A-Woman... - Page 2

  • Hihi :)

    Een beetje gepikt bij Nachtbraker, maar ik vind hem geweldig:

    Ik hoor dus bij de 71% en de 30% ;)

     

     

     

  • Zou ik, of zou ik niet...

    liefde_is_lekker_met_elkaar_swingen.jpgJawadde seg, nooit gedacht dat een post over een simpele haardot zoveel reacties zou geven. Jawadde, dit opent perspectief ;) Jullie krijgen binnenkort een foto van mijn haar in een staart (hoog, midden en laag), mijn haar los, mijn haar opgestoken,...

    Intussen heb ik trouwens nog een straf verhaal in mijn leventje verzamelt... Het situeert zich allemaal in de swingerswereld. En niet die van de snelle dans van "uit den ouwen tijd", maar die die je kan afleiden uit de foto's die bovenkomen als je swingers in google afbeeldingen opzoekt. Inderdaad... sensatie!! ;)

    En neen, ik ben zelf geen actieve swinger geworden (voor diegenen die mij kennen efkes te weerhouden mij te bestoken met oneerbare voorstellen ;)), maar ik heb wel ontdekt dat een koppel in mijn héél nabije vriendenkring dat wel is.

    Maar... eerst moet ik nekeer goed op een rijtje zetten wie er nu allemaal van mij weet dat ik een blogje heb. En van wie ik vermoed dat ze het hebben doorverteld aan hun partner en/of vriend(inn)en. En hoe ik mijn verhaal moet nuanceren om te vermijden dat al deze mensen kunnen afleiden over wie ik het heb.

    Dus, to be continued. Of... zou ik het hier brengen, of niet...

  • Haardot!

    521640_10201736479796045_524266392_n.jpgIneens heb ik schouderlang haar. Ik heb er niet specifiek voor gespaard, maar ik moet mijn kappersbezoek blijkbaar zo lang hebben uitgesteld, dat ik plots langer haar heb dan ik de laatste 15 jaar gehad heb.

    Dus, ik heb uit de berging een doos met haaraccessoires opgediept, omdat er hier en daar al eens haar moet getemd worden. Ah ja, ik heb dan wel langer haar, maar het model is er volledig uit, dus loshangen is in feite geen optie meer.

    Meestal neem ik kleine klemspeldjes en steek ik mijn haar "wir-war" op, maar sinds ik in Werchter rondliep, zag ik dat het nu toch vooral de dotjes zijn die in de mode zijn. Ok, toegegeven vooral de Selah Sue-achtige (ook wel vogelnestachtige) dotjes, en die zijn met mijn lengte nog geen optie, en vind ik niet echt bij mij passen.

    Als kind droomde ik van zo'n mooie strakke ballerina-haardot. Ik dacht dat je daar achterwerk-lang-haar voor moest hebben en dat heb ik nooit gehaald. Maar voila, tegenwoordig ben ik dus wijzer en heb ik mij gisteren een hulpmiddelke in de vorm van iets dat verdacht veel op een harige donut lijkt aangeschaft. Waarmee ik mij vandaag een ballerina-haardot heb gemaakt.

    *schrapt "ballerina-haardot maken" van de bucketlist*

    Wat denken jullie? ;)

  • Roddels & co...

    big-goud-0606_6.jpgEr was ooit een tijd waarin ik er echt van afzag, van roddels over mij. Dat situeert zich dan vooral in mijn tienerjaren. Maar om helemaal eerlijk te zijn, gevoelloos ben ik er nooit voor geworden. Mijn directe omgeving weet dat ook en heeft er enkele gevleugelde spreekwoorden over naar mij  gezwierd. Ook al blijft het mij raken.
    Mijn mama zegt dat "hoge bomen veel wind vangen". Ofte: ik ben nu eenmaal iemand die al eens op de voorgrond treed (al dan niet met volle overtuiging of bedoeld), en dan kan je het uiteraard verwachten dat er al eens achterklap is. Uit jaloezie, uit interessant doen of gewoonweg uit niet beter weten.

    BFF Celine kan daar heel goed mee omgaan. Ze lacht elke roddel weg met "ach, over wie moeten ze anders praten" of "dat bevestigt mij dat ik tenminste interessant genoeg ben om het over te hebben". Ik zou er een voorbeeld aan moeten nemen.

    Maar mij raakt het. Elke keer opnieuw. Niet de stomme ongefundeerde roddels van mensen die ik nauwelijks ken, maar wel de achterklap van mensen die dicht bij mij staan. Vrienden, of toch in ieder geval goeie kennissen.

    Zo is er Arabel. Ik heb met haar in 1e & 2e middelbaar op school gezeten, en in die tijd had ze een sterk clubke van allemaal gelijkgezinden (lees: allemaal mensen van dezelfde ethnische komaf). Ze hadden er een levensmissie van gemaakt om mij het leven zuur te maken, en dat is pas gekeerd toen ik op mijn beurt een sterk verbond sloot met Kato & Lola.
    Arabel is intussen in mijn dorp terecht gekomen, en we sloten zowaar iets wat leek op een vriendschap. Tegen de raad van verschillende mensen in, maar ik zou mij niet laten kennen door mijn jeugdtrauma's. Om dan nu te ontdekken dat ik blijkbaar een geliefkoosd onderwerp van roddelen ben.

    En wat wordt er dan zoal gezegd? Tja, te gek voor woorden. Een bloemlezingske uit hetgeen mij de laatste 10 jaar zoal ter oren is gekomen. Uiteraard niet enkel gehoord/verteld/verzonnen door Arabel, maar door enkelen!

    - A-woman verdient 3.500 netto in de maand (--> was dat maar waar...)
    - A-woman heeft een relatie met een BV  (--> en ge moest eens weten met de welke ;))
    - A-woman kan niet tegen haar verlies (woehaha, dat is nu eens iets waar ik het écht niet moeilijk mee heb!)
    - A-woman heeft een supersaai seksleven (--> waarbij ik er dan altijd benieuwd naar ben hoe ze dat denken te weten...)
    - A-woman heeft een gewéldig intens seksleven (--> inderdaad... de roddelaars zijn er blijkbaar niet met elkaar eens)
    - A-woman heeft minstens 3 mannen nodig in haar leven (--> en dat is dan een roddel die ik hoorde via een 14-jarige. Sterk hé...)
    - A-woman heeft dikke borsten (--> nope, maar wél véél pushup-bh's ;))
    - Ik heb A-woman "gepakt" (--> ofwel was dat dan tijdens mijn slaap, ofwel moet hij iets anders bedoelen. Opgepakt? Ingepakt? Gepakt en gezakt zien vertrekken op reis? Gepakt gezien van een romantische bleitfilm?)
    - A-woman is (en dan geef ik gewoonweg een opsomming, zodat we ineens alles hebben): zwanger, verloofd, verliefd, heeft (ne keer of 4) abortus ondergaan, onvruchtbaar, manisch-depressief, verhuisd naar de kust, vermagert door illegale pillen uit China, ingeschreven op een swingerssite (whatever that may be),  ...

    En ook al kan ik om sommige van die zaken al nekeer smakelijk lachen, het is toch vaker groen, dat gelach. Ergens blijft er in mij dat 8-jarig meisje dat op de speelplaats gepest werd omwille van onhippe kledij, afwezigheid van trendy gadgets en ouders die verder keken dan hun neus lang was. 

    Het gevolg daarvan is dat mijn vriendenkring alsmaar kleiner en kleiner wordt. De natuurlijke (en gezonde?) reflex om afstand te nemen van mensen die het slecht met je voorhebben duwt mij meer en meer in een hoekje. Versta mij niet verkeerd, ik verga niet van de eenzaamheid. Ik heb gelukkig een aantal supergoeie vrienden & vriendinnen. Maar er mijn hand voor in het vuur steken dat ze het allemaal stuk voor stuk goed met mij voorhebben? Nope, dat helaas niet meer. Die rol is enkel en alleen voor mijn zus voorbehouden.
    Ergens hoop ik dat het er meer zijn. En vaak denk ik dat ook, maar laat ons maar zeggen dat ik vandaag wat negatiever ben dan anders.

