A-Woman... - Page 3

  • Minus 7,3!

    kleerkast.jpgAwel he, dat dieet suckt. Bigtime. Maahaar, het werkt wel. Dus het mag nog efkes sucken. Ik mag nog eventjes de boekskes van de deleis doorbladeren en likkebaarden bij alle mooie foto's van pasta's, vers brood en kaas. Vééééél kaas. En kijken hoe collega's 's middags genieten van een lasagne of een pasta carbonara.

    En die Pamela, die doet dat slecht. Nah. En ik doe dat goed. Ook nah.

    Zoals elk van jullie intussen waarschijnlijk al weet: ik heb veel kleren. Wat zeg ik, ik heb schandalig veel kleren. En ik geef dat grif toe ook. Nu ik weeg wat ik in jaaaaaaaaaaaaren niet meer gewogen heb, doe ik echt leuke ontdekkingen in die enorme berg textiel. Ik had in totaal zo'n 80cm opgehangen broeken (gokje... 60 broeken?), waarvan er 2 (inderdaad, twee) nog pasten. Intussen kan ik dagelijks meer en meer van die broeken aan en sta ik dus tot vervelens toe te passen. Om dan vast te stellen dat vele van die broeken die "zo mooi zijn, maar waar ik helaas niet meer inkan" intussen geworden zijn tot broeken die volledig vervilt zijn, compleet hun model verloren hebben of gewoonweg niet meer mooi zijn.

    Ofte: het plan om geen volledig nieuwe outfits te moeten gaan kopen om te vermageren dreigt nogal te mislukken. Of, ik zal moeten opnieuw gaan shoppen...

    Kandidaten om mee te gaan? ;)

  • Minus 6,5!!!

    Proteine-dieet.jpgEen verwittiging aan de heren (voor zover die er zijn op mijn blogje) en dames die niet kunnen tegen typsiche vrouwenverhaaltjes: klik NU weg. Nog 1 kans: nu dus...
    Al diegenen die er nu nog bij zijn: ik ga het hebben over afvallen. Inderdaad, gewicht verliezen.

    Het was 1 van mijn goeie voornemens van dit jaar, ik zou 15 kg afvallen. Na overleg met de dietiste (jaja, het is helemaal officieel bij mij) is dat bijgesteld naar 12. Ik heb hier op mijn blogje nog niets over gezegd omdat ik al zooooooooooooooo vaak gestart ben een dieet, dat het bijna een levenswijze is geworden. Maar halleluia en juich alom: het is zowaar aan het lukken. Wat doe ik dan? Awel, het overal afgebroken proteine-dieet. En ja, ik weet dat je daar even snel weer van bijkomt als je afgevallen bent, en dat dat zelfs als eindresultaat nog een hoger gewicht geeft dan ervoor. Maahaar, laat ik nu net van de overtuiging zijn dat ik alles onder controle ga kunnen houden omdat ik een superconsulente/dietiste heb. En laat mij nu maar efkes in mijn geloof. :)

    Ik ben aan de moeilijke job begonnen op 3 januari. Je weet wel, niet de 1e want dan is het nog te leuk, ook niet de 2e want dan heb ik daar geen energie voor, maar dus wel de 3e. We zijn intussen een dikke maand verder en er is 6,5 kg af! Ja dames en heren (die nog meelezen), 6,5 kg.

    Ik kan je verzekeren dat het niet simpel is. Mijn levensstijl is namelijk niet de meest modeste. In die 36 dagen dieet, ben ik 32 keer (ik zever niet!!) op restaurant gegaan. Ik zweer het je, de slaatjes met kip ("excuseer meneer, zonder dressing, lekkere broodcroutons of ananas aub, en ja ook zonder spekjes") en dagsoepen ("ja, neem dat broodmandje maar terug mee, en neen kaas hoeft niet") komen mijn OREN UIT!! Maar toch, héla, zoveel kg's kwijt en toch elke dag op restaurant. Je moet het maar doen hé (applaus alom).

    Ze zeggen dat 5 kg één maat vertegenwoordigt. En inderdaad, aan mijn kledij voel ik het. Nu zou het mij moreel toch wel enorm helpen mochten de mensen ook beginnen te zien dat er iets af is. Dat komt ervan als je je blijkbaar toch wel vrij goed kan kleden. Dan kan je al je ronde vormen maar al te goed flatterend camoufleren.
    Dus mensen die mij kennen: als je mij ziet, complimenteer mij dan met mijn enorme gewichtsverlies. Ook al zie je niets aan mij. Je gaat er geen spijt van krijgen, want je bent de held/heldin van de dag!

