• Dagdagelijkse a-woman

    Ik kreeg via mail een vraagje om soms al eens wat meer over mijn dagdagelijkse beslommeringen en activiteiten te bloggen. Blijkbaar is die ene specifieke lezer op daarin geïnteresseerd. Dus voila, een beschrijving van een dagje van mezelf:

    Deze ochtend stond ik op met een houten kop. Niet van mijn exploten van gisteren (was het maar, dan had ik er tenminste plezier aan beleefd), maar van een dikke valling, die aan het aankloppen is bij een griepje. Ik laat ze voorlopig niet binnen, maar het is vechten...

    Mijn wekker staat om 7u30, en dat geeft mij een dik uur om mij te wassen, kleden en treffelijk te maken. En dan natuurlijk ook nog een hapje eten, want ik vind het ontbijt pure luxe die ik mezelf heel graag gun. Er is geen specifieke volgorde of ritueel waarin ik bovenstaande doe. Dus, het valt voor dat ik in ondergoed een hapje eet, waarna ik mijn make-up doe, om dan nog rap was uit het wasmachine te halen, om dan te beslissen welke schoenen ik wil aandoen die dag, en kledij uit te zoeken.

    Want, dames & heren, mijn outfit wordt gebaseerd op de keuze van schoenen voor die dag. Ofte: "ik ben in zwarte pump"-stemming (want dat is anders dan in gele-pumpstemming, of paarse, of bruine, of donkergrijze, want die heb ik uiteraard ook ;)). Dan wordt daar een rokje of kleedje bij gekozen. Meestal ben ik dan al veranderd van ondergoed, want ah ja, die bh past niet onder dat specifieke jurkje.

    En dan dus naar 't werk. Voorlopig slechts 5 minuten (!!) rijden, maar binnenkort een dik half uur. Ik bespaar je de beschrijving van mijn werkdag, maar ik kan al samenvatten zeggen: hectisch.

    Deze avond ga ik thuis een potje koken. Voor diegenen die denken dat ik een brave huismoeder ben: dat doe ik zo gemiddeld 1 keer per week. De overige keren ga ik (tot mijn schaamte) waarschijnlijk uit eten...

    Ik probeer 's avonds rond 23u te gaan slapen, maar dat lukt mij zo goed als nooit. Ik ben een nachtraaf, en geraak nooit op tijd in bed. Er is 's avonds altijd nog wel een boek te lezen, een tv-programma in uitstel te bekijken, een keuken op te ruimen of een mailtje te schrijven.

    Voila, een dag A-Woman :)

  • A-woman heeft zich vergist!

    sorry.jpgIk heb mij vergist. Big time....

    Aan diegenen die mij al genoeg over vriendschap hebben horen zagen: klik vooral weg, want het gaat er wéér over.

    Bon, ik ben 37. Je zou zeggen dat dat een leeftijd is waarop een mens zo stilaan weet wie haar vrienden zijn en wie niet. Of ook: wie mij in hun leven willen met al met goeie en vooral ook slechte eigenschappen.

    In mijn tirade in de vorige post, had ik mij niet gerealiseerd dat ik hier enkele supergoeie vrienden heb die meelezen en die mij ondanks mijn hoge dosis aan zelfmedelijden en ongenuanceerd beschuldigen contacteren en in feite op het matje roepen om mij aan te geven dat vriendschap weldegelijk bestaat. En wat hebben ze gelijk...

    Ok, het zijn er minder dan ik dacht toen ik een vroege 20-er was. Ik was er (en blijkbaar nog steeds) van overtuigd dat vriendschap iets is wat een extra kleurtje brengt aan mijn persoon. Alsof het medailles zijn die ik draag om aan de buitenwereld te tonen. En intussen moet ik toegeven dat het inderdaad medailles zijn. Maar dat ze er zijn om er mij erop te wijzen ze te koesteren, op te blinken en vooral voor mezelf te bewaren en koesteren.

    Ik dacht dat ik Celine kwijt was. Ondanks heel wat mailtjes en telefoontjes, reageerde ze niet meer. Ik heb Celine enkele jaren terug écht fameus geholpen, zoals vrienden dat doen. En mijn rancuneuze zelf was al aan het malen "goh, nu ze mij niet meer nodig heeft...". Tot ik in een helder moment gewoon eens een fleske Baileys heb gepakt, en bij haar aanbelde. Waardoor ik zag dat Celine mij nog steeds met een immens happy gezicht onthaald, mij in de zetel installeert, 2 glazen haalt en begint te babbelen en te vragen. Over vanalles en over niks. Net zoals in het verleden. Celine had het gewoon wat drukker gehad, en had dus wat minder tijd in een vriendschap kunnen steken. Silly me... Alsof ik daar niet zelf op was kunnen komen.

    Er is nog zo'n vriendschap die ik te weinig waardeer. Ooit kozen we niet voor elkaar, maar we hebben nog steeds een enorm sterke band. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat hij mij in gelijk welke omstandigheid zou helpen. Trouwens... nu blijkt dat dit DeautyBox (remember??) niet van één of andere reclame-regie komt, maar een onverwachte traktatie is van hem. Gewoon. Omdat ik ik ben.