    In plaats van mij daar dan helemaal door te laten doen, heb ik trouwens besloten dat ik een betere vriendin voor hen ga zijn. Voor mijn échte vrienden, maar zelfs voor de f***ing roddelaars. Al heeft niemand voorgeschreven hoe dat dan juist moet natuurlijk ;) 

    Roddel ik dan nooit? Ongetwijfeld wel. Al probeer ik er uit alle macht op te letten dat het ten eerste geen onwaarheden zijn (hoogstens interessante feitjes) en dat het ten tweede ook zaken zijn die ik tegen de persoon zelf zou zeggen. Daarnaast hou ik er mij aan om vooral niets over mijn meest close vrienden te vertellen tegen anderen. Ik weet immers zelf hoe kwetsend en pijnlijk dat kan zijn, dus ik wil er niet de oorzaak van zijn van dat iemand anders hierdoor onder vuur komt te liggen.

  • 1539103!

    10-jaar-garantie-6471dc4.jpgEn toen viel mijn oog op het cijfertje rechts bovenaan mijn blogje...

    Ofte: zo'n 1,5 miljoen keer is iemand terecht gekomen op mijn blogje. Al dan niet met opzet, en ook al dan niet een geslaagde actie, maar het aantal is toch vrij hallucinant, niet?

    Toen ik in december 2004 startte, opende ik mijn blog met de gevleugelde titel "Sex & kindjes". Ik was op dat moment de 30 aan het naderen (miljaar, nu nader ik de 40...), nam al van in het allerbegin een loopje met timings om toch maar niet herkenbaar te zijn, worstelde met de vraag of ik kids zou willen en hoe het kwam dat mijn libido beneden alle peil was.

    En het moet gezegd, dat van die kids blijft een vraagstuk. Een héél dringend vraagstuk intussen. De tijd van "ach, we zien wel" is zo stilaan voorbij.

    En daarnaast: het onbestaand libido is dan weer een andere zaak. En daar heeft mijn recent gewichtsverlies veel mee te maken. Ik had nooit beseft hoe geremd ik intussen geworden was bij de gedachte aan een te dikke poep bij "op z'n hondjes", of een hangende buik bij lepeltje-lepeltje, of te fel op en neer gaande "alles" bij elke vorm van vrijen. Blijkbaar deed dat zoveel met mijn verbeelding, dat het mij gewoonweg remde in alles wat met seks te maken had.

    Ofte: op bijna 9 jaar is er dan toch gelukkig iets veranderd...

    Ik had trouwens gedacht binnenkort eens een jubileum-actie te organiseren voor mijn blogje. Maar de eerste belangrijke datum (het tienjarig bestaan), valt pas eind volgend jaar. Of, ik kan voor de 2miljoenste hit gaan, maar die is ook nog efkes niet in het zicht.
    Trouwens, zijn er buiten de mijne nog veel actieve blogjes die al zo lang meegaan? Hier, op dit archaïsche, ongebruiksvriendelijke skynetplatform?

    Anyway my friends... ik geniet van het zonneke. En jullie?

  • Plakbh?

    Ik kocht mij in een vlaag van puur enthousiasme in de solden een jumpsuit. Juist ja, zo'n kledingstuk dat ik 16kg geleden mooi vond, maar "nooit van ze leven" zou kopen, laat staan aandoen...

    DiezelfdeINDA-WR21_V1.jpgINDA-WR21_V2.jpg vlaag van enthousiasme was blijkbaar niet slim genoeg om zich ook af te vragen hoe ik daar in godsnaam een bh onder zou moeten dragen. Want de diepe décollete (zowel vooraan als achteraan), laten niet echt extra textiel toe.

    Zonder bh lopen is een optie, maar gezien mijn slinkende boezem (tja, dat is dus het nadeel van vermageren) en het feit dat ik vind dat een vrouw van 37 best niet zonder bh de deur uitgaat, heeft mij dan maar doen besluiten om op zoek te gaan naar alternatieven.

    Of maw: op zoek naar een bh die geen bandjes rond de nek heeft, en ook niet op de rug. Easy... niet? :)
    Ik kwam dus uit op plaktoestanden. Ja, inderdaad, een bh die je op de borsten kleeft en die zogezegd (hoor je mij afkomen?) blijft kleven gedurende een volledige dag.

    En nu zit ik hier op 't werk. In zo'n oogverblindend (al zeg ik het zelf ;)) broekpak. Superongemakkelijk... Want ik voel die plaktoestand gewoonweg elke minuut lossen. Ik ben dus al enorm  veel naar 't wc gelopen ("sorry, gisteren veel water gedronken") om de zaken opnieuw op hun plaats te steken.

    Dus dames: wie heeft ervaring met plakbh's? En welke zijn de beste? Het moet dienen om een bescheiden b-cupje op hun plaats te houden, en in mijn wildste fantasie kan ik er dan zelf een beachparty mee aan ...

     

  • Bewogen weekje

    inbreker2.jpgHet was mij het weekje wel... Eventjes een korte samenvatting:

    - Het weekend stond volledig in het teken van Rock Werchter. Voor het eerst sinds vele vele jaren trok ik naar het festival zonder enige vorm van "extra". Niks VIP-kaarten, persterraskaarten, medewerkersbandjes, parkingkaarten,... Gewoonweg een combi-ticket (ok, fair is fair: ik heb het gekregen...) en een plakkertje van € 15 voor de parking. Gelijk de normale mens dus in feite. Al heb ik de camping, om het helemaal af te maken, wel aan mij voorbij laten gaan. En het moet gezegd, het heeft wel iets. Ok, ik heb de propere wc's, het occasioneel uitrusten op een iets properdere plek, de parking en het gebabbel met zowat de hele sector waarin ik werk wel af en toe gemist. Maar langs de andere kant kon ik vrolijk aan mijn klanten die aanwezig waren zeggen (wat zeg ik: sms'en) dat ik hen helaas niet kon rondleiden omdat ik geen backstagebandje had. En het moet gezegd, een Rock Werchter waarin ik volledig mijn eigen programma kon bepalen, los van werk, klanten en leveranciers, het had wel eens iets.

    - Maandag was ik dus gene mens op 't werk (ah nee, ik had dus ook geen excuus om te laat te mogen komen), en heb er een vroeg nachtje van gemaakt. En juist die nacht kiezen snoodaards (of een snoodaard) uit om in te breken in mijn appartement. Juist ja, daar waar ik zelf lag te slapen. Ze hebben gelukkig niet veel mee, maar de idee dat ik gewoonweg in dromenland was toen een degoutanten inbreker in mijn appartement aanwezig was, doet mij meer dan ik had gedacht.

    - Dinsdag was dus een dagje van walging en iedereen verzekeren dat het best goed met mij ging (ja, ook aan de dame van slachtofferhulp die mij belde...), maar in feite toch maar met een klein hartje gaan slapen.

    - Woensdag had ik een dagje verlof, en trok ik zeewaarts. Het heeft mij goed gedaan.

    - En vandaag alweer flink op post. Met een fameus slaaptekort. Want los van het feit dat ik dus nu voortdurend gerommel aan mijn deur hoor van imaginaire inbrekers, zijn mijn bovenburen blijkbaar enthousiaste (!!) hosts voor horden moslims die om 3u (alweer "!!") komen eten. Ik doe dus ongewild deels mee met de ramadam, al was dat niet meteen mijn plan...

    TGIF. Voor mij. Want morgen werk ik niet.

     

     

  • Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen berust op louter toeval!!

    blog.jpgBon, dus the real/not real-story gaat verder...

    1) Ik schrijft een blog

    2) Gebaseerd op mijn eigen leven

    3) Lees: GEBASEERD!!!

    4) Dus: om te vermijden dat mijn verhaal té herkenbaar is, verander ik regelmatig iets aan timings, situaties, personen, ...

    5) En: Ik VERZIN ook regelmatig vanalles. Zoals in uitvinden, nieuw bedenken, uit mijnen duim zuigen, fantaseren, niet ware dingen schrijven... Maar ook zoals in: please bekenden van a-woman: pak mij niet steeds terug op de dingen die ik hier schrijf want ze zijn niet voor waar te nemen.

    6) Om nog maar eens een bestaanscrisiske te duiden... Zucht...

  • Nadenken...

    Normaalgezien trek ik rond deze periode, gepakt met een bikini of 7 (ah ja, elke dag 1 hé :)),een boek of 7 (indeed, 1 per dag) en een snorkel richting Egypte om er te gaan genieten van zon, rust en onder water viskes tellen. Aangezien ook ten huize A-Woman de crisis zo stillekesaan voelbaar is, werd dat plan verschoven naar september (met de ijdele hoop dat er dan iemand anders op de lotto speelt, enorm veel wint en mij laat delen in zijn/haar geluk). Ofte: ik moest op zoek naar een alternatieve en goedkopere manier om mijn dagjes verlof door te brengen.