    Maar bon, morgen "mag" ik opnieuw naar mijn coach en ga ik van haar horen of ik goed bezig ben. Of maw: of ik mijn spiermassa behoudt, of mijn buikvet (ieuw, het woord alleen) verlies en of ik niet te veel vocht ophou. Wat dat kan je allemaal nagaan bij de weegschaal waar je op blote voeten moet gaan opstaan en waarbij je nog een raar ding in de handen moet houden.

    Er komen wel enkele struikelblokken aan. Binnenkort ga ik voor 't werk 3 dagen naar NL, en dat gaat gene simpele worden. De échte uitdaging komt er als ik een week op skiverlof ga. De groep waarmee ik al jaren op pad trek, maakt er een uitdaging van om iedereen minstens 2 kg verdikt te doen terugkeren. En ik ben altijd diegenen die de gemiddeldes fameus omhoog haalt in die uitdaging. Dus, dieet, après-ski, kasten vol snoepgoed, warme choco met baileys op de piste, pizza's en raclette 's avonds... het gaat een héél rare combinatie worden.

    Als ik Pamela mag geloven, gaat het op mijn humeur werken. En ik geloof haar absoluut!

    Ik hou jullie op de hoogte :)

  • 50 tinten

    50-tinten-grijs-voor-mannen-1218.jpgYes, mijn excuses, ik weet het, het is oud nieuws. Het boek is eerst collectief opgehemeld, om nu door de meesten geringschattend afgedaan te worden als platvloers en "niks nieuws". En vooral not done om het gelezen te hebben.

    Laat datzelfde boek nu toch wel het gespreksonderwerp geweest zijn deze middag met de collega's aan tafel. Om u eventjes te schetsen: de collega's aan tafel waren: 2 mannen van de boekhouding, 3 ITers (ook mannen) en dan nog een stuk of 6 mondige madammen van de "commerciëlen" (waar ik dus ook toe behoor). Geen idee hoe het er plots op kwam, maar ineens ging het over "ik las de eerste seksscène en ik dacht "hmm, leuk", dan de 2e en toen dacht ik "mja, ook leuk" en dan de 3e, 4e, 5e, ... en het was afgezaagd". Om dan ineens in een gesprek te komen van wel of niet vastgebonden te willen worden.

    En mensen, dat is dus voor mij écht to much information. Ik ben hoegenaamd niet van de preutse soort, maar ik wil mij niet inbeelden hoe de jeugdige, anders oh zo kalme boekhouder blijkbaar niet vies is van een kletske hier en daar. Echt niet. Ik wil daar terecht kunnen met vragen over facturen, ik wil eventueel nog weten of hij nu juist wél of geen lief heeft en wat hij voor haar gepland heeft met Valentijn. Maar dat is het dan. Meer moet ik niet weten. Of ik kan dat beeld gewoonweg niet uit mijn hoofd zetten als ik die nog eens tegenkom in de gang.

    Ik heb vooral geleerd dat de madammen in het gezelschap graag de verhalen van de mannen wilden horen over wat ze wel of niet leuk vonden/vinden aan het boek, maar er zelf nogal giechelig over doen. 

    En ikke? Wel, ik heb het boek (of de boeken) niet gelezen, dus ik kon niet meepraten. Alleen mijne mond toehouden die driegde open te vallen van al dat erotisch gebabbel tussen de soep en de broodjes.  

  • Tweelingen

    tweelingen.pngIk vind het écht écht griezelig hoe de beschrijving van een Tweeling-madam zoooo fel a-woman is. En ja, ik geef het toe, ook de minder leuke kanten ervan...

    De Tweeling-vrouw is net een kameleon. Ze verandert haar stijl, haar idëen, haar interesses en ook haar mannen zoals andere hun kleding. Bovendien heeft ze honger naar avontuur en staat altijd onder tijdsdruk wat haar voor andere tekens van de dierenriem, bv de Stier, niet altijd makkelijk maakt. Aan de andere kant heeft ze veelzijdige interesses, zit vol ondernemingslust en is erg reislustig, wat haar voor veel mannen met luchtige sterrenbeelden erg attractief maakt. Met haar energie en charmes zal ze het ver schoppen, omdat het haar lukt zich in iedere situatie te oriënteren. En bovendien heeft iedereen graag zo een leuke en gezellige vrouw in de buurt. Mannen staan versteld van de veranderingskunsten van een Tweeling-vrouw: soms zijn ze geliefdes, soms moeder, soms vamp, soms Lolita. Een man moet echter ook veel tolerantie voor zijn vlinderachtige Eva overhebben, want ze houdt van avontuur.

