• Kameren

    Ik hoorde een hele tijd terug een intrigerend verhaal...

    Een vriend, laat ik hem Gino noemen, kreeg van Grietje een sms nl: "ik heb zin om eens met jou te kameren". Zo, out of the blue, en zonder enige aanleiding. Ze komen al jaren goed overeen, kunnen over vanalles en nogwat praten, maar hebben totaal geen enkele "intiemere" relatie.

    Voor de kleine feitjes: Gino is getrouwd, al jaren. Grietje is al enkele jaren single. Grietje komt trouwens heel goed overeen met de vrouw van Gino, maar dit geheel ter zijde.

    Gino is er nogal van onder de voeten, want hij weet totaal niet wat ze ermee bedoelt. Zoek het eens op en dan kom je op dit: kameren.

    Dus: wat is kameren volgens jou?

  • Met de fiets

    Ik draag bijna iedere dag rokjes & kleedjes. En rij graag met de fiets. Beiden zijn niet altijd zo goed combineerbaar. En nu is er zowaar een oplossing!


    http://vimeo.com/98808131

    Ik heb het geprobeerd. Het lukt feilloos, maar ik heb nadien wel een hele dag rond gelopen met een rok waarin een "teut" zat. Oftewel: best dan toch ook nog uitkijken naar een stofmateriaal waar zo'n cent niet in blijft staan... ;)

  • Overleefd!

    Oef, de 4 dagen Werchter zijn achter de rug. Hoe hard ik er ook ieder jaar naar uitkijk, het is toch begot een belastende bezigheid. Ook al heb ik de luxe om een parkingplek nabij te hebben, de voettocht van en naar de parking is er mij ieder jaar 4 keer te veel aan. En zeker nu er onderweg veel minder te bekijken valt omdat er duchtig is gesnoeid in de kraampjes die er ieder jaar staan.

    Maar, ik heb er enorm van genoten! Van de zon de eerste 2 dagen, en van de waterige zon de laatste 2. Maar ook van de regen, want dat geeft in feite wel een heel speciale sfeer aan de weide. Al was ik supercontent van samen met nog heel wat andere "net-niet-waterkiekens" als haringen in een ton in de Proximus-stand te kunnen schuilen gedurende de zwaarste regenbuien gisteren.

    Ook van de vrienden & vriendinnetjes die erbij waren en de long-time-no-see-vrienden die je er in een uitgelaten sfeer tegenkomt.  
    En hoewel ik weet dat er nog heel veel andere mensen op het plein rondliepen die ik er ook kende, heb ik het dit jaar allemaal van het toeval laten afhangen. Diegenen die ik wou zien, heb ik gezien. 

    En toen was er uiteraard ook muziek! Want daar kwam ik voor. Al heb ik, geheel volgens de traditie van ieder jaar, nog niet de helft van mijn wenslijstje afgewerkt. Maar hey, die was enorm ambitieus, dus ik kan ermee leven.

    Alleen het feit dat ik het concert van Stromae gemist heb, is beetje lastig. Maar ik kon écht niet meer. En aangezien ik deze ochtend fris op kantoor moest zitten om 8u30, heb ik het verstand laten zegevieren. Tandenknarsend weliswaar.

    Binnen 2 weken Tomorrowland. Als ik nadien niet meer terugkom dan wil dat zeggen dat ik er blijf wonen, en dat ik er eindelijk asiel heb gekregen :)

     

  • 800 and counting

    Jawel, dit is al het 800e stukje tekst dat verschijnt op mijn blogje. Het zou leuk zijn om op het einde van het jaar af te sluiten met 1.000, maar dat is helaas niet meer haalbaar. Dus, we gaan voor de 850 ofzo. ;)

    Ik wou het eens hebben over festivals! Ik ben een festivalmie! Ieder jaar opnieuw stel ik mij gedurende 10 seconden de vraag of ik daar op weg naar mijn 40e verjaardag niet te oud voor ben geworden. Om dan meteen nadien te weten dat de festivalorganisatoren ons allemaal willen laten geloven dat daar alleen maar tieners aanwezig zijn, maar dat de realiteit is dat er vooral ook veel 30'ers zijn. Want die hebben de centen om zoiets te kunnen doen. En die willen nog hip doen. Net zoals ik. ;)

    En toen stond ik in de Lola&Liza. Vaak mijn favoriete merk voor betaalbare retrogetinte jurkjes. Ik was op jacht naar festivaloutfits. Dit jaar staan namelijk 4 dagen Rock Werchter, 3 dagen Tomorrowland en dan nog her en der wat andere festivals op het programma.