    En dat is uiteindelijk de aloude Dardennen geworden. Daar waar ik ook een deel van mijn jeugd in Chiro- en gezinstijden heb doorgebracht, en ook daar waar vriendin Tientjuh een prachtverblijf uitbaat, waar ik enorm in de watten ben gelegd door haar...

    We zien elkaar écht niet vaak (want dat mag je wel zeggen bij een tempo van ne keer om de 3 jaar ofzo), maar als we elkaar zien, dan lijkt het alsof we niet uitgepraat geraken. Of zoals Tientjuh het zo treffend verwoorde: "nu zijn we alweer niet uitgebabbeld".

    En ze heeft mij ook alweer aan het denken gezet, die straffe madam. Zij en haar man zijn heel bewust aan het filosoferen en nadenken over de zingeving van het leven, en hanteren daarbij een verrassend (én verfrissend) "voetjes op de grond" principe. Zonder zweverig te doen, maar ook zonder te hervallen in de clichés van het leven, proberen ze hun weg te vinden als prille 40-ers, in de huidige maatschappij. Ze proberen het maximum uit het leven te halen, rekening houdend met de dingen die voor hen belangrijk zijn. En daarbij gaf ze mij ook nog enkele denkmethodes mee, waarop ik nu al een dag of 2 aan het nadenken ben.

    Dus... het heeft mij goed gedaan. Wat zeg ik, het heeft mij ONWAARSCHIJNLIJK goed gedaan... 

  • Bloed geven doet ... flauwvallen...

    Bon, de stekker blijft er alweer in ;)

    941656_244504095692161_592748962_n.jpgGisteren was het bloedinzameling bij ons in 't dorp. Een hele tijd terug had ik in een menslievende bui mijn gegevens ingevuld op de website van het Rode Kruis en mij opgegeven als bloedgever. Ik had dat (met de gepaste trots ;)) gezegd tegen een goeie vriend van mij die ook actief is in het Rode Kruis. Hij wist mij te vertellen dat ik de 2e meest zeldzame bloedgroep ter wereld heb, en dat ik dus "gewild bloed" heb (trouwens, niet te verwarren met wild bloed hé ;)). Kwestie van de morele plicht nog wat te verhogen.

    Dus, belofte maakt schuld, gisteren trok ik met een stoer gezicht en een "kan mij allemaal niets schelen"-houding richting ons plaatselijk cultureel centrum, alwaar het leek omgetoverd te zijn tot een groot tijdelijk noodhospitaal. Inclusief mega-veel bedjes, drukdoende verpleegsters & dokters en de bijpassende ziekenhuisgeur.

    Ik moet er misschien bij vertellen dat ik dus intussen 16kg ben afgevallen en dat ik nog steeds leef op voeding zwaar onder de "normale" 1.500 calorieën, dat ik recht van mijn werk naar daar ben gegaan (zonder te eten & drinken) en dat ik het de laatste tijd superoververmoeid ben. Kwestie van jou, de aandachtige lezer, te verwittigen dat er nog iets komt :).

    Bon, ik dus binnen. Ik registreer mij, zeg met een uitgestreken én cool gezicht goeiendag tegen de vele dorpsgenoten die ik tegenkom en mag dan bij de dokter die gaat uitmaken of ik een goeie donor zou zijn. Mannekes, die vragen... Heb je ooit drugs gebruikt? (Euhm, neen) Hebt u een tatoeage? (Euhm, neen) Hebt u een piercing? (Euhm, oorbellekes sinds ik 6 was...) Bent u recent veel vermagerd (Jaha!!! En ik ben er superfier op... Maar ook: oeps, mag ik dan nog wel bloed geven?) Heeft u of had u een sexuele partner die ooit drugs gesnoven of genomen heeft (Jawadde seg...)

    Maar, blijkbaar heb ik de juiste kottekes ingekleurd, want ik mocht naar de bloedafname gaan.

    Dus, met nogal wat extra zorg werd ik als nieuwe donor prima geïnformeerd wat er allemaal zou gebeuren. De beste arm werd gezocht (links bij mij) en ik werd lek geprikt. So far, so good.

    De verpleegster vraagt of het gaat, en ik zeg stoer "jaja". Al voel ik wel dat ik mijn gedachten zo snel mogelijk op iets anders moest brengen dan het apparaat naast mij dat bloed uit mijn lijf aan het zuigen was. En het hielp in feite ook niet echt dat de darm waardoor het bloed stroomde op mijn onderarm lag. Zo warm dat dat aanvoelde... jekkes... En de geur. En het feit dat ik ineens overal bloedzakjes zie. En dat machien naast mij lijkt mijn bloed te wiegen, of dat beweegt toch zo raar...

    En voor ik het goed en wel besefte heb ik nog nét tegen de verpleegster kunnen zeggen dat ik zou flauwvallen... Toen ik uit een zalig diepe droom wakker werd, wist ik begot niet waar ik was, maar ik zag wel dat er 3 dokters rond mij stonden. Blijkbaar was ik enkele minuten buiten westen geweest en heb ik er nog wat stuipen bovenop gegooid. Vrij ernstig dus... dixit de dokter.

    Wat volgt is een genante opeenvolging van bekomen met mijn voeten omhoog, proberen zo snel mogelijk in de anonimiteit te kunnen verdwijnen maar verplicht tot publiekelijke "gaat het goed met haar, ze is flauwgevallen..." veroordeeld te worden. Ik wou al vrij snel naar huis gaan, maar mocht niet meer met de auto rijden van de dokter. Ik zag dan ook naar het schijnt lijkbleek en stond te trillen op mijn benen. Helaas kreeg ik niemand te pakken en dus ben ik uiteindelijk bijna clandistien vanop mijn stoeltje voor de deur van het CC (ja écht, heel onnozel... ik alleen op die stoel, spierwit gezicht en al) gevlucht naar huis.

    Alwaar ik nog een hele avond zo ziek, maar zo ziek ben geweest... Overgeven, hoofdpijn, flauw gevoel. Bloed geven, het is een aanrader...

    Ze hebben mij dan vandaag ook nog eens de schrik van mijn leven gegeven. Gisteren werd expliciet gezegd dat ik niets van resultaten zou krijgen over mijn bloed. Tenzij er iets mis is wat verder moet onderzocht worden, dan zou dat per brief zijn. En bij iets écht écht ernstig zou ik gebeld worden. Je kan je dus al wel voorstellen hoe mijn hart enkele seconden oversloeg toen ik een gemist gesprek van het Rode Kruis zag op mijn gsm. Met trillende knietjes teruggebeld ("heb ik Aids? heb ik tbc? Ga ik dood?...), maar het was gewoonweg om te informeren of ik een beetje was hersteld van mijn escapades van gisteren. En of het mij nu niet had afgeschrikt voor een volgende bloedgift.

    Euhm... volgende bloedgift? U zei? :)
    Ze hebben nu 400ml van mij. Ik vrees dat dat alles is wat ze van mij krijgen in 2013...

  • Paranoïa...

    a-paranoia.jpgDus... Seppe heeft mijn blog ontdekt. Hij zocht achter de regisseur van "Scent of a woman", mistypte zich, en kwam ineens op mijn ogen uit. Tja, die ogen die hier dus een jaar of 4 boven hebben gestaan en die ik nu heb weggehaald... Ik durf niet meer.

    Sinds kort heb ik ook een deftige analytics-toolke losgelaten op mijn blog, waardoor ik zie dat er opvallend veel vanuit de voor mij héél bekende regio's wordt gesurfd naar mijn blogje.

    En dat alles maakt: ik begin paranoïa te worden. Wie weet hier nog allemaal van? Wie van mijn vrienden/vijanden is hier ook toevallig op uitgekomen en is gniffelend aan het meelezen zonder dat ik het weet. Of nog erger: wie van de mensen die van dit blogje weten (en dat zijn er intussen toch wel een kleine 10-tal) heeft dit blogje toevallig (of minder toevallig...) "gelekt" aan anderen? Ik kan het mij bijna niet voorstellen, maar het begint er zo stilaan griezelig op te lijken.

    Dus ik heb alweer een blogbestaanscrisiske van formaat gekregen. Diegenen die van mij te horen hebben gekregen van dit blogje, kennen mij doorgaans zoooo goed dat ze wel weten dat het hier niet altijd even genuanceerd of zelfs waarheidsgetrouw wordt gesteld. Maar de anderen, de "derden"  die mij af en toe tegenkomen, hoe gaan die dat interpreteren?