    En mijn zus... Ze gaat zelf door een superdonkere periode, maar slaagt erin om toch beetje bij beetje haar eigen persoonlijkheid terug op te bouwen. Stilletjesaan zie ik terug de zus die ik altijd al had, maar die bedolven was onder de eisen van een veel te verstikkende relatie. En die zus, die door hel moet tegenwoordig, vraagt mij gisteren als ze mij ziet hoe het met me gaat. Want ondanks mijn vrolijke lach, had ze mij door. Die superzus van mij...

    Zo is er ook diegene die in mijn vorige post vergruisd werd. Wat heb ik mij daar vergist... Ik kan je verzekeren, ik heb op mijn grondvesten gedaverd. Ik doe het nog steeds, tenandere. En er zijn lelijke dingen gezegd. Vooral ook door mij. Lelijke, onterechte dingen. Ik ben met mijn neus tegen de muur gelopen tegen 654654 km/u, en had verwacht keihard tegen de grond te kwakken. Wat trouwens mijn verdiende loon zou zijn. Maar wat blijkt: de vriendschap is sterker. In die mate dat ik dus niet op de grond ben gesmakt, maar opgevangen in veilige armen. Weliswaar is het een stukje gebroken. Maar dat is dan vooral omdat ik alweer mijn vriendschapsmedaille niet goed genoeg gekoesterd heb en niet bewaard en beschermd heb tegen alles wat die vriendschap (of die speciale band tussen ons) stuk zou kunnen maken.

    Ik had ervoor gekozen een eigen verhaal in mijn hoofd te bouwen en daarnaar te handelen. In mijn hoofd had ik daar allemaal een héél goeie reden voor. Ik had niet mogen uitgaan van sommige zaken en daardoor dingen doen die niet kunnen.

    Dus... voor mocht ik het ooit vergeten, schrijf ik het hier nog eens op: ik heb vrienden. Echte, échte vrienden. Die waar ik voor door het vuur zou gaan, maar die (hoe verbazingwekkend voor mij) ook voor mij door het vuur gaan. Die mij niet alleen zien staan als er iets te krijgen is of als er tickets voor feestjes te verzamelen zijn, die mij niet als een bedreiging voor hun partner zien, die niet uitgaan van het slechtste in mij en die verder kijken dan mijn vaak arrogante en afstandelijke houding.

    En daar ben ik zooo dankbaar voor....

  • Vrienden

    tumblr_mecdea4oa81rm8aqzo1_500.gifIk heb een probleem met vertrouwen. Het zal zijn dat ik al te vaak in het verleden gekwetst ben geweest, en dat mensen mij al te gemakkelijk ontvallen, maar ik probeer mij zo weinig mogelijk te hechten aan mensen. Kwestie van dan minder risico te lopen om gekwetst te worden. Helaas laat ik mij zo nu en dan toch eens "vangen". Nu en dan denk ik toch weer iemand gevonden te hebben die mij wél doorheeft en die mij weldegelijk neemt voor wie ik ben. A-woman, mét fouten en rare kantjes. Maar ook A-woman, héél trouwe vriendin, waarop gerekend kan worden. Zowel om samen mee te lachen, maar ook om samen mee te wenen.

    Enfin bon, je voelt het al aankomen hé. Het is/was weer zover. Ik heb iemand héél dicht tot bij mijn ziel laten komen, maar het blijkt alweer een utopie te zijn. Het doet zo'n pijn om die band van het vakje "uitzonderlijk, te koesteren, onvoorwaardelijk, voor altijd" te zien schuiven naar "leuk, plezant, vrijblijvend, nooit 100%".

    Ik zal het nooit leren. Ik zal nooit leren dat mensen nooit of nooit het goeie in mensen willen of kunnen (blijven) zien. Ik zal nooit leren dat het utopie is om te denken dat een relatie (zelfs een liefdesrelatie) boven alle "dingen des levens" staan.

    En telkens opnieuw word ik dan dat kleine meisje wiens ouders er niet waren, vechtend voor de aandacht van een vriend of vriendinneke en denkend dat ik niet waardevol genoeg ben om van te houden.

    Ach ja, ik kom er wel weer door. Alweer een illusie armer. Het doet mij nadenken over de zingeving van mijn leven en of ik mij niet beter zou concentreren op hetgeen ik heb. Namelijk mezelf. Zonder er egoistisch van te worden, want dat wil ik niet.

    Carpe diem...

  • Back!

    2013-09-30 14.40.16.jpgHet is hier een tijdje stil geweest en dat had een goeie reden. Ik ben namelijk op vakantie geweest. En amaai, dat was nodig. Het was een combinatie van zonnetje, boeken lezen, wat sporten en vooral véél véél rusten.

    Het heeft mij goed gedaan. Al heb ik nu 4 dagen later al opnieuw nood aan verlof...

    Thuis lag er een briefje te wachten dat mij zei dat ik iets moest gaan ophalen in de post. Schrikbeelden als dagvaardingen, torenhoge boetes en meer van dat lelijks. Maar neen hoor, niks van dat alles: dedees heeft zowaar een Deauty-box gekregen! Ofte: mijn populariteitstest is (tegen alle verwachtingen in) zowaar gelukt. En blijkbaar gaan er nog boxen volgen. Jeuj!

    Dus, binnenkort een schoon blogstuk om te laten weten wat er allemaal in dat dozeke zat. Ah ja, kwestie van de Deauty-box'ers gelukkig te houden hé :)