    Het was mijn missie om een leuke jumpsuit te vinden. Eentje met korte broekspijpen, en eentje met lange. Met een stuk of 10 (!) verschillende modellekes in de aanslag, liep ik gezwind richting paskotjes. Die kotjes die tot voor een dik jaar meestal zorgden voor volledige switch naar slecht humeur, maar waar ik intussen gewapende vrede mee heb gesloten. Al zitten de 16 verloren kg's daar voor iets tussen uiteraard....

    Screen Shot 2014-07-01 at 11.02.12.pngMaar bon, dedees ritst zich vlotjes in het eerste broekpak, maatje 40 (jiha!), en het past mij naadloos.

    Fier trek ik het gordijn open en wil mijn eerste look aan mijn vader tonen. Inderdaad, mijn pa gaat graag shoppen met mij. En, aangezien het mijn verjaardag was geweest, zou hij zelfs de rekening betalen.

    Naast mij doet een ander meisje net hetzelfde. Bij haar mama. Alleen... er is een dikke 20 jaar verschil tussen ons. 
    Er verschijnt een bloedmooi 16-jarig meisje, die in maatje "heel-wat-minder-dan-40" onzeker staat te draaien met diezelfde jumpsuit. Trekkend aan elk stukje stof om de denkbeeldige plooien eruit te halen, en het geheel te laten zitten hoe zij het wil dat het zit. En maar draaien, draaien voor de spiegel.

    De mama zegt haar dat dat in Werchter heel mooi zal zijn. Maar het meisje twijfelt. Dat ze er toch wat dik uitziet. En dat dat misschien wat te bloot zou zijn. En of dat niet te fel spant aan haar billen, benen, borsten.
    Ik wou haar zooooo graag zeggen dat ze NU moest profiteren van haar killerbody. Dat ze er gewoonweg fantastisch uitziet en dat ze zelfs in een vuilniszak zou mogen gaan en er nog prachtig zou mee staan. Haar hippe mama (van ongeveer mijn leeftijd...) was haar hetzelfde aan het verzekeren, maar dan in iets minder uitgesproken vorm.

    Ik heb dat jumpsuit niet meegenomen. De stof was een soort van blinkstof die elk straaltje zon genadeloos zou doen voelen en mij zou laten zweten. Bovendien zie ik mij daar nog niet mee worstelen in een Dixi. En ik kan zoiets weten, want ik ga al meer dan 20 jaar naar zo'n festivals.
    Het meisje heeft het ook niet genomen. Ze vond zichzelf te dik. 

    Screen Shot 2014-07-01 at 11.02.54.pngIk heb uiteindelijk wel nog de versie "met korte broekspijpen" gescoord. Mijn papa vond dat ik er prachtig in stond en wie ben ik om hem tegen te spreken. After all, hij heeft oog voor vrouwelijk schoon, dat weet ik al langer als vandaag.

    Dus, beste bloglezers (die uiteraard allemaal hippe jonge mensen zijn die zich dit weekend ook in het feestgewoel in het verre Werchter gaan storten): als jullie een blondine, maatje 40, 1m70 groot, met deze jumpsuit zouden tegenkomen, waarschijnlijk springend aan een podium, of uitpuffend nabij de marktwinkeltjes: say hi! ;)

    Het zou kunnen dat ik zaterdag enigszins met mijn neus in de lucht loop, aangezien ik die dag het plezier heb om er als VIP te zijn. En dan vooral uitkijk naar de propere wc's backstage, en een parkingplaats waar je geen halve marathon moet naartoe stappen 's avonds. Vergeef het mij...
    Zondag ben ik gewoon terug plebs. ;)