    Het is natuurlijk een "risico van 't vak". Anders kon ik net zo goed een schriftje nemen met een slot op en het braaf in mijn dagboek zetten. Ik had natuurlijk ook gewoonweg mijne mond kunnen houden over mijn blog tegen velen, maar het leek mij op dat moment een goed idee om het te vertellen. Hopelijk heb ik mij daar niet in vergist...

    Dus bij deze een warme oproep. Ik heb een flauw vermoeden dat een persoon wiens voornaam met een M begint en een andere persoon wiens voornaam met een G begint op de hoogte zijn. Herken je jezelf? Just let me know... dan schrijf ik eens een stukje over jou ;)

    Anyway: ik schrijf hier graag. Ik heb hier superleuke interacties met lezers, ik moet niet meer elke keer alles uitleggen want de meesten volgen mij al jaren en ik doe dit gewoon graag. Mijn impulsieve reactie is om hier de stekker uit te trekken, maar ik zou dit écht liever niet doen.

    Bon, nekeer over nadenken...

  • Seppe leest mee...

    De trouwe bloglezers kennen Seppe. Hij is de man waarmee ik een lange relatie had toen ik nog studeerde en net erna, toen ik in mijn eerste job hard aan het timmeren was aan een carrière in de evenementensector.

    Hij is altijd een speciaal persoon gebleven in mijn leven en tot op de dag van vandaag blijft hij een plekje in mijn hart hebben, ook al zijn we intussen al heel lang uit elkaar. We hebben een leuke vriendenrelatie, waarin we elkaar misschien een keer of 2 per jaar zien, meestal om over de dagdagelijks kalfjes & koetjes te praten. Ik heb in die dikke 8 jaar (zooooo lang al??) dat ik dit blogje bijhou blijkbaar zo'n 50 keer een stukje over hem geschreven, of hij kwam er in ieder geval in voor.

    Dit weekend (een rotweekend, écht écht, ook al was het mijn verjaardag), liet hij weten dat hij mijn blogje had ontdekt en dat hij "not amused" was. Mijn reactie was een simpele "ja en?". Ik bedoel maar: hij moet in de stukjes gezien hebben dat dit niet altijd waarheidsgetrouw is en dat ik al eens durf dichterlijke vrijheid hanteren in de beschrijving van stukjes. Daarnaast is dat intussen allemaal al zo lang geleden, en ook geschreven vanuit een "hij leest niet mee" ofte dagboek-invalshoek.

    Dus, nu reageert hij niet meer op sms'en en blijkt hij op zijn pik getrapt te zijn. Dus bij deze beste Seppe: ik heb alle 50 berichtjes herlezen... En eerlijk, je komt er niet eens zo slecht uit. Ook al zijn sommige stukjes in kwaadheid of in overdreven zin voor drama geschreven. Dus: be a man, en stop met mokken. Nah! ;)

  • Linkjes

    weblink-small.jpgIk heb de mosterd gehaald bij Liltith: linkjes delen van zaken die mij de afgelopen week hebben gefrappeerd en/of doen lachen en/of ontroerd. En aangezien afgelopen weekend mijn wereld heeft gedaverd en ik (nog) niet bereid ben om dat te vertellen, los ik het efkes zo op.

    Dus ziehier de linkjes!

     

    Onder de noemer "onwaarschijnlijk hartverwarmend", heb ik dit filmpje ne keer of 10 bekeken. Vooral het moment waarop de kwekskes in het water gaan en enorm snel naar de mama zwemmen, is super-aangrijpend. Klik maar hier!

     

    We blijven efkes bij de eendjes, met een superschattig filmpke. Ofte: dit is zowat de enige hond ter wereld die ik met een gerust geweten bij mijn kids zou laten... Klik maar hier!

    Dit is dan weer een diertje dat ik niet meteen bij kids zou laten... Klik maar hier!

    Je hebt de misplaatste photoshop momenten en dan zijn er ook nog de mislukte photoshop-momenten: klik maar hier!

    Ik heb al langer een grote achterdocht over Instagram. Ik erger mij aan de ontelbaar vele gelijkaardige plaatjes (liefst met vintage-lens), maar betrap er mij op dat ik net hetzelfde doe. En dat ik keifier ben als nobele onbekenden liken. Maar dus in feite denk ik zo over Instagram: klik maar hier!

    Geen idee wat jij doet als je even niets te doen hebt op 't werk, maar ik heb een klein beeldje van hetgeen USArmy dan doet: klik maar hier!

    Het is algemeen bekend (denk ik) dat ik een boontje voor schoenen heb. Al heeft dat boontje toch ook wel zijn grenzen. Klik maar hier!

    Er staan ontelbaar veel tutorials online over hoe je je het beste kan maquilleren. Deze vind ik toch wel één van de betere: Klik maar hier!

    Trouwens, mannen: als je geen short mag dragen, dan draag je toch gewoon een rok? Klik maar hier

  • Ander werk?

    Ik werk intussen een kleine 2 jaar bij mijn huidige werkgever, maar het is helaas geen succes te noemen. Ik ben begonnen in bedrijf A en werk nu naar mijn gevoel in bedrijf Z. Ik overleefde intussen 5 ontslagrondes, 3 andere directeurs, 6 reorganisatie-rondes en een collega of 150. 
    Momenteel voel ik mij 's ochtends alsof ik vertrek naar een examen waarvan ik weet ik dat er niet genoeg voor geleerd heb. Of maw: ik sleep mij naar het werk... Zo goed als elke morgen is er een seconde of 5 de gedachte om die dag gewoonweg niet te gaan en een depressie/burnout/longonsteking/verhuis naar Tahiti/buikgriep/goudvis gestorven/sneeuwstorm voor mijn deur/migraine aan te brengen.

    Twee jaar geleden heb ik heel bewust de wereld van events achter mij gelaten om mijn horizon te verbreden en ook op vlak van reclame vanalles bij te leren. Maar nu snak ik opnieuw naar de kick van het organiseren, de rush naar "le moment suprème" en ook simpelweg naar een bedrijf met een duidelijke visie en organisatie waar ik mijn ding kan doen. Zonder 4654654 verborgen agenda's, zonder het eeuwige zwaard van Damocles boven ieders hoofd en zonder immer morrende, elleboogwerkende, oncollegiale collega's.

    Dus, mijn beste lezers, bij deze een warme oproep: weet je of ze ergens een gemotiveerde en ervaren event-organisator zoeken? Let me know! :)

    En ik weet het, het is overal iets. Maar geloof me... hier is het écht niet "iets", maar "veel"...

  • Een betalend recht op niets doen.

    bedoeinen_rustruimte_1.jpgMaandag... Druilerig weer en niets op de agenda. Dat kan in mijn wereld niet (dat laatste, op dat eerste heb ik helaas geen invloed), en dus werd besloten om van de gewonnen waardebon voor een dagje Thermae te genieten.

    Gepakt en gezakt met een fluffy badjas (en ja, ik ben héél kieskeurig in de fluffiness ervan!!), een grote badhandoek, slippers en de laatste van Karin Slaughter, trok ik ernaar toe. En ik was helaas niet alleen op dat idee gekomen. Het was er enorm druk, en in de inkomhal was ik vooral aan het hopen op vele sissy's. Ofte: vele mensen die liever enkel in het badpakgedeelte komen en mij daardoor niet voor de voeten lopen tussen de blote pieren.
    Het valt mij daarbij telkens op dat de - onder aanhalingstekens- knappe mensen vaker kiezen voor het badpakgedeelte. En dat maw de mensen waarbij het lichaam niet meteen geschikt zou zijn om in de boekskes te komen, vaker eerder kiezen voor het naaktgedeelte. Toch raar in feite, aangezien ze in principe meer de neiging zouden kunnen hebben om zich te verbergen... Daarnaast kiezen ook opvallend meer franstalige mensen voor het badpakgedeelte, en de mensen waarvan het uiterlijk doet vermoeden dat ze moslim en/of arabische roots hebben.

    Of maw: als ik nu nekeer héél kort door de bocht ga: in het naaktgedeelte zitten de lelijke, witte, nederlandstalige mensen. Waaronder ik ;)

    En dan kom je dus binnen in het thermae-gedeelte en overvalt er je zo'n sfeer van zalig niks doen. Plots is het toegelaten om te slenteren, om alles rustig te doen, om al eens wazig rond je te kijken en een plonske te doen in een zwembad of jacuzzi.
    Ikzelf ben in feite niet zo'n sauna-ganger. Ik stap voor de vorm een keer of 2 een sauna binnen en hou het er dan zo'n 5 minuten uit. Ik doe dat niet zo graag, dat zweten. Ik krijg het er benauwd. Het stoombad is dan weer wel eerder mijn ding. Zeker die van het complex waar ik was omdat je je daar languit op de tegels kan leggen en efkes volledig wegdromen.