  • 2013

    Ik heb al enkele jaren geen goeie voornemens meer op papier (of scherm) durven zetten wegens ik ben niet "van het volhoudende type in zo'n dingen", maar 2013 gaat mijn jaar van uitzondering zijn. Vriendjes & vriendinnetjes... niet schrikken van mijn voornemens. Dat zal ik zelf al genoeg doen! Dus:

    1. Ik ga dit jaar meer genieten. Als ik 's avonds een telefoontje krijg van een vriend(in) om nog iets te doen en ik heb er zin in: gewoon doen. Ook al ga ik wel héél kleine oogjes hebben de dag nadien op mijn werk. Ik wil op reis gaan als ik daar zin in heb (en als ik congé krijg... uiteraard...), al nekeer op stap gaan, gewoon thuis me-time hebben,...

    2. Van werk veranderen. Dat MOET gewoon. Ik kwijn hier weg, verveel mij te pletter en zit in een wereld die ik niet de mijne wil noemen. Ik ben aan het solliciteren, nu moet iemand mij nog gewoon aanwerven. Simpel hé :)

    3. Er moet (lees MOET) 15 kg af. En ja, dat is enorm veel, maar ik  voel er mij intussen zo slecht bij dat het niet meer gaat. Ik ben het beu om diegene te zijn "die zich goed kan kleden naar haar figuur", of net nog bij de "normale" winkels kan kopen. Of net niet meer. Vandaag is dag 1 van mijn dieet. En ja, ik geef het toe, ik ben al grumpy en heb al hoofdpijn :)

    4. Ik wil een kind. En ja, nu vallen diegenen die mij kennen stijl achterover. Temeer omdat ik daar natuurlijk de partner voor zou moeten hebben die dat ook moet willen. Want alleen begin ik daar niet aan... Wat heeft mij nu zo ineens toch doen beseffen dat ik dat ontbreek in mijn leven? Geen idee... zou er dan toch zoiets bestaan als moederinstinct bij a-woman. Dus beste mensen, ik heb het goeie voornemen om dit jaar zwanger te worden. En daarbij dan ook het voornemen dat het in 2014 te laat is. Of maw: nu of nooit.

    5. Ah, en om dan op luchtigere toon verder te gaan: ik wil in januari alle voor mij uit geschoven afspraken gemaakt hebben: de bank voor een leningherziening, tandarts, gyneacoloog, darmspecialist, huidspecialist. Allen even dringend nodig.

    6. Ik ga stoppen met roken. En weet je wat het goeie nieuws is? Ik rook niet. Dus voila, check, al 1 goed voornemen geslaagd ;)

    Voila si mensen, 6 voornemens. De ene al moeilijker dan de anderen. Ik ben eens benieuwd...

  • Raar...

    Ik deelde mijn theorie over even&oneven club alweer met een vriendin en die deed mij daar toch een héél bizarre uitspraak. Ze is zelf al 8 jaar gelukkig getrouwd, en heeft 2 jonge kindjes. Een bengelmeisje van 2 en een ventje van 5. En ze zei: "Goh, soms wou ik dat ik ook gescheiden was, zodat ik ook co-ouderschap zou hebben. Zo 1 week om de 2 de kinderen en de andere week mijn eigen leven.".

    Dan heeft er eens een vriendin een "normale" gezinssituatie en dan is ze jaloers op de gescheiden medemens. Of dat van dat gras dat groener is aan de andere kant, waarschijnlijk...

  • In de nesten

    writers-block.jpgZo nu en dan overvalt mij een enorme writers block. Meestal komt dat nadat iemand waarvan ik het alweer was vergeten dat hij/zij van dit blogje afweet mij erop attent maakt dat hij/zij meeleest.
    Dan begin ik weer na te denken over wat ik schrijf en leg ik mezelf grenzen op. Vooral ook omdat ik niet altijd wil dat die 8 mensen mij aanspreken op hetgeen ik schrijf. Of omdat ik in feite over hen wil schrijven. Zonder dat ze dat moeten weten.

    Ik zou natuurlijk kunnen doen wat velen doen en  gewoon opnieuw beginnen. En dan kan ik weer alle smeuïge gedachtengangen en interessante weetjes anoniem delen. Maar ik voel mij hier in feite niet slecht, en ik denk dat die 8 mensen rap genoeg gaan doorhebben dat het in feite "moi" is, op die nieuwe pagina.
    En ik zie ook zo graag den teller omhoog gaan natuurlijk. Ik moet & zal de 2 miljoen (!!) kliks halen. Competitiebeest? Ikke? ;)

    Dus I., L., L., B., T., K., D. & B.: vergeet van het bestaan van dit blogje. Kom hier niet meer, lees dit niet meer. Dan kan ik opnieuw schaamteloos over jullie vertellen, en zaken vertellen waarvan ik te veel gène heb dat jullie dat zouden weten.

