ik dus "gewild bloed" heb (trouwens, niet te verwarren met wild bloed hé ;)). Kwestie van de morele plicht nog wat te verhogen.

    Dus, belofte maakt schuld, gisteren trok ik met een stoer gezicht en een "kan mij allemaal niets schelen"-houding richting ons plaatselijk cultureel centrum, alwaar het leek omgetoverd te zijn tot een groot tijdelijk noodhospitaal. Inclusief mega-veel bedjes, drukdoende verpleegsters & dokters en de bijpassende ziekenhuisgeur.

    Ik moet er misschien bij vertellen dat ik dus intussen 16kg ben afgevallen en dat ik nog steeds leef op voeding zwaar onder de "normale" 1.500 calorieën, dat ik recht van mijn werk naar daar ben gegaan (zonder te eten & drinken) en dat ik het de laatste tijd superoververmoeid ben. Kwestie van jou, de aandachtige lezer, te verwittigen dat er nog iets komt :).

    Bon, ik dus binnen. Ik registreer mij, zeg met een uitgestreken én cool gezicht goeiendag tegen de vele dorpsgenoten die ik tegenkom en mag dan bij de dokter die gaat uitmaken of ik een goeie donor zou zijn. Mannekes, die vragen... Heb je ooit drugs gebruikt? (Euhm, neen) Hebt u een tatoeage? (Euhm, neen) Hebt u een piercing? (Euhm, oorbellekes sinds ik 6 was...) Bent u recent veel vermagerd (Jaha!!! En ik ben er superfier op... Maar ook: oeps, mag ik dan nog wel bloed geven?) Heeft u of had u een sexuele partner die ooit drugs gesnoven of genomen heeft (Jawadde seg...)

    Maar, blijkbaar heb ik de juiste kottekes ingekleurd, want ik mocht naar de bloedafname gaan.

    Dus, met nogal wat extra zorg werd ik als nieuwe donor prima geïnformeerd wat er allemaal zou gebeuren. De beste arm werd gezocht (links bij mij) en ik werd lek geprikt. So far, so good.

    De verpleegster vraagt of het gaat, en ik zeg stoer "jaja". Al voel ik wel dat ik mijn gedachten zo snel mogelijk op iets anders moest brengen dan het apparaat naast mij dat bloed uit mijn lijf aan het zuigen was. En het hielp in feite ook niet echt dat de darm waardoor het bloed stroomde op mijn onderarm lag. Zo warm dat dat aanvoelde... jekkes... En de geur. En het feit dat ik ineens overal bloedzakjes zie. En dat machien naast mij lijkt mijn bloed te wiegen, of dat beweegt toch zo raar...

    En voor ik het goed en wel besefte heb ik nog nét tegen de verpleegster kunnen zeggen dat ik zou flauwvallen... Toen ik uit een zalig diepe droom wakker werd, wist ik begot niet waar ik was, maar ik zag wel dat er 3 dokters rond mij stonden. Blijkbaar was ik enkele minuten buiten westen geweest en heb ik er nog wat stuipen bovenop gegooid. Vrij ernstig dus... dixit de dokter.

    Wat volgt is een genante opeenvolging van bekomen met mijn voeten omhoog, proberen zo snel mogelijk in de anonimiteit te kunnen verdwijnen maar verplicht tot publiekelijke "gaat het goed met haar, ze is flauwgevallen..." veroordeeld te worden. Ik wou al vrij snel naar huis gaan, maar mocht niet meer met de auto rijden van de dokter. Ik zag dan ook naar het schijnt lijkbleek en stond te trillen op mijn benen. Helaas kreeg ik niemand te pakken en dus ben ik uiteindelijk bijna clandistien vanop mijn stoeltje voor de deur van het CC (ja écht, heel onnozel... ik alleen op die stoel, spierwit gezicht en al) gevlucht naar huis.

    Alwaar ik nog een hele avond zo ziek, maar zo ziek ben geweest... Overgeven, hoofdpijn, flauw gevoel. Bloed geven, het is een aanrader...

    Ze hebben mij dan vandaag ook nog eens de schrik van mijn leven gegeven. Gisteren werd expliciet gezegd dat ik niets van resultaten zou krijgen over mijn bloed. Tenzij er iets mis is wat verder moet onderzocht worden, dan zou dat per brief zijn. En bij iets écht écht ernstig zou ik gebeld worden. Je kan je dus al wel voorstellen hoe mijn hart enkele seconden oversloeg toen ik een gemist gesprek van het Rode Kruis zag op mijn gsm. Met trillende knietjes teruggebeld ("heb ik Aids? heb ik tbc? Ga ik dood?...), maar het was gewoonweg om te informeren of ik een beetje was hersteld van mijn escapades van gisteren. En of het mij nu niet had afgeschrikt voor een volgende bloedgift.

    Euhm... volgende bloedgift? U zei? :)
    Ze hebben nu 400ml van mij. Ik vrees dat dat alles is wat ze van mij krijgen in 2013...

  • Paranoïa...

    a-paranoia.jpgDus... Seppe heeft mijn blog ontdekt. Hij zocht achter de regisseur van "Scent of a woman", mistypte zich, en kwam ineens op mijn ogen uit. Tja, die ogen die hier dus een jaar of 4 boven hebben gestaan en die ik nu heb weggehaald... Ik durf niet meer.

    Sinds kort heb ik ook een deftige analytics-toolke losgelaten op mijn blog, waardoor ik zie dat er opvallend veel vanuit de voor mij héél bekende regio's wordt gesurfd naar mijn blogje.