    Wat ik er wél zalig vind, is in de ruimte met de ligbeddekes mij volledig uitstrekken, en uren in mijn boek lezen. En ik heb maandag gemerkt dat ik daar helemaal niet alleen in ben. En in feite is dat belachelijk hé. Een mens betaalt ongeveer € 30 om dan "gelegitimeerd" te mogen niets doen. Alsof datzelfde thuis doen (urenlang op een beddeke niks doen, overdag) niet kan, maar eens je ervoor een toegangsprijs voor hebt betaald, kan dat wel.

    En als je dat dan thuis zou doen, dat liggen, dan heb je er nog een drankje bij (want daarvoor moest je in het thermae-complex waar ik was op een andere plek zijn), kan je er jouw eigen muziekje bij draaien (in plaats van de dolfijn & walvis-sounds nu), en hoef je er ook het gesnurk van de man die 3 beddekes verder ligt niet bij te nemen. Maar toch... Het lijkt alsof je het voor jezelf (en ik dus voor mijzelf) kan verantwoorden als het een georganiseerde, betalende actie is.

    Rare wezens, die mensen.

    In ieder geval, het heeft mij deugd gedaan. Al heeft de zalm die ik bij wijze van "we gaan eens gezond doen" nam, ervoor gezorgd dat mijn buik gisteren een hele dag heeft geprotesteerd. Letterlijk ;).

  • Vriendschap

    bff.jpgZolang ik het mij herinner, heb ik het moeilijk met het concept vriendschap. Ofwel ben ik er te naief in, ofwel heb ik het nog steeds niet door, maar zelfs op mijn overdehelftvan-de-30-ste, ben ik blijkbaar nog vatbaar voor desillusie op dat vlak.

    Nog steeds kan ik niet zeggen wie nu in feite mijn goeie vriendinnen of met een modewoord "mijn BFF's" zijn. Wie er voor mij zou door het vuur gaan, wie mij zou helpen als ik er nood aan heb en wie mij graag ziet ondanks de bergen en dalen in mijn leven.  Wie mij graag in de buurt heeft bij fun en in rust, wie aan mij denkt bij een leuk plannetje en wie zich niet door mij bedreigd voelt als ik er op een dag nekeer goed uitzie of een man wel naar mij en niet naar haar glimlacht. Van 1 iemand kan ik dat zeggen, dat is mijn zusje. Verder dacht ik dat ik nog een 5-tal vriendinnen had waarbij ik voor hen op datzelfde lijstje stond, maar ik moet er voor 1 iemand blijkbaar van terugkomen...

    Afgelopen weekend ben ik weer met de neus op de feiten gedrukt dat ik het toch nog steeds niet doorheb. Een vriendin die in mijn gezicht oprecht de beste vriendin lijkt, maar achter mijn rug de grofste dingen gaat vertellen en beweren. Totaal overdreven en ongefundeerd en voor de buitenstaander die het gesprek eerder toevallig opving zelfs in die mate dat ze mij gechoqueerd belde om mij te verwittigen met de woorden "dit is géén vriendin, let ermee op". Spijtig genoeg is dit niet de eerste keer dat ik dit hoor, en was het een afvallen van oogkleppen voor mij. Oogkleppen die ik er in feite al met alle macht op hield...

    Ben ik dan wel zo'n goeie vriendin? Want uiteindelijk krijgt men de vrienden die men verdient, niet? Awel, met mijn hand op het hart, ik denk van wel. Ik zal nooit (en dat meen ik hé) zaken doorvertellen die mij in vertrouwen zijn gezegd. Als tiener deed ik dat wel, maar die les heb ik jaaaren geleden geleerd. Ik luister, probeer niet te oordelen, sta klaar voor hulp,... Ik denk aan hen als er zich eens een voordeeltje op mijn werk voordoet, zorg voor hun kroost als het nodig is, maak al eens tijd en ga met plezier mee in de gekste plannen.
    Tuurlijk heb ik ook mijn slechte dagen, maar wie heeft die niet?

    Toen ik er gisteren iets van tegen mijn mama zei, kwam ze met supergoeie mama-raad. Dochter, zei ze, het leven is als de woelige oceaan oversteken op een klein vlot. Het is niet makkelijk om erop te zitten en vooruit te geraken. Velen willen op jouw vlot komen, maar niet iedereen helpt daarbij om je verder te stuwen. Dus, geef gewoon een ferme duw aan diegenen die niet bijbrengen aan jouw tocht over de oceaan en kijk niet om. Soigneer diegenen die de tocht makkelijker en leuker maken.

    Dus, ik ga mama's raad volgen. Ik ga ze niet letterlijk duwen natuurlijk, maar ik ga met pijn in het hart nog maar eens afscheid nemen van iemand die mij in feite écht wel dierbaar is, maar die mijn vlot nog liever blijkt onder te duwen.
    En de madammen koesteren die (voorlopig --> I know, ik word er cynisch van..) wél echte vriendinnen zijn.

    Ik ben er triest door... Echt. Maar ergens voelt het ook als een opluchting...

     

  • Mijn gewicht, anyone?? :)

    Ik merk in mijn omgeving een stevige vlaag van "a-woman-haar-gewicht-moeheid". En ik neem aan dat dat intussen hier ook al wel het geval zal zijn. Maar weetewa, ik trek het mij niet aan, je moet maar wegklikken als het je niet aanstaat... :p

    Voor diegene die houden van een korte nieuwsflash: er zijn intussen 13,4 af (mind the number after the comma), en mijn BMI is nu 24 (nog steeds niet mager hoor, maar goed voor mij)!

    Voor zij die wat meer willen weten: lees vooral verder....

    Velen onder jullie weten inmiddels dat ik met behulp van een diëtiste en het door velen misprijzend bekeken proteïnesysteem (gecommercialiseerd in mijn geval door Kyalin, en neen, ik ben niet gesponsord ;)), aan het afvallen ben.
    Ik heb op 1 januari de knop omgedraaid, en ben de dag nadien begonnen. Met vallen en opstaan, maar in feite nooit écht een zondigmoment gekend. En, may I say so, het is een succes. Nu, 115 dagen later zijn er dus 13.400 gram minder a-woman. Ofte: 116,5 gr per dag.
    Ik ben nu stilaan aan het stabiliseren, dus dat zou het zowat zijn. A-woman is er content mee (tot zover de 3e persoon, Carrie ;))

    Ik zie er beter uit, voel mij beter en ben ook véél energieker. En mijn omgeving zal het verdekke gevoeld hebben... Niet dat ik vroeger zo'n kalme meid was, maar tegenwoordig lijk ik wel energie voor 10 te hebben. En ik geef het toe, waarschijnlijk ook wel wat overdreven, want hoewel ik voel dat ik meer energie heb, zie ik in de spiegel dat ik intussen toch ook wel slaapoogjes heb. Of mag ik dat integraal op die vervelende hooikoorts steken?

    Ik merk intussen wel dat er velen in mijn directe omgeving (lees: mijn vrienden, mijn familie, mijn collega's,...) bijna opgelaten zuchten als ik alweer (of is 2 keer per dag niet "alweer"?) tot op de 2 cijfers na de komma na, zeg hoeveel er al af is. En hoe leuk dat wel is.

    Vooral de dames die hier op kantoor ongeveer samen met mij begonnen zijn, maar met een ander dieet (vb herbalife, of gewoon meer op voeding letten, of bodystyling,...) en niet zo'n mooie resultaten halen als ik. Het helpt dan totaal niet dat ik hen zeg dat ik de afgelopen 10 jaar ook al die vruchteloze pogingen heb gedaan, en dat het dus nu een momentopname is waarin het wel lukt. Ze zeggen mij er de laatste tijd fijntjes bij dat ze vele andere voorbeelden kennen van mensen die ook zo goed zijn afgevallen, maar er intussen weer alle kilo's dubbel hebben bij gekregen.

    Dus, tegenwoordig jubel ik nog op de weegschaal thuis, en tegen mijn mama (want mama's moeten volgens de dochter-wet altijd enthousiast zijn over prestaties van hun dochter), en dat is het zo'n beetje. Ah, en ook nog voor de spiegel, als ik alweer in een leuk jurkje pas, als ik over straat loop, als ik voel dat mijn buik niet tegen mijn bureau aankomt als ik erachter zit, als ik mijn knieën tegen mijn neus kan trekken (seriously, in kon dat dus niet meer hé....), als ik mijn hand plat op mijn buik kan leggen ipv schuin, als iemand die ik al lang niet meer gezien heb mij zegt dat ik mooi ben vermagert,...