    Het is uiteraard zo dat ik hen ooit met een reden verteld heb ik dat ik de illustere a-woman ben. Dat is omdat ik deze mensen stuk voor stuk heel hoog inschat en ze mij in die mate mogen leren kennen. En eerlijk gezegd, ook al zijn er enkelen die al vele jaren weten wat ik hier doe (hé, L.), ik heb daar nog geen spijt van gehad.
    Want allen weten ze dat ik hier al nekeer een verhaal schrijf dat in een andere context dient bekeken te worden. Of soms zelfs volledig fictief. Al komen ze mij dat dan wel efkes voor alle zekerheid vragen.
    Voor anderen is dit blogje zelfs een methode om "bij te blijven in mijn leven". Hé, B., D., T.,...

    Maar ik heb een opdrachtje voor jullie 8: post hier allen efkes iets, dan weet ik of je nog wél of niet leest. Voor de vindingrijken onder jullie: zodanig dat ik weet wie je bent, maar zonder je dus bekend te maken "voor iedereen". En dan weet ik meteen ook over wie ik al eens kan schrijven en welke dingen ik al eens kan vertellen en wat niet...

    Ik ben benieuwd.

  • De even & oneven-club

    In mijn vriendenkring zijn ondertussen meer mensen wel dan niet gescheiden. Velen daarvan zijn intussen aan een tweede of zelfs derde ronde bezig en hertrouwen dat het een lieve lust is. En ik mag daar dan vaak feestend getuige van zijn, dus ik klaag niet.

    De meesten hiervan hebben ook kinderen die ze in co-ouderschap opvoeden. Week op, week af dus. In de ene week kan er niet genoeg gefeest worden en in de andere week gaat de aandacht 100% naar de kids. Begrijpelijk uiteraard en ik zou waarschijnlijk net hetzelfde doen.

    Wat ik een grappig gegeven vind is dat de vriendengroepen vaak bestaan uit mensen die eenzelfde cyclus hebben. Vriendschappen met anderen mensen die een omgekeerde cyclus hebben verwateren. Of maw: je hebt de club van de even weken, en de club van de oneven weken.

    Ik fiets daar dan vrolijk langs, want voor mij bestaat dat gegeven uiteraard niet, maar ik betrap er mij op dat ik hier toch ook rekening mee hou en dat ik weet in welk ritme de meest belangrijke mensen in mijn omgeving zitten.

  • Poetsvrouw

    kuisvrouw-in-huis-halen-is-teken-van-zwakte_1000x667.jpgIk heb 1 megagrote luxe in mijn leven (buiten de vele andere kleinere luxe-items natuurlijk ;)), en dat is mijn poetsvrouw. Eén keer om de 14 dagen, oftewel dus 2 keer per maand, komt Halina mijn appartementje van voor tot achter onder handen nemen. Netjes betaald met dienstencheques. Elke 2e donderdag van de maand is ze present.
    Het is een frisse, jonge Poolse madam, waarvan ik hoop dat ik nog heel lang met haar mag samenwerken. Elke keer slaagt ze erin om een ander hoekje van mijn woonst extra onder handen te nemen. Dan is mijn frigo nekeer volledig uitgekuisd, de keer erna zijn mijn ruiten proper en nog 2 weken later is vb mijn bestekschuif helemaal spotless en geordend. Pure luxe!

    Ze heeft een sleutel van mijn appartement en komt & gaat dus geruisloos. Als ik donderdag-avond thuiskom ruik ik dat ze alweer te veel MisterProper heeft gebruikt, maar ik vind dat in feite best aangenaam want dat is zo proper hé. Ik lees dan haar briefje, met de productjes die ze voor de volgende keer nodig heeft, en zet die braaf op mijn  boodschappenlijstje.

    Alleen, ik ben er zooooo slecht in om dat lang op orde te houden. De verhouding tussen "jawadde, het is proper, dus ik hou het zo netjes mogelijk" en "pfoe, de poetsvrouw komt toch binnenkort, dus ik trek het mij niet aan" is gevaarlijk slecht aan het worden. Zoiets van 3 tegen 11 dagen. Iemand tips om dat beter te doen?

  • A-woman mag testen!

    lady-shape-intimate-shaping-tool.jpgOf ik de Ladyshape wil testen, vroeg een vriendelijke dame van Loveware Shop... En wie ben ik om niet vriendelijk in te gaan op zo'n intrigerende vraag...
    Ik heb hier op dit blogje in het verleden al eens nekeer geklaagd over het feit dat een deel van de bezoekers "aangetrokken" is door enkele postjes over schaamhaar en paaldansen. Ik heb dat bericht over het dansen rond een paal zelfs volledig gewist, aangezien het mij stoorde dat dat bericht blijkbaar gebruikt werd als forum om cursussen te zoeken.

