A-woman heeft zich vergist!

sorry.jpgIk heb mij vergist. Big time....

Aan diegenen die mij al genoeg over vriendschap hebben horen zagen: klik vooral weg, want het gaat er wéér over.

Bon, ik ben 37. Je zou zeggen dat dat een leeftijd is waarop een mens zo stilaan weet wie haar vrienden zijn en wie niet. Of ook: wie mij in hun leven willen met al met goeie en vooral ook slechte eigenschappen.

In mijn tirade in de vorige post, had ik mij niet gerealiseerd dat ik hier enkele supergoeie vrienden heb die meelezen en die mij ondanks mijn hoge dosis aan zelfmedelijden en ongenuanceerd beschuldigen contacteren en in feite op het matje roepen om mij aan te geven dat vriendschap weldegelijk bestaat. En wat hebben ze gelijk...

Ok, het zijn er minder dan ik dacht toen ik een vroege 20-er was. Ik was er (en blijkbaar nog steeds) van overtuigd dat vriendschap iets is wat een extra kleurtje brengt aan mijn persoon. Alsof het medailles zijn die ik draag om aan de buitenwereld te tonen. En intussen moet ik toegeven dat het inderdaad medailles zijn. Maar dat ze er zijn om er mij erop te wijzen ze te koesteren, op te blinken en vooral voor mezelf te bewaren en koesteren.

Ik dacht dat ik Celine kwijt was. Ondanks heel wat mailtjes en telefoontjes, reageerde ze niet meer. Ik heb Celine enkele jaren terug écht fameus geholpen, zoals vrienden dat doen. En mijn rancuneuze zelf was al aan het malen "goh, nu ze mij niet meer nodig heeft...". Tot ik in een helder moment gewoon eens een fleske Baileys heb gepakt, en bij haar aanbelde. Waardoor ik zag dat Celine mij nog steeds met een immens happy gezicht onthaald, mij in de zetel installeert, 2 glazen haalt en begint te babbelen en te vragen. Over vanalles en over niks. Net zoals in het verleden. Celine had het gewoon wat drukker gehad, en had dus wat minder tijd in een vriendschap kunnen steken. Silly me... Alsof ik daar niet zelf op was kunnen komen.

Er is nog zo'n vriendschap die ik te weinig waardeer. Ooit kozen we niet voor elkaar, maar we hebben nog steeds een enorm sterke band. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat hij mij in gelijk welke omstandigheid zou helpen. Trouwens... nu blijkt dat dit DeautyBox (remember??) niet van één of andere reclame-regie komt, maar een onverwachte traktatie is van hem. Gewoon. Omdat ik ik ben.

En mijn zus... Ze gaat zelf door een superdonkere periode, maar slaagt erin om toch beetje bij beetje haar eigen persoonlijkheid terug op te bouwen. Stilletjesaan zie ik terug de zus die ik altijd al had, maar die bedolven was onder de eisen van een veel te verstikkende relatie. En die zus, die door hel moet tegenwoordig, vraagt mij gisteren als ze mij ziet hoe het met me gaat. Want ondanks mijn vrolijke lach, had ze mij door. Die superzus van mij...

Zo is er ook diegene die in mijn vorige post vergruisd werd. Wat heb ik mij daar vergist... Ik kan je verzekeren, ik heb op mijn grondvesten gedaverd. Ik doe het nog steeds, tenandere. En er zijn lelijke dingen gezegd. Vooral ook door mij. Lelijke, onterechte dingen. Ik ben met mijn neus tegen de muur gelopen tegen 654654 km/u, en had verwacht keihard tegen de grond te kwakken. Wat trouwens mijn verdiende loon zou zijn. Maar wat blijkt: de vriendschap is sterker. In die mate dat ik dus niet op de grond ben gesmakt, maar opgevangen in veilige armen. Weliswaar is het een stukje gebroken. Maar dat is dan vooral omdat ik alweer mijn vriendschapsmedaille niet goed genoeg gekoesterd heb en niet bewaard en beschermd heb tegen alles wat die vriendschap (of die speciale band tussen ons) stuk zou kunnen maken.

Ik had ervoor gekozen een eigen verhaal in mijn hoofd te bouwen en daarnaar te handelen. In mijn hoofd had ik daar allemaal een héél goeie reden voor. Ik had niet mogen uitgaan van sommige zaken en daardoor dingen doen die niet kunnen.

Dus... voor mocht ik het ooit vergeten, schrijf ik het hier nog eens op: ik heb vrienden. Echte, échte vrienden. Die waar ik voor door het vuur zou gaan, maar die (hoe verbazingwekkend voor mij) ook voor mij door het vuur gaan. Die mij niet alleen zien staan als er iets te krijgen is of als er tickets voor feestjes te verzamelen zijn, die mij niet als een bedreiging voor hun partner zien, die niet uitgaan van het slechtste in mij en die verder kijken dan mijn vaak arrogante en afstandelijke houding.

En daar ben ik zooo dankbaar voor....

Commentaren

  • Daar zijn wij vrouwen heel goed in hé, in verhalen bouwen in ons hoofd,...ik pleit ook schuldig :-),.....damn woman, we mogen ons gelukkig prijzen,.....

  • Koester ze maar die vrienden!!!!

  • We denken teveel en verwachten te veel of te weinig van anderen. We vergissen ons vele keren op veel verschillende momenten. Gelukkig staan we niet alleen, toch meestal niet. Zo zie je maar dat er altijd wel iemand zal zijn die om je bekommert.

  • Naar vrienden zonder fouten zoeken, leidt tot eenzaamheid.

De commentaren zijn gesloten.