    En dat alles maakt: ik begin paranoïa te worden. Wie weet hier nog allemaal van? Wie van mijn vrienden/vijanden is hier ook toevallig op uitgekomen en is gniffelend aan het meelezen zonder dat ik het weet. Of nog erger: wie van de mensen die van dit blogje weten (en dat zijn er intussen toch wel een kleine 10-tal) heeft dit blogje toevallig (of minder toevallig...) "gelekt" aan anderen? Ik kan het mij bijna niet voorstellen, maar het begint er zo stilaan griezelig op te lijken.

    Dus ik heb alweer een blogbestaanscrisiske van formaat gekregen. Diegenen die van mij te horen hebben gekregen van dit blogje, kennen mij doorgaans zoooo goed dat ze wel weten dat het hier niet altijd even genuanceerd of zelfs waarheidsgetrouw wordt gesteld. Maar de anderen, de "derden"  die mij af en toe tegenkomen, hoe gaan die dat interpreteren?

    Het is natuurlijk een "risico van 't vak". Anders kon ik net zo goed een schriftje nemen met een slot op en het braaf in mijn dagboek zetten. Ik had natuurlijk ook gewoonweg mijne mond kunnen houden over mijn blog tegen velen, maar het leek mij op dat moment een goed idee om het te vertellen. Hopelijk heb ik mij daar niet in vergist...

    Dus bij deze een warme oproep. Ik heb een flauw vermoeden dat een persoon wiens voornaam met een M begint en een andere persoon wiens voornaam met een G begint op de hoogte zijn. Herken je jezelf? Just let me know... dan schrijf ik eens een stukje over jou ;)

    Anyway: ik schrijf hier graag. Ik heb hier superleuke interacties met lezers, ik moet niet meer elke keer alles uitleggen want de meesten volgen mij al jaren en ik doe dit gewoon graag. Mijn impulsieve reactie is om hier de stekker uit te trekken, maar ik zou dit écht liever niet doen.

    Bon, nekeer over nadenken...

  • Seppe leest mee...

    De trouwe bloglezers kennen Seppe. Hij is de man waarmee ik een lange relatie had toen ik nog studeerde en net erna, toen ik in mijn eerste job hard aan het timmeren was aan een carrière in de evenementensector.

    Hij is altijd een speciaal persoon gebleven in mijn leven en tot op de dag van vandaag blijft hij een plekje in mijn hart hebben, ook al zijn we intussen al heel lang uit elkaar. We hebben een leuke vriendenrelatie, waarin we elkaar misschien een keer of 2 per jaar zien, meestal om over de dagdagelijks kalfjes & koetjes te praten. Ik heb in die dikke 8 jaar (zooooo lang al??) dat ik dit blogje bijhou blijkbaar zo'n 50 keer een stukje over hem geschreven, of hij kwam er in ieder geval in voor.

    Dit weekend (een rotweekend, écht écht, ook al was het mijn verjaardag), liet hij weten dat hij mijn blogje had ontdekt en dat hij "not amused" was. Mijn reactie was een simpele "ja en?". Ik bedoel maar: hij moet in de stukjes gezien hebben dat dit niet altijd waarheidsgetrouw is en dat ik al eens durf dichterlijke vrijheid hanteren in de beschrijving van stukjes. Daarnaast is dat intussen allemaal al zo lang geleden, en ook geschreven vanuit een "hij leest niet mee" ofte dagboek-invalshoek.

    Dus, nu reageert hij niet meer op sms'en en blijkt hij op zijn pik getrapt te zijn. Dus bij deze beste Seppe: ik heb alle 50 berichtjes herlezen... En eerlijk, je komt er niet eens zo slecht uit. Ook al zijn sommige stukjes in kwaadheid of in overdreven zin voor drama geschreven. Dus: be a man, en stop met mokken. Nah! ;)

  • Linkjes

    weblink-small.jpgIk heb de mosterd gehaald bij Liltith: linkjes delen van zaken die mij de afgelopen week hebben gefrappeerd en/of doen lachen en/of ontroerd. En aangezien afgelopen weekend mijn wereld heeft gedaverd en ik (nog) niet bereid ben om dat te vertellen, los ik het efkes zo op.

    Dus ziehier de linkjes!

     

    Onder de noemer "onwaarschijnlijk hartverwarmend", heb ik dit filmpje ne keer of 10 bekeken. Vooral het moment waarop de kwekskes in het water gaan en enorm snel naar de mama zwemmen, is super-aangrijpend. Klik maar hier!

     

    We blijven efkes bij de eendjes, met een superschattig filmpke. Ofte: dit is zowat de enige hond ter wereld die ik met een gerust geweten bij mijn kids zou laten... Klik maar hier!

    Dit is dan weer een diertje dat ik niet meteen bij kids zou laten... Klik maar hier!

    Je hebt de misplaatste photoshop momenten en dan zijn er ook nog de mislukte photoshop-momenten: klik maar hier!

    Ik heb al langer een grote achterdocht over Instagram. Ik erger mij aan de ontelbaar vele gelijkaardige plaatjes (liefst met vintage-lens), maar betrap er mij op dat ik net hetzelfde doe. En dat ik keifier ben als nobele onbekenden liken. Maar dus in feite denk ik zo over Instagram: klik maar hier!

    Geen idee wat jij doet als je even niets te doen hebt op 't werk, maar ik heb een klein beeldje van hetgeen USArmy dan doet: klik maar hier!

    Het is algemeen bekend (denk ik) dat ik een boontje voor schoenen heb. Al heeft dat boontje toch ook wel zijn grenzen. Klik maar hier!

    Er staan ontelbaar veel tutorials online over hoe je je het beste kan maquilleren. Deze vind ik toch wel één van de betere: Klik maar hier!

    Trouwens, mannen: als je geen short mag dragen, dan draag je toch gewoon een rok? Klik maar hier