    Ik had mij dus voorgenomen om dat soort onderwerpen te mijden, maar ik maak een uitzondering en stel mij graag ten dienste van de wetenschap...

    Dus: ik kreeg een pakketje thuis gestuurd met de fameuze ladyshape. Het zou dé oplossing zijn om een mooi figuurtje "down there" te maken, met behulp van dat instrumentje en een klassiek scheermesje. Aangezien ik al de gewoonte heb om in die regionen een scheermesje te gebruiken, leek mij dat wel eens een fijne oefening.
    De dingetjes komen in 3 vormen: brazilian (ofte: smal streepje), heart (hartje dus) of triangle (een driehoekje). Ik had op 1 van de 2 laatsten gehoopt, maar kreeg uiteindelijk de brazilian toegestuurd. Achteraf bekeken, misschien maar best, want dat was voor mij al vrij ingewikkeld.

    De instructies erbij beloven dat het een fluitje van een cent zou moeten zijn. Maar...
    Stel je voor, je staat onder de douche. Je neemt in het ene hand het scheermesje, en in het andere de Ladyshape. Dan ga je zodanig staan dat je overal aankan. Lees: 1 been op de badrand (want mijn douche is in bad). Niet bepaald stabiel dus.
    Dan moet je dus die ladyshape op zijn plek houden en errond scheren, waarbij het spreekwoord "beter gezegd dan gedaan" héél toepasselijk is. Door de ladyshape tegen de venusheuvel te drukken (tja, plastisch, ik weet het, maar hoe kan het ook anders), druk je in feite de huid wat in, waardoor het scheermesje er niet meer zo vlot langs gaat.

    Om een lang (10 minuten proberen) verhaal kort te maken: het is mij niet gelukt. Als je gewoon netjes te werk gaat, is het helemaal niet zo moeilijk om het perfecte streepje te maken, zonder die ladyshape. Mét lukt mij dat niet.
    Een driehoekje lukt mij ook perfect zonder een hulpstukje, maar dat hartje intrigeert mij nog steeds... Ik zie online mooi geschoren voorbeeldjes, maar dat lijkt mij toch héél sterk zenne. Misschien met hulp, maar alleen lukt dat volgens mij niet.

    Of maw: nu ik voor 1 keer eens een uittestproduct krijg toegestuurd, had ik héél graag onverdeeld positief geweest. (ah ja, ik wil nog zo'n dingen krijgen ;)). Maar helaas moet ik dus al meteen toegeven dat het niets voor mij is... Next? ;)

  • To zaag or not to zaag...

    Ik heb er even over moeten nadenken... Zou ik nu een stukje schrijven over de niet zo leuke dingen die mij tegenwoordig overkomen, of zou het juist het tegengestelde worden?

    Mijn leventje hangt tegenwoordig nogal aan elkaar van de extremen. Langs de ene kant heb ik recent enkele heel leuke nieuwe mensen leren kennen, ben ik nog nekeer goed oldfashioned uit geweest, staat er mij dit weekend een supertrouwfeest te wachten van Lola & Gijs (en ja, ik heb het jurkje uit een vorig blog gekocht, maar het is nog niet aangekomen...) en heb ik nog steeds mijn werk (wat in dees tijden niet zo evident blijkt te zijn).

    Langs de andere kant ben ik nog maar pas aan het bekomen van de begrafenis van mijn opa, en moet ik morgen alweer een 2e oude meneer ten grave helpen dragen. Mijn oma'tje van 93 jaar verloor voor de 2e keer in haar leven haar man en moet voor de 2e keer als weduwe verder. En dat is hard om zien...
    Daarnaast lijk ik tegenwoordig achtervolgt door pech, waardoor ik deze week niet 1, maar meteen 2 parkeerboetes kreeg, is er een lek in mijn badkamer, belt de poetsvrouw af,... Niets wereldschokkends, maar gewoon niet leuk.

    Ach ja, the circle of life, zoals ze zeggen.

    Voor dit stukje heb ik de positieve toon gekozen. Of misschien een beetje de betweterige, maar dat moet je mij onder de huidige omstandigheden maar even vergeven.