    En nu wordt het mooier weer! Joepie (waarbij ik stevig negeer dat het morgen alweer maar 11 graden is...), dus kan ik ook op zoek naar een nieuwe bikini. Ja hoor, ik in bikini. Ik overweeg zelfs om op verlof opnieuw monokini te zonnen. Dat moet ook alweer een jaar of 6 geleden zijn dat ik dat nog deed. Ik vond het gewoon geen zicht meer. Niet omdat ik geen mooie borsten meer zou hebben (want dat vond/vind ik namelijk wel), maar ik wilde geen extra aandacht trekken door er ook nog eens met blote borsten bij te lopen. Nu stoort het mij niet als er iemand zou kijken.
    Trouwens, nu ik het toch over mijn borsten heb (iemand geïntereseerd? ;)); dat is dus het enige minpuntje aan mijn dieet. Ze zijn kleiner geworden. Nog kleiner... Ik had al maar een bescheiden C-cup (met véél moeite en enige zin voor overdrijving), maar de b-realiteit is nu écht niet meer te negeren. Ach ja, dat neem ik er dan wel bij. Die gaan dan minder invloed hebben van de zwaartekracht dan de grotere versie ;)

    En dan nu: terraskestijd!!

  • Bloglist

    Ik kreeg via mail (btw, I love mails!! :)) de vraag welke blogjes ik dagelijks al nekeer bezoek. Ik heb geen enkele feed geactiveerd, dus ik klik ze nog superarchaïsch zelf aan op het moment dat ik er goesting in heb om nog eens bij te lezen.

    Ziehier mijn lijstje, in willekeurige volgorde... (allen uit mijn favorieten geselecteerd):

    1. Middernachtsdromen en dageraadwijsheid:

    Ik hou van mannen die bloggen. Ik vind dat het mij altijd wel ietskes kan bijleren en mannen die kunnen schrijven hebben voor mij altijd een streepke voor. En deze meneer kan schrijven! Hij heeft een heel uitgesproken kijk op de wereld, en schopt al eens tegen de schenen van de gevestigde waarden. Om meestal in eenzelfde adem een enorme portie zelfrelativering boven te halen, en er hierdoor een nog leuker verhaal van te maken. Alleen is het intussen al efkes geleden dat hij een nieuw postje publiceerde, waardoor ik hier nu een beetje op mijn honger zit. Misschien kunnen onze overweldigende reacties op zijn blogje hem terug aanzetten er werk van te maken?
    Of zou het helpen dat ik mij heel soms afvraag of hij niet stiekem mijn dekselke is? ;-)

    2. Prozac & The Country

    Een blogje van een madam die het niet altijd even gemakkelijk heeft, maar er op zo'n leuke manier over schrijft dat ik het nog nooit heb aangevoeld als een eindeloze klaagzang. Alleen, ik heb een beetje een probleem met de layout die ze sinds enige tijd gebruikt.

    3. Single Cooking

    Een blogje dat oorspronkelijk bedoeld was om receptjes op te zetten (wat mij in feite niet zo meteen interesseert, maar kom), en uiteindelijk veel ruimer is geworden. Deze jonge madam worstelt momenteel met enkele vrij grote drama's in het leven, en ik vind het boeiend om te zien hoe ze ermee omgaat.

    4. Miss Sex and the City and Me

    Dit is momenteel 1 van mijn favoriete blogjes. Waarschijnlijk omdat ik mij al een heel beeld van haar gevormd heb, en ik intussen een beetje het gevoel heb ze te "kennen" en dat ze ergens een verre vriendin is. Het "pfaff-effect", weetewel... Voor mij is het in mijn hoofd een superknappe madam, die altijd vrouwelijk en hip is, met een puberende zoon en een leuke partner, met daarnaast heel wat grote & kleine kantjes én een intrigerend seksleven. Chicklit voor gevorderden...
    Ik weet dat ze hier ook nu en dan meeleest, want ik geniet ook vaak van comments op mijn blogje.
    Het enige wat ik soms een beetje storend vind is de Carrie-vorm waarin ze soms schrijft. Over zichzelf spreken zoals "en toen ging Carrie op stap". Al moet ik toegeven dat ik dat waarschijnlijk ook soms doe ;).

    5. Tales from the Crib

    Een oer-blogje. Zo eentje dat er al enorm lang is, en in mijn ogen op het evenwichtsbalkje van de écht groten aan het wankelen is. Ze is (nog) geen Sofie Valkiers, omdat de inhoud niet altijd even consistent is, maar ik heb écht bewondering voor haar schrijfstijl. Ook al gaat het tegenwoordig gewéldig veel over die koddige kleine van haar, toch ben ik nog altijd grote fan.
    Er is een tijdje geweest dat er wel héél vaak gesponsorde blogjes waren (zo in de stijl van "plots stond er een mand Brugse kaas voor de deur, en nu ga ik daar nekeer een paar stukjes over schrijven"), maar dan moet ik misschien eerlijk zeggen dat ik dat waarschijnlijk ook zou doen. (en voor de kleine feitjes: het aanbod van Zalando om te schrijven heb ik zowaar afgeslagen ;)).

    6. Ysabje

    Dit blogje ben ik nog maar recent aan het volgen, maar ik hou echt wel van haar schrijfstijl.

    7. Disfunctionele Huisvrouw

    Alweer: leuke schrijfstijl, toffe verhaaltjes én ontspanning...

    8. De Ideale Man

    Om af te sluiten, nog eens eentje van een échte vent. Buiten een zeer tijdelijke reanimatie van enkele weken geleden, wordt er heel weinig gepost op dit blogje. En ik vind dat spijtig, want de ideale man heeft altijd wel iets leuks te vertellen. Het is zo'n beetje soap-achtig geschreven, en daardoor ben ik cliffhanger-gewijs altijd geïnteresseerd in het vervolg. Of... heeft hij eindelijk de madam van zijn dromen gevonden? Krijgt hij zichzelf geperfectioneerd tot het ultieme streefdoel, namelijk iemands ideale man zijn?

    Voila si, veel leesgenot. Maar kom toch terug naar hier hé ;)

     

     

  • The Wedding, the result!

    Met overduidelijke meerderheid werd dus gestemd op outfit 3, waardoor ik gedwee luisterde en mij enthousiast dat kleedje aantrok op W-day!

    Ziehier het resultaat!

    Jurkje.jpg

  • Bridzilla's en schoonmoeders

    Mijn favoriete nicht gaat trouwen. Joepiejeej. Vorig weekend werkten we het vrijgezellenfeestje netjes af in Barcelona en nu zaterdag is het zover: ze trouwt met haar prins op het witte paard.

    Heugelijke gebeurtenis uiteraard. Aangezien mijn nicht en haar aanstaande nogal bekend zijn in ons dorpje, is de gelegenheid dan ook al wéken the talk of the town. Wie is er wel of niet genodigd, wie op het volledige feest en wie alleen 's avonds, gaat ze in 't lang of kort zijn, zouden ze dan toch nog in 't geniep voor de kerk trouwen, hoe gaat de zaal ingericht zijn, wie gaat wat aandoen,... Het lijkt alsof er in ons dorp over niets anders meer kan gepraat worden.

    En ik heb de bedenkelijke eer om te "mogen" optreden als weddingplanner/ceremoniemeester... Ik zet het bij deze zwart op wit, omdat de vorige 7 keer blijkbaar niet zijn bij gebleven: dat doe ik dus NOOIT meer hé. Het organiseren op zich is voor mij geen enkel probleem, dat zit in mijn genen. Geef mij een budget, geef mij een doelstelling en geef mij input en ik begin er gezwind aan. Maahaar... voeg daarbij nog eens een neiging van de bruid tot veel te veel zelf proberen doen zonder mij daarvan te verwittigen, een bende amateuristische leveranciers en een wakko schoonmoeder bij, en dedees is er niet meer zo graag bij...

    Ik heb intussen ettelijke planningen en draaiboeken bij elkaar geschreven, maar heb het gevoel dat ik dat vooral voor mezelf gemaakt heb. Niemand kijkt ernaar, niemand houdt er rekening mee. En dat is verdorie toch écht wel anders dan in mijn dagdagelijkse job zenne. In mijn job bepaal ik hoe het allemaal gaat lopen, wie er wat gaat doen en wanneer. Nu krijg ik maar al te vaak "ah, maar dat is al in orde hoor, ik heb dat geregeld" of "nee, dat willen we zo niet, maar oei we hadden niet gezien dat je dat zo had gezet".

