40

vegas.jpgIk werd dit jaar 40. Dat zijn dus 4 woorden en een cijfer. Nogal banaal, maar letterlijk levensschokkend voor mij. Het is in 2016 gigantsich veel gebeurd, waarvan het merendeel in feite niet eens geweten is door mijn omgeving. Ik heb mezelf op alle manieren in vraag gesteld, en moet eerlijk toegeven dat ik er voor gene meter uit ben. Integendeel. 

Het is een jaar van veel zelfreflectie, immens veel verdriet, volharden in stagnatie (en dus geen échte beslissingen nemen over mijn leven) en bijgevolg enorm veel frustratie. 

Maar op één of andere manier heb ik wel heel wat persoonlijk doelen, of beter gezegd bucketlist-vinkjes, afgekruisd. Ik was in Venetië, sliep onder de sterren, ging op roadtrip naar USA en bezocht er alle plekken die ik al eeuwen wilde zien, heb mijn seksualiteit omarmd en er duchtig in geëxperimenteerd en als klap op de vuurpeil ga ik straks die fantastische Louboutins passen (en hopelijk kopen) die al sinds de eerste dag dat ik werkte op mijn lijstje stonden. 

En toch blijf ik worstelen. Wat is geluk? Wat is liefde? Wanneer weet je dat je liefde gevonden hebt? Is het zoals bij een orgasme, waarvan je met zekerheid pas kan zeggen dat je het beleefde eens je het beleefde? 

Ik woon al vele jaren alleen en heb geen kinderen. Ik krijg daar iedere keer opnieuw vragen over. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit een getrouwd koppel met kinderen die vragen gesteld heb horen worden. Blijkbaar is dat "normaal". Je moet op een bepaald moment een lief vinden, daarmee gaan samenwonen, en aan kinderen beginnen. Dat is de norm. En volgens diezelfde norm is het zelfs perfect normaal dat je nadien uit elkaar gaat en dat je efkes alleen verder gaat, maar nadien snel weer aan dezelfde route begint: iemand vinden, samenwonen en kinderen verzorgen. Als je daarvan afwijkt, dan krijg je vragen. Telkens opnieuw. In die mate dat ik op dit moment net niet (of soms waarschijnlijk net wel) met mijn ogen draai als ik alweer diezelfde semi-geïnteresseerde vraag krijg. Om dat dan meestal vergoeilijkt te horen afsluiten met "jamaar, jij werkt veel hé". Alsof je dan geen leven hebt...

Maar bon, voor diegenen die mijn blogje al lange tijd volgen: dedees worstelt nog steeds. Al doe ik dat wel in stijl. Op Louboutins ;)

 

Commentaren

  • 40 of welke leeftijd dan ook, dat is maar een getal en je kan er toch niks aan doen. En ja, wie afwijkt van de (ongeschreven) norm wordt door sommige (veel?) mensen raar bekeken of krijgt daar vragen over, enz. Ik probeer mij daar niks van aan te trekken (ik wijk ook af van veel ongeschreven normen), iets dat niet altijd lukt. Maar ik heb liever mensen die af en toe "worstelen" (al dan niet in stijl :) ), dan mensen die altijd met de stroom meegaan.

De commentaren zijn gesloten.