    Ik ben dus 2 weken geleden nog nekeer onder de mensen geweest in een notoire danstempel. Zo van de soort waar ik de gemiddelde leeftijd niet met 10 jaar doe stijgen. Ofte: daar waar vooral ofwel singles op zoek naar meer, ofwel mensen die onbezonnen amusement willen zijn. Voor alle duidelijkheid: ik ben van de 2e soort.
    Het valt mij daar ook iedere keer op dat zowel mannen als vrouwen extra hun best doen om er deftig "van achter te komen", en er doorgaans minstens goed opgesmukt uitzien. Hier en daar zelfs té opgesmukt. Trouwens, de dresscode van the place to be is daarin ook wel meedogenloos: geen sportschoenen, geen tanktops voor mannen, geen sportkledij...
    En toch heb ik er eentje betrapt waar de fashionpolice-madam in mij weer heel hard haar best heeft moeten doen om niet op de schouder te gaan tikken en een fikse boete uit te schrijven. Ofte: het is een NO GO om bommasandalen aan te trekken, met daarin huidskleurige nylonkousen mét versterkte tip. En al helemaal niet als je er in feite best wel knap uitziet, met een superstrak mooi jurkje. Ziehier het bewijs:

    12-10-28 Thuis 028.JPGAch ja...
    Wereldschokkend? Hoegenaamd niet!
    Amusement voor mij? Jawel!

    En dat is momenteel even wat telt tegenwoordig...

     

  • Another day!

    Ik heb het gisterenavond zwaar gehad. Het was lang geleden dat ik nog eens geweend heb uit puur onmachtig verdriet, en het was dus zover. Maar bon, het is alweer nen andere dag, en we moeten verder.

    Gelukkig is het voor mij deze week een korte week. Ik heb het lange weekend écht nodig. Te veel emoties op te korte tijd. En ook veel te weinig slaap gehad.

    De plannen zijn niet echt concreet, maar het zijn er wel veel. Ik wil af van de donkerpaarse muur in mijne gang, en zou dus wel eens aan de DIY kunnen gaan. Een herfstwandelingske zal er ook wel van komen en uiteraard het obligate kerkhof-bezoek + lekker eten achteraf.
    Zaterdag ga ik gaan eten bij mijn nicht en haar verloofde, omdat ze mij gevraagd hebben te helpen aan de organisatie van hun huwelijk. Voor mij een hele eer, maar het legt natuurlijk ook wel druk. Aangezien in "uit de sector" kom, verwacht men nogal wat van mij als ik dan al eens iets zelf organiseer. Alleen komen dezelfde budgetten helaas niet mee als het voor privé-mensen is hé.
    Ach, we zien wel. Als er gefeest wordt, dan ben ik er graag bij.

    En dan zou ik ook mijn tuin nog winterklaar moeten maken. Op zich is dat zelfs niet eens zoveel werk, maar ik moet er mij gewoon nekeer aan zetten. Parasol & tuinmeubels opbergen, haag & planten kortwieken en nekeer wat bladeren bij elkaar harken.

    Ah, ik zou ook nog nekeer naar de kapper moeten geraken, want ik wil er op mijn paasbest uitzien op het huwelijk van Lola & Gijs. In dat kader ben ik ook nog aan het twijfelen over de aankoop van een nieuw jurkje. Hoewel de financiën tegenwoordig fameus tegenvallen, bijt het toch in mijn been om dit kleedje te bestellen. Gecombineerd met zwarte 100DEN kousen, funky laarzen en een kick-ass-attitude, zou dit wel iets kunnen worden, denk ik.

    Ach ja, we leven verder hé...

  • Over wat ga ik nog eens nekeer schrijven...

    Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens een entry'ke deed op mijn blogje. En nu ik van alle kanten hoor dat blog-schrijvers zo'n gegeerd goed aan het worden zijn, zou ik voor mijn eigen bestwil (lees: voor de oneindige stroom gadgets, incentives en gratis producten) hier best wat nieuw leven inblazen.

    Trouwens for the record, en vooraleer ik verontwaardigde "je wil toch de commerce niet achterna"-reacties voor te blijven: lees dit vooral met de nodige mate van ironie. Of niet... ;)

    Het is een bewogen tijd geweest. Mijn grootvader is overleden, waarna we tijdens een heel persoonlijke en aangrijpende dienst afscheid van hem hebben genomen. En als ik zeg "we", dan bedoel ik vooral mijn vader, mijn grootmoeder en ik. Helaas had ik geen ventje aan mij zijde om mij hierbij te steunen. En geloof mij, dat is mij zwaar gevallen, maar ik heb het volgehouden. Ik heb hem zelfs niet eens gezegd dat mijn opa gestorven was, aangezien ik niet wilde doen overkomen dat ik dit zou gebruiken om opnieuw bij hem te proberen.