    Ach ja... go with the flow, het begint zo stilaan mijn moto te worden...

    In plaats van mij te ergeren, ga ik nu de meest recente discussie over "we hebben allebei hetzelfde kleedje gekocht voor den trouw, en ik wil niet dat zij dat aandoet" volgen.

    En voor de kleine feitjes: ook ik ben nog aan het twijfelen over dé outfit. Ik wil mijn -13kg uiteraard in de verf zetten (ah ja, waarom doet een mens het anders, al dat vasten en hongeren), maar het moet er nu ook alweer niet té fel over zijn. Dus, helpen jullie efkes kiezen?

    Jurk 1.pngJurk 2.pngJurk 3.pngjurk 4.png

     

     

     

  • Barcelona dus

    can-paixano-la-xampanyeria.jpgWe vertrokken dus naar één van mijn meest favoriete steden van diegenen die ik al heb bezocht, en ik moet eerlijk zeggen dat ik er toch wel wat wantrouwig over was. Het pertinent weigeren van de 5 metgezellen om gelijk welk cultuurticket op voorhand te boeken, was voor mij al een teken aan de wand. Ik zou in die leuke stad zitten, maar er enkel de binnenkant van de cava-bars aanschouwen.

    Enkele jaren terug was ik er nog met Lola, en we hebben ons toen supergoed geamuseerd. Wat shoppen, wat dingen bezoeken (Parc Guel, Sagrada Familia, Ramblas, Casa Mila,...), de innerlijke mens wat soigneren en ook al nekeer wat relaxen in het zonneke.

    Was dat nu efkes anders seg... Enkele kernwoorden: belachelijke opdrachtjes op de Ramblas (inderdaad, mét allemaal eenzelfde t-shirt en een diadeem met roze glitterwiebelende-penissen op ons hoofd...), van bar naar bar, toch Parc Guel gedaan (na lang lang aandringen van mij) maar er rap weer buiten gelopen want "hier is niks te zien", enkele winkeltjes maar "ik ga alleen binnen in de Mango en de Zara want dat ken ik", nog wat barrekes, een Belgisch restaurant (ah ja, want er is écht niets lekkers in Barcelona...), een Irish Pub en een discotheek afgeladen met toeristen.

    Maar, wonder boven wonder, ik heb het allemaal niet aan mijn hart laten komen en heb mij gewoon mee geamuseerd. De go-with-the-flow-attitude was daarbij wel noodzakelijk, maar al bij al heb ik echt wel een leuke tijd gehad, daar bij de Catalanen.

    Bij thuiskomst heb ik mij wel meteen voorgenomen dat ik volgend jaar in het voorjaar absoluut terug ga. En deze keer met een gelijkgestemde ziel. Dus kandidaten? :-)

  • Barcelona

    barcelona-spain.jpgIk ga binnenkort met een groepje van 6 vriendinnen naar Barcelona. Dat is al een tijd geleden beslist, en in feite beseffen we nu pas dat we alle 6 heel andere doelstellingen hebben bij dat weekendje. Enkelen willen graag een dagje op het strand liggen (ik niet...), sommigen willen wél shoppen (of juist niet), anderen willen geen enkel museum gezien hebben (en anderen uiteraard wel) of juist wél naar het voetbalstadion... Er willen er tapas gaan eten, anderen vinden dat "geen eten", cava proeven (of juist niet), uitgaan tot het ochtendgloren of op tijd gaan slapen zodat je 's ochtends fris bent,...

    Enfin bon, ik begin mij zo stilaan te bedenken dat het misschien niet meteen het beste plan was om met deze 6 mensen naar de stad te trekken waar ik een jaar of 20 geleden mijn hart verloren ben.

    En aangezien ik dus al vaker in die stad geweest ben, heb ik de bedenkelijke eer en genoegen om een poging te doen tot een programma voor 4 dagen Barcelona.

    Duhus beste, liefste, leukste, meest fantastische lezers (euhm, valt het op dat ik jullie nodig heb?): hebben jullie concrete tips voor die stad? Ik heb uiteraard ook de Time Out, youropi.com en nog heel wat andere sites bezocht, maar ben op zoek naar net die plekjes waarvan je zéker weet dat het er leuk zou kunnen zijn.

    Ik zal je eeuwig en eeuwig dankbaar zijn :)

  • Iedereen vergelijkt zijn binnenkant met een ander zijn buitenkant

    En toen las ik iets waar ik toch efkes stil van werd. En waarvan ik zo'n aha-erlebnis kreeg dat mijne mond er van open viel.

    De langdure lezer weet het al langer: dedees is mentaal niet altijd even goed op een rijtje. Ik heb in de 36-jarige carrière in het leven al nekeer of 4 hulp gevraagd aan externe specialisten, ook wel therapeuten genoemd. Elk heeft een invloed gehad, maar vooral de laatste dame die mij onder handen nam is erin geslaagd mijn bullshit te doorprikken en mij een aantal dingen te laten inzien.

    Toen ik dus het stukje las van de immer leuke blog "Tales from the crib" over de inzichten die ze zelf had gehaald uit therapie, zat ik al heel zelfvernoegd te knikken van "dawetekikallangermeiske". Tot ik deze zin las: "iedereen vergelijkt zijn binnenkant met een ander zijn buitenkant". Zoooooo waar! 
    Ik heb het heel lang moeilijk gehad met de (schijnbaar) ideale leventjes van alle anderen rond mij, nog wat leuk versterkt door steeds positief kraaiende Facebook-profielen. En ik heb dat ook al vaak proberen te verwoorden, maar dat zinneke vat het écht goed samen.

    En om het nu eens efkes over mijne buitenkant te hebben, dames en heren. Dedees weegt intussen exact op de kop 12 kg minder dan op 2 januari. En mannekes... dat voelt goed. De energie die ik heb om dingen te doen... zalig gewoon! En mij niet meer in alle bochten moeten wringen om toch maar niet die buik te laten uitpuilen of die billen wat in het gareel te trekken (letterlijk vaak...). Zoooo'n opluchting. Of die kleerkast die altijd groot is gebleven, maar waarin nu ook effectief kledij hangt in mijn maat!!  Mijn voornemen aan het begin van het jaar was om er 15 kg af te krijgen, maar dat is in samenspraak met de gewéldige Kyalin-dietiste gelegd op 13. Of maw: nog 1 kg en ik ben er! Het einde is dus in zicht. En ik weet het, dat zijn de moeilijkste, die laatsten, maar het lukt mij wel.

    En nu ik het toch over mijn voornemens heb, ga ik nekeer een tussentijdse evaluatie maken:

    1. Check!! Mede dankzij de - 12 kg.

    2. Aan aan het werken. Maar dat lukt mij wel dit jaar.

    3. AHA!!! CHECK!!! In hoofdletters!!

    4. Ik vrees dat het daar het 2e gedeelte van mijn voornemen gaat worden. Of maw: 2014 is te laat...

    5. Dju, juist... Dringend werk van maken...

    6. Check! Ha! :)

    Of met andere woorden (en dat schrijf ik met plezier helemaal uit!!): van mijn 6 voornemens zijn er 3 volbracht, 1 work in progress en 2 to do's. Ni slecht hé, zo eind maart??

     

  • Wijle weg!

    Nog 6,5 uur en ik heb een weekje verlof! Een week op de plank in het leuke Oostenrijk! En ook al weet ik dat het zonder een aantal elementen zal zijn zoals "geen warme choco met baileys, geen pannenkoeken, geen raclette, geen grote afhaalpizza's,...", ik ga toch van elk moment proberen te genieten.

    Ik kan terug in AL mijn ski-kledij en dat maakt dat ik zo goed als voor elke dag iets nieuws heb ;)

    Dus, beste mensen, terwijl jullie hier angstvallig staan te vloeken op die hardnekkige sneeuwvlokken die maar blijven vallen, ga ik er vrolijk de bergskes afzoeven over diezelfde vlokken op de grond.

    Hasta la vista!

    Oh ja, voor diegenen die den tel aan het bijhouden zijn: -10,8 kg! ;) (ofte: nog 1,2 te gaan...)

  • Vermageren of seks :)

    Het lijkt op mijn blogje tegenwoordig ofwel over vermageren te gaan, ofwel over seks. Aangezien ik denk dat het laatste wat in onevenwicht is, doe ik daar uiteraard enthousiast iets aan! :)

    De aandachtige lezer heeft het gezien: Estelle Folle heeft de mannen uitgedaagd om de porno-cliché's ook eens vanuit mannelijk standpunt te bekijken. De Ideale Man nam de uitdaging ter harte, en eerlijk, het eerste stukje hierover is veelbelovend, kijk maar hier.

