Vrienden

tumblr_mecdea4oa81rm8aqzo1_500.gifIk heb een probleem met vertrouwen. Het zal zijn dat ik al te vaak in het verleden gekwetst ben geweest, en dat mensen mij al te gemakkelijk ontvallen, maar ik probeer mij zo weinig mogelijk te hechten aan mensen. Kwestie van dan minder risico te lopen om gekwetst te worden. Helaas laat ik mij zo nu en dan toch eens "vangen". Nu en dan denk ik toch weer iemand gevonden te hebben die mij wél doorheeft en die mij weldegelijk neemt voor wie ik ben. A-woman, mét fouten en rare kantjes. Maar ook A-woman, héél trouwe vriendin, waarop gerekend kan worden. Zowel om samen mee te lachen, maar ook om samen mee te wenen.

Enfin bon, je voelt het al aankomen hé. Het is/was weer zover. Ik heb iemand héél dicht tot bij mijn ziel laten komen, maar het blijkt alweer een utopie te zijn. Het doet zo'n pijn om die band van het vakje "uitzonderlijk, te koesteren, onvoorwaardelijk, voor altijd" te zien schuiven naar "leuk, plezant, vrijblijvend, nooit 100%".

Ik zal het nooit leren. Ik zal nooit leren dat mensen nooit of nooit het goeie in mensen willen of kunnen (blijven) zien. Ik zal nooit leren dat het utopie is om te denken dat een relatie (zelfs een liefdesrelatie) boven alle "dingen des levens" staan.

En telkens opnieuw word ik dan dat kleine meisje wiens ouders er niet waren, vechtend voor de aandacht van een vriend of vriendinneke en denkend dat ik niet waardevol genoeg ben om van te houden.

Ach ja, ik kom er wel weer door. Alweer een illusie armer. Het doet mij nadenken over de zingeving van mijn leven en of ik mij niet beter zou concentreren op hetgeen ik heb. Namelijk mezelf. Zonder er egoistisch van te worden, want dat wil ik niet.

Carpe diem...

Commentaren

  • 100% herkenbaar...helaas

  • Sterkte... (hier ben ik weer:) what doesn't kill you..

  • Mensen zijn soms niet te vertrouwen, jammer genoeg.

De commentaren zijn gesloten.