    En dus deed het volgende mij écht deugd:

    Ik was dit weekend nog eens op de lappen. Lola trouwt voor de 2e keer en dat moest vrijgezellig gevierd worden. Aangezien zowel Lola als haar aanstaande Gijs heel zeker zijn van hun keuze (of misschien net niet ;)) vierden ze dat grotendeels samen.
    Maar man toch, wat heb ik ervan genoten...
    We gingen een lekker ongecompliceerd hapje eten, deden nadien de gemiddelde leeftijd van een danscafé met 5 jaar stijgen en schreden vervolgens kei-fier over de VIP-drempel van een discotheek waar ik mij zowaar niet voelde alsof ik mijn 16-jarige dochter kwam halen.

    Het winteruur heeft mij enthousiast geholpen om het uit te zingen (letterlijk & figuurlijk) tot 4u 's ochtends (nieuw uur dus...), en dan nog vond ik het spijtig dat het feestje uit was. Dat belooft in ieder geval voor hun trouwpartij binnen enkele weken en een nieuwe afspraak (en jawel, opnieuw over diezelfde VIP-drempel) voor binnenkort ligt al vast.

    En was daar dan iets speciaals aan de hand, zou je je dan afvragen? Awel, absoluut niet. Toen Lola nog écht vrijgezellig was, gingen we daar al eens regelmatig stoom afblazen. Ook letterlijk en figuurlijk. Een avondje uit in die bepaalde discotheek stond gelijk aan onnozel amusement. En dat bedoel ik op de meest happy manier.

    Ok, je moet er een knop voor omdraaien in het hoofd. Het heeft geen enkele zin om naar daar te gaan met de bedoeling topmuziek te horen, enkel hoogstaande conversaties te kunnen voeren en geen enkele "marginale" medemens tegen te komen. En wat dan nog hé. Geef mij een swingend muziekske, vele mensen in eenzelfde mindset en een vriendin of 4 en ik amuseer mij te pletter.

    Dus bij deze: a-woman staat zo positief mogelijk in het leven, en streeft naar genieten. Ook al vinden sommige mensen dat een lelijk woord.

  • A-woman status

    Aangezien ik nogal wat ongeruste mailtjes krijg, bij deze een geruststelling. Ik ben niet onder een trein gesprongen, heb geen drastische beslissingen genomen en functioneer momenteel relatief normaal. Enfin, even (ab)normaal als anders.

    Ik mis mijn ventje. Tja sorry, ik blijf hem zo noemen. Uiteraard heb ik een bos vol vijgen na Pasen, en uiteraard weet ik achteraf alles beter van tevoren. En ja, ik heb de dingen vooral zelf verkloot. Allemaal héél handig om weten. Achteraf zo.

    Dus doe ik nu weer van normaal. Of dat probeer ik toch naar de buitenwereld toe. En aangezien een pech-periode bij mij nooit met "slechts" 1 setback gemarkeerd is, krijg ik er 2 terminaal zieke opa's bovenop (u leest het goed, beide grootvaders zijn in de uittelfase) en een zwaar genetisch bepaald oordeel (of maw: 80% kans op het krijgen van een bepaalde vieze ziekte met hoofdletter K). Dat genetisch ding komt via mijn moeder, die dus helaas de K-diagnose wél al heeft gekregen.
    Ik krijg dus meteen de kans om "de wereld" te bewijzen dat ik het ook op mezelf overleef. Al klinkt dat in de huidige context in feite heel wrang. En is dat "bewijzen" vooral naar mijn ex-ventje gericht en is dat ook in datzelfde kader van vijgen na Pasen.

    Ach, ik kom er wel. Al voel ik mij momenteel nogal gechallenged. Om het met de gevleugelde woorden van onze directeur te zeggen.
    Ik doe mijn best om mezelf te verbeteren (zoals ze dat zo mooi zeggen) en heb mij ingeschreven om een nieuwe cursus te volgen. Wieweet doe ik hetgeen ik 10 jaar geleden deed wel eens vlotjes over en leer ik daar opnieuw iemand kennen. joe nevver now hé. Al is dat nu héél ironisch gezegd en geen concreet plan. Voor de misverstaanders.

     

  • Zo simpel

    facebook_scheiding1.jpgHet is gewoonweg verbazingwekkend (en heel confronterend) hoe simpel de "scheiding" loopt met ex-ventje (sorry, ik zoek snel een betere naam voor hem, ik geraak nu even niet verder). Alles samengevat heeft het ons samen 5 minuten gekost. Hij heeft via een notaris een papier laten opstellen dat ik braaf tekende. Ik heb in feite ondertekend dat wat van hem is van hem is en dat alles wat hij mij ooit gaf voor mij is. Volledig correct. Overcorrect zelfs, ik klaag niet.

    En daarmee was de kous af. Er rest ons zo goed als niets meer.

    Hij heeft hij van mij (bij zijn thuis) nog ergens ne verloren tandenborstel, een paar slippers of 2 (en die heeft hij in feite voor mij gekocht, dus strikt genomen heb ik hier niet eens recht op), een 3-tal  grote dienbladen en ook nog een kaasfondue-stel. Aan dat laatste hebben we samen zoveel plezier beleefd, en dat zal nu dus niet meer gebeuren.
    Ik heb van hem nog een broek waarvan ik de onderzoom zou herstellen, een hemd waar ik de vlekken uit zou proberen wassen, een verloren boxershort of 3 en ook zoveel paar kousen en ook waarschijnlijk ergens een tandenborstel.

    Ik hou de katten. Of maw: ex-ventje gaat die niet meer zien, en ik neem aan dat hem dat pijn doet, want hij heeft altijd goed voor de 2 madammen gezorgd.

    Hij heeft (denk ik) weinig tot geen foto's van ons. Maar heeft daar blijkbaar ook geen nood aan. Het was ik die de fotograaf van ons 2 was en die netjes op mijn pc (of moet ik zeggen: zijn voormalige laptop) zette.

    Tot daar meer dan 10 jaar samen zijn. Floeps weg.

  • Niet zo goed...

    Het gaat niet goed met mij. Het is definitief over & uit tussen mij en mijn ventje en dat valt mij zo mogelijk nog zwaarder dan ik ooit had kunnen inschatten.

    Ik heb geen zin om hier het volledige verhaal te vertellen, maar heel in 't kort kan ik je wel vertellen dat ikzelf (of mijn volledig verdraaide persoonlijkheid) de oorzaak ben van de breuk, maar dat dat de pijn er niet minder door maakt. Mijn ventje (ik moet dus dringend een andere naam voor hem vinden hier...) heeft er een streep onder getrokken, heeft mij de nodige papieren laten tekenen en is sindsdien met de noorderzon vertrokken. Mijn sms'en worden niet van antwoord voorzien, geen reacties meer op Facebook en ook geen telefoontjes. Ik zie (via dat vervloekte smoelenboek) dat hij zijn leven weer oppakt, al weet ik ook wel dat hij het ook moeilijk heeft.

    Ik schiet in een paniekmodus zoals ik die nog nooit gekend heb en de mokerslagen met realiteitsbesef volgen in hoog tempo op elkaar. Nooit meer dit of dat, afscheid nemen, besef van pijnlijk gemis, eenzaamheid, GIGANTISCH veel spijt (te laat, ik weet het).

    En dan de ironie. Man man...
    Nu ik eindelijk (EINDELIJK!!!) besef wat mij al die jaren heeft bezield,
    nu ik eindelijk een psychologe heb gevonden die voorbij mijn dikke dikke façade kan kijken en mij een glasheldere spiegel voorhoudt ook al ben ik niet tevreden met wie ik daar zie staan, nu is het gedaan. Net nu de pijl van mijn leven van horizontaal of zelfs gestaag omlaag naar boven staat, net dan is dit voorbij. Wat ben ik ermee dat ik eindelijk mijn persoonlijkheid kan opbouwen, als de persoon waarmee ik dit zo graag had willen doen heeft opgegeven. En ter verduidelijking: nadat hij mij jaren (jaren!!) geduldig heeft gadegeslagen en kansen heeft gegeven. Op de valreep geklopt noemen ze dat. Bijna letterlijk dan.

    Wonden likken dus. En dat gaat nog even duren.

    En toch nog stilletjes hopen dat hij zou zien dat ik zijn toekomst zou kunnen zijn. Dat het nu écht zou kunnen goed gaan. Ook al zeg ik dat al jaren en heeft hij helaas moeten vaststellen dat het niet waar was. Dat ik mijn werk, woning & "so-called friends" wil achterlaten om "ons" leven vorm te geven. Dat ik afwil van de invloed van mijn ouders op mijn leven. Dat ik verder wil. HALLO!!! IK WIL VERDER.

    Te laat. Vrees ik.

  • Kans verkeken.

    Dinsdag moest ik voor 't werk naar een winkelstraat om een evenement te gaan bekijken (lees: controleren). Zoals steeds in de zomer, zitten hier op kantoor enkele jongeren "hun broek te verslijten", en dat noemen ze dan jobstudent(e). Over het algemeen zijn het kids van grote klanten waar ze geen neen tegen konden zeggen toen papa/mama vroeg om hen aan te werven, en deze kunnen we