• Haardot!

    521640_10201736479796045_524266392_n.jpgIneens heb ik schouderlang haar. Ik heb er niet specifiek voor gespaard, maar ik moet mijn kappersbezoek blijkbaar zo lang hebben uitgesteld, dat ik plots langer haar heb dan ik de laatste 15 jaar gehad heb.

    Dus, ik heb uit de berging een doos met haaraccessoires opgediept, omdat er hier en daar al eens haar moet getemd worden. Ah ja, ik heb dan wel langer haar, maar het model is er volledig uit, dus loshangen is in feite geen optie meer.

    Meestal neem ik kleine klemspeldjes en steek ik mijn haar "wir-war" op, maar sinds ik in Werchter rondliep, zag ik dat het nu toch vooral de dotjes zijn die in de mode zijn. Ok, toegegeven vooral de Selah Sue-achtige (ook wel vogelnestachtige) dotjes, en die zijn met mijn lengte nog geen optie, en vind ik niet echt bij mij passen.

    Als kind droomde ik van zo'n mooie strakke ballerina-haardot. Ik dacht dat je daar achterwerk-lang-haar voor moest hebben en dat heb ik nooit gehaald. Maar voila, tegenwoordig ben ik dus wijzer en heb ik mij gisteren een hulpmiddelke in de vorm van iets dat verdacht veel op een harige donut lijkt aangeschaft. Waarmee ik mij vandaag een ballerina-haardot heb gemaakt.

    *schrapt "ballerina-haardot maken" van de bucketlist*

    Wat denken jullie? ;)

  • Roddels & co...

    big-goud-0606_6.jpgEr was ooit een tijd waarin ik er echt van afzag, van roddels over mij. Dat situeert zich dan vooral in mijn tienerjaren. Maar om helemaal eerlijk te zijn, gevoelloos ben ik er nooit voor geworden. Mijn directe omgeving weet dat ook en heeft er enkele gevleugelde spreekwoorden over naar mij  gezwierd. Ook al blijft het mij raken.
    Mijn mama zegt dat "hoge bomen veel wind vangen". Ofte: ik ben nu eenmaal iemand die al eens op de voorgrond treed (al dan niet met volle overtuiging of bedoeld), en dan kan je het uiteraard verwachten dat er al eens achterklap is. Uit jaloezie, uit interessant doen of gewoonweg uit niet beter weten.

    BFF Celine kan daar heel goed mee omgaan. Ze lacht elke roddel weg met "ach, over wie moeten ze anders praten" of "dat bevestigt mij dat ik tenminste interessant genoeg ben om het over te hebben". Ik zou er een voorbeeld aan moeten nemen.

    Maar mij raakt het. Elke keer opnieuw. Niet de stomme ongefundeerde roddels van mensen die ik nauwelijks ken, maar wel de achterklap van mensen die dicht bij mij staan. Vrienden, of toch in ieder geval goeie kennissen.

    Zo is er Arabel. Ik heb met haar in 1e & 2e middelbaar op school gezeten, en in die tijd had ze een sterk clubke van allemaal gelijkgezinden (lees: allemaal mensen van dezelfde ethnische komaf). Ze hadden er een levensmissie van gemaakt om mij het leven zuur te maken, en dat is pas gekeerd toen ik op mijn beurt een sterk verbond sloot met Kato & Lola.
    Arabel is intussen in mijn dorp terecht gekomen, en we sloten zowaar iets wat leek op een vriendschap. Tegen de raad van verschillende mensen in, maar ik zou mij niet laten kennen door mijn jeugdtrauma's. Om dan nu te ontdekken dat ik blijkbaar een geliefkoosd onderwerp van roddelen ben.

    En wat wordt er dan zoal gezegd? Tja, te gek voor woorden. Een bloemlezingske uit hetgeen mij de laatste 10 jaar zoal ter oren is gekomen. Uiteraard niet enkel gehoord/verteld/verzonnen door Arabel, maar door enkelen!

    - A-woman verdient 3.500 netto in de maand (--> was dat maar waar...)
    - A-woman heeft een relatie met een BV  (--> en ge moest eens weten met de welke ;))
    - A-woman kan niet tegen haar verlies (woehaha, dat is nu eens iets waar ik het écht niet moeilijk mee heb!)
    - A-woman heeft een supersaai seksleven (--> waarbij ik er dan altijd benieuwd naar ben hoe ze dat denken te weten...)
    - A-woman heeft een gewéldig intens seksleven (--> inderdaad... de roddelaars zijn er blijkbaar niet met elkaar eens)
    - A-woman heeft minstens 3 mannen nodig in haar leven (--> en dat is dan een roddel die ik hoorde via een 14-jarige. Sterk hé...)
    - A-woman heeft dikke borsten (--> nope, maar wél véél pushup-bh's ;))
    - Ik heb A-woman "gepakt" (--> ofwel was dat dan tijdens mijn slaap, ofwel moet hij iets anders bedoelen. Opgepakt? Ingepakt? Gepakt en gezakt zien vertrekken op reis? Gepakt gezien van een romantische bleitfilm?)
    - A-woman is (en dan geef ik gewoonweg een opsomming, zodat we ineens alles hebben): zwanger, verloofd, verliefd, heeft (ne keer of 4) abortus ondergaan, onvruchtbaar, manisch-depressief, verhuisd naar de kust, vermagert door illegale pillen uit China, ingeschreven op een swingerssite (whatever that may be),  ...

    En ook al kan ik om sommige van die zaken al nekeer smakelijk lachen, het is toch vaker groen, dat gelach. Ergens blijft er in mij dat 8-jarig meisje dat op de speelplaats gepest werd omwille van onhippe kledij, afwezigheid van trendy gadgets en ouders die verder keken dan hun neus lang was. 

    Het gevolg daarvan is dat mijn vriendenkring alsmaar kleiner en kleiner wordt. De natuurlijke (en gezonde?) reflex om afstand te nemen van mensen die het slecht met je voorhebben duwt mij meer en meer in een hoekje. Versta mij niet verkeerd, ik verga niet van de eenzaamheid. Ik heb gelukkig een aantal supergoeie vrienden & vriendinnen. Maar er mijn hand voor in het vuur steken dat ze het allemaal stuk voor stuk goed met mij voorhebben? Nope, dat helaas niet meer. Die rol is enkel en alleen voor mijn zus voorbehouden.
    Ergens hoop ik dat het er meer zijn. En vaak denk ik dat ook, maar laat ons maar zeggen dat ik vandaag wat negatiever ben dan anders.

    In plaats van mij daar dan helemaal door te laten doen, heb ik trouwens besloten dat ik een betere vriendin voor hen ga zijn. Voor mijn échte vrienden, maar zelfs voor de f***ing roddelaars. Al heeft niemand voorgeschreven hoe dat dan juist moet natuurlijk ;) 

    Roddel ik dan nooit? Ongetwijfeld wel. Al probeer ik er uit alle macht op te letten dat het ten eerste geen onwaarheden zijn (hoogstens interessante feitjes) en dat het ten tweede ook zaken zijn die ik tegen de persoon zelf zou zeggen. Daarnaast hou ik er mij aan om vooral niets over mijn meest close vrienden te vertellen tegen anderen. Ik weet immers zelf hoe kwetsend en pijnlijk dat kan zijn, dus ik wil er niet de oorzaak van zijn van dat iemand anders hierdoor onder vuur komt te liggen.

  • 1539103!

    10-jaar-garantie-6471dc4.jpgEn toen viel mijn oog op het cijfertje rechts bovenaan mijn blogje...

    Ofte: zo'n 1,5 miljoen keer is iemand terecht gekomen op mijn blogje. Al dan niet met opzet, en ook al dan niet een geslaagde actie, maar het aantal is toch vrij hallucinant, niet?

    Toen ik in december 2004 startte, opende ik mijn blog met de gevleugelde titel "Sex & kindjes". Ik was op dat moment de 30 aan het naderen (miljaar, nu nader ik de 40...), nam al van in het allerbegin een loopje met timings om toch maar niet herkenbaar te zijn, worstelde met de vraag of ik kids zou willen en hoe het kwam dat mijn libido beneden alle peil was.

    En het moet gezegd, dat van die kids blijft een vraagstuk. Een héél dringend vraagstuk intussen. De tijd van "ach, we zien wel" is zo stilaan voorbij.

    En daarnaast: het onbestaand libido is dan weer een andere zaak. En daar heeft mijn recent gewichtsverlies veel mee te maken. Ik had nooit beseft hoe geremd ik intussen geworden was bij de gedachte aan een te dikke poep bij "op z'n hondjes", of een hangende buik bij lepeltje-lepeltje, of te fel op en neer gaande "alles" bij elke vorm van vrijen. Blijkbaar deed dat zoveel met mijn verbeelding, dat het mij gewoonweg remde in alles wat met seks te maken had.

    Ofte: op bijna 9 jaar is er dan toch gelukkig iets veranderd...

    Ik had trouwens gedacht binnenkort eens een jubileum-actie te organiseren voor mijn blogje. Maar de eerste belangrijke datum (het tienjarig bestaan), valt pas eind volgend jaar. Of, ik kan voor de 2miljoenste hit gaan, maar die is ook nog efkes niet in het zicht.
    Trouwens, zijn er buiten de mijne nog veel actieve blogjes die al zo lang meegaan? Hier, op dit archaïsche, ongebruiksvriendelijke skynetplatform?

    Anyway my friends... ik geniet van het zonneke. En jullie?

  • Plakbh?

    Ik kocht mij in een vlaag van puur enthousiasme in de solden een jumpsuit. Juist ja, zo'n kledingstuk dat ik 16kg geleden mooi vond, maar "nooit van ze leven" zou kopen, laat staan aandoen...

    DiezelfdeINDA-WR21_V1.jpgINDA-WR21_V2.jpg vlaag van enthousiasme was blijkbaar niet slim genoeg om zich ook af te vragen hoe ik daar in godsnaam een bh onder zou moeten dragen. Want de diepe décollete (zowel vooraan als achteraan), laten niet echt extra textiel toe.

    Zonder bh lopen is een optie, maar gezien mijn slinkende boezem (tja, dat is dus het nadeel van vermageren) en het feit dat ik vind dat een vrouw van 37 best niet zonder bh de deur uitgaat, heeft mij dan maar doen besluiten om op zoek te gaan naar alternatieven.

    Of maw: op zoek naar een bh die geen bandjes rond de nek heeft, en ook niet op de rug. Easy... niet? :)
    Ik kwam dus uit op plaktoestanden. Ja, inderdaad, een bh die je op de borsten kleeft en die zogezegd (hoor je mij afkomen?) blijft kleven gedurende een volledige dag.

    En nu zit ik hier op 't werk. In zo'n oogverblindend (al zeg ik het zelf ;)) broekpak. Superongemakkelijk... Want ik voel die plaktoestand gewoonweg elke minuut lossen. Ik ben dus al enorm  veel naar 't wc gelopen ("sorry, gisteren veel water gedronken") om de zaken opnieuw op hun plaats te steken.

    Dus dames: wie heeft ervaring met plakbh's? En welke zijn de beste? Het moet dienen om een bescheiden b-cupje op hun plaats te houden, en in mijn wildste fantasie kan ik er dan zelf een beachparty mee aan ...

     

  • Bewogen weekje

    inbreker2.jpgHet was mij het weekje wel... Eventjes een korte samenvatting:

    - Het weekend stond volledig in het teken van Rock Werchter. Voor het eerst sinds vele vele jaren trok ik naar het festival zonder enige vorm van "extra". Niks VIP-kaarten, persterraskaarten, medewerkersbandjes, parkingkaarten,... Gewoonweg een combi-ticket (ok, fair is fair: ik heb het gekregen...) en een plakkertje van € 15 voor de parking. Gelijk de normale mens dus in feite. Al heb ik de camping, om het helemaal af te maken, wel aan mij voorbij laten gaan. En het moet gezegd, het heeft wel iets. Ok, ik heb de propere wc's, het occasioneel uitrusten op een iets properdere plek, de parking en het gebabbel met zowat de hele sector waarin ik werk wel af en toe gemist. Maar langs de andere kant kon ik vrolijk aan mijn klanten die aanwezig waren zeggen (wat zeg ik: sms'en) dat ik hen helaas niet kon rondleiden omdat ik geen backstagebandje had. En het moet gezegd, een Rock Werchter waarin ik volledig mijn eigen programma kon bepalen, los van werk, klanten en leveranciers, het had wel eens iets.

    - Maandag was ik dus gene mens op 't werk (ah nee, ik had dus ook geen excuus om te laat te mogen komen), en heb er een vroeg nachtje van gemaakt. En juist die nacht kiezen snoodaards (of een snoodaard) uit om in te breken in mijn appartement. Juist ja, daar waar ik zelf lag te slapen. Ze hebben gelukkig niet veel mee, maar de idee dat ik gewoonweg in dromenland was toen een degoutanten inbreker in mijn appartement aanwezig was, doet mij meer dan ik had gedacht.

    - Dinsdag was dus een dagje van walging en iedereen verzekeren dat het best goed met mij ging (ja, ook aan de dame van slachtofferhulp die mij belde...), maar in feite toch maar met een klein hartje gaan slapen.

    - Woensdag had ik een dagje verlof, en trok ik zeewaarts. Het heeft mij goed gedaan.

    - En vandaag alweer flink op post. Met een fameus slaaptekort. Want los van het feit dat ik dus nu voortdurend gerommel aan mijn deur hoor van imaginaire inbrekers, zijn mijn bovenburen blijkbaar enthousiaste (!!) hosts voor horden moslims die om 3u (alweer "!!") komen eten. Ik doe dus ongewild deels mee met de ramadam, al was dat niet meteen mijn plan...

    TGIF. Voor mij. Want morgen werk ik niet.

     

     

  • Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen berust op louter toeval!!

    blog.jpgBon, dus the real/not real-story gaat verder...

    1) Ik schrijft een blog

    2) Gebaseerd op mijn eigen leven

    3) Lees: GEBASEERD!!!

    4) Dus: om te vermijden dat mijn verhaal té herkenbaar is, verander ik regelmatig iets aan timings, situaties, personen, ...

    5) En: Ik VERZIN ook regelmatig vanalles. Zoals in uitvinden, nieuw bedenken, uit mijnen duim zuigen, fantaseren, niet ware dingen schrijven... Maar ook zoals in: please bekenden van a-woman: pak mij niet steeds terug op de dingen die ik hier schrijf want ze zijn niet voor waar te nemen.

    6) Om nog maar eens een bestaanscrisiske te duiden... Zucht...

  • Nadenken...

    Normaalgezien trek ik rond deze periode, gepakt met een bikini of 7 (ah ja, elke dag 1 hé :)),een boek of 7 (indeed, 1 per dag) en een snorkel richting Egypte om er te gaan genieten van zon, rust en onder water viskes tellen. Aangezien ook ten huize A-Woman de crisis zo stillekesaan voelbaar is, werd dat plan verschoven naar september (met de ijdele hoop dat er dan iemand anders op de lotto speelt, enorm veel wint en mij laat delen in zijn/haar geluk). Ofte: ik moest op zoek naar een alternatieve en goedkopere manier om mijn dagjes verlof door te brengen.

    En dat is uiteindelijk de aloude Dardennen geworden. Daar waar ik ook een deel van mijn jeugd in Chiro- en gezinstijden heb doorgebracht, en ook daar waar vriendin Tientjuh een prachtverblijf uitbaat, waar ik enorm in de watten ben gelegd door haar...

    We zien elkaar écht niet vaak (want dat mag je wel zeggen bij een tempo van ne keer om de 3 jaar ofzo), maar als we elkaar zien, dan lijkt het alsof we niet uitgepraat geraken. Of zoals Tientjuh het zo treffend verwoorde: "nu zijn we alweer niet uitgebabbeld".

    En ze heeft mij ook alweer aan het denken gezet, die straffe madam. Zij en haar man zijn heel bewust aan het filosoferen en nadenken over de zingeving van het leven, en hanteren daarbij een verrassend (én verfrissend) "voetjes op de grond" principe. Zonder zweverig te doen, maar ook zonder te hervallen in de clichés van het leven, proberen ze hun weg te vinden als prille 40-ers, in de huidige maatschappij. Ze proberen het maximum uit het leven te halen, rekening houdend met de dingen die voor hen belangrijk zijn. En daarbij gaf ze mij ook nog enkele denkmethodes mee, waarop ik nu al een dag of 2 aan het nadenken ben.

    Dus... het heeft mij goed gedaan. Wat zeg ik, het heeft mij ONWAARSCHIJNLIJK goed gedaan...