    Ik heb wel nog wat inspiratie voor jou, Ideale Man:
    - het uuuuuuuuuurenlang kunnen doorgaan van mannen
    - het moeiteloos opheffen van elke deerne in een staande positie (met de dames in kwestie hangende aan hem) en ook nog eens in staat zijn om haar dan gezwind in alle bochten en kanten te draaien.
    - de bereidheid en zelf ongebreideld enthousiasme in anale sex (really? Ik zou toch wel eens een man zijn mening hierover kennen)
    - klaarkomen op borsten-billen-buik-gezicht (is dat écht iets wat jullie aanspreekt, of is dat gewoon voor de 'schoon beeldekes'?)
    - de gewéldig zelfzekere manier van doen in élke vrijpartij.

    Van waar ik dat allemaal haal? Van horen zeggen natuurlijk ;)

    Dus, mijnen beste, wat denk jij?

  • -9,4!!

    Ik weet het, ik weet het, het is tot vervelens toe, maar ik kan het mij niet laten. Ik ben intussen 9,4 kg afgeslankt. En ik durf het nu voor het eerst ook zo te zeggen: afgeslankt. Niet dat ik nu slank slank ben (zal ik nooit worden), maar in mijn leefwereld ben ik bijna perfect. En voor de recente volgers van mijn blogje, die nog niet mee zijn met mijn zelfrelativering: ik zeg niet dat ik perfect ben, ik zeg dat ik voor mezelf bijna perfect ben... En geloof mij, dat is een hemels gevoel. Niet meer met mijn hand voor mijn buik lopen de hele tijd. Niet meer mezelf in bochten wringen om toch maar de rolletjes niet zichtbaar te hebben. Niet meer kledingstukken terugleggen in de kast met een "ooit misschien"-gevoel. Niet meer bezorgd zijn om een ongezonde BMI. ...

    Ik moet eerlijk zeggen dat het zwaarder en zwaarder wordt om de frietjes, dame blanche, boterhammen en kaas te weigeren, dus het is een hele opluchting dat ik straks bij de dietiste de uitleg krijg over fase 2A (en is er dus ook nog een fase 2B, en het gaat nog door). Uiteindelijke doel is om opnieuw enigszins normaal te eten en opnieuw te kunnen genieten van de lekkere dingen in het leven. Met mate uiteraard. En daar ligt exact de moeilijkheid.

    Toch ben ik vast van plan om alle critica ongelijk te geven en wél die ene te zijn die slank(er) blijft na zo'n harde dieetronde. Ook al weet ik dat ik niet over de allergrootste zelfbeheersing beschik op dat vlak...

  • Soooo true!!

    Omdat ik dit stukje zo graag zelf had geschreven, maar nooit of nooit zo "boenk erop" had kunnen praten, zet ik de link hier integraal: http://besidetheditch.tumblr.com/post/42430139711/de-pornomep-en-negen-andere-sneue-pornocliches

    Boys: learn

    Girls: enjoy ;)

  • Gij hebt mooie benen! Om hoelaat gaan ze open?

    can-stock-photo_csp5765901.jpgYes, 1 maart, complimentjesdag. Ik vind dat écht een leuke "dag van". Tot nu toe zelfs nog maar weinig tot niet commercieel geclaimd of uitgemolken, dus je mag toch zeggen dat het initiatief vooral vanuit de mensen zelf moet komen en niet zozeer vanuit de kommèrs.

    En zelfs hetgeen dat vanuit de commeriele hoek komt (ken je de actie van De Post?), vind ik hoogst sympathiek en heeft niet in mijn portemonnaie gezeten. Ik heb mijn 2 beste vriendinnekes en mijn zus kaartjes gestuurd, die hopelijk vandaag in hun brievenbus valt.

    Ook als is het vaak al lachend, hier op 't werk vliegen de complimentjes enthousiast heen en weer en worden er dingen gezegd die ik nooit eerder hoorde. Maar het vreemdste complimentje las ik toch op Facebook: "je hebt mooie benen, om hoelaat gaan ze open?".

    Mja... complimentje? :)

  • Pamela slankt NIET af...

    weegschaal.jpgJe kan er in de vrouwenmedia haast niet meer naastkijken, er is een nieuw fenomeen in Gent. Ene illustere Pamela wil blijkbaar 14 kg afslanken en gaat dit doen met dezelfde methode als ik.

    Maahaar... terwijl ik denk dat het initiatief vooral bedoeld was als reclame voor dit programma (ah ja, anders zouden ze niet investeren, nietwaar...), lijkt het mij momenteel vooral een gemiste kans.
    De filosofie van Kyalin is dat je op korte tijd heel veel gewicht verliest. Kijk naar mij, ik ben op 3/1 begonnen en ben intussen 8 kg kwijt. En volgens mijn dietiste is dat goed, maar zou het in feite sneller kunnen gaan. Ik heb het vooral moeilijk met zoveel water drinken. Het is dan wel absoluut noodzakelijk dat je het héél consequent volgt. Of maw: je moet je strak houden aan wat mag en niet mag. Waarbij ik je uit eerste hand kan meedelen dat dat niet simpel is.

    Pamela slaagt daar dus totaal niet in. Ze zondigt voortdurend, en haalt daar allemaal heel valabele excuses voor boven. Maar komaan, ze is heus niet de enige die verjaart, op ski-verlof gaat of een druk sociaal leven heeft. Het is van in het begin duidelijk hoe het dieet werkt en hoe je het moet toepassen. En als je er dan nog eens voor wordt betaald, dan kan je het toch best een beetje serieus oppakken, niet? Toch zeker als half vrouwelijk Vlaanderen meekijkt?

    Wat wil ik nu zeggen? Awel, dat Kyalin mij beter had betaald om een leuk blogje te schrijven. Bij mij heeft het wél resultaat, ik kan ook goed schrijven en ik ben wél consequent met het programma. Ah, en daarnaast ben ik ook héél bescheiden ;).
    Ik kan mij voorstellen dat de Kyalin-consulenten ten lande tandenknarsend zien wat Pamela allemaal schrijft. Ze treedt ongeveer elke "regel" met de voeten, dus kan niet meteen als een voorbeeld worden aanzien.

    Ok, ik ben geen lid van de jong VLD, ik woon niet in hip Gent en ik werk niet in één of ander trendy marketing-departement. Mijn begingewicht was niet de luttele 72 kg (toeme, ik zou blij zijn als ik daar eindelijk kom, aan dat cijfer). Helaas lag mijn begingewicht 10 kg hoger. En ik wil ook niet naar de 58 kg gaan (aargh, dan ben ik gewoon nog een spriet die zou wegwaaien), maar hou het bescheiden op de realistische 69 kg. Ofte: nog 5. Ik zit goed over den helft.

    Ofwel: Pamela slankt niet af, a-woman wél. Jihaa!!!

  • Parijs!!!

    2013-02-16 15.53.22.jpgSoms kunnen de toevalligheden leuk zijn hé. Maandag vorige week dacht ik nog een rustig weekendje te hebben, en vrijdag stond in 't (g)rood in mijn agenda PARIJS op zaterdag & zondag.
    Dus stapte ik zaterdag om 6u in mijn auto, netjes volgetankt, en reed ik naar het land van de barret en het stokbrood.

    Het was mooi weer!! Het zonneke op mijn gezicht heeft mij echt deugd gedaan. En ook al heb ik op elke hoek van de straat weerstand moeten bieden aan de "crepes met Nutella", toch is het gelukt. Ik heb een marathon-parcours afgelegd en zowat in en op elke hotspot gestaan wat ook maar fysiek mogelijk is op 2 dagen tijd: de Eiffeltoren (jawel, te voet omhoog!), Notre Dame, Père Lachaise, Champs Elyssée, Arc de Triomphe, La Défense, boottochtje op de Seine, ... En ik heb ervan genoten joh!

    En binnenkort ben ik weer van de goei, want ik "mag" in maart & april nog gaan skien, citytripke Barcelona, naar Nederland voor een paar dagen, naar een huwelijk waar ik al lang naar uitkijk en ik heb nog een concert of 5 op mijne kalender staan.

    Awel ja, ik leef graag. En ik leef graag goed. Ook al gaat het soms eens wat slechter met mij en moet ik mij daar dan alweer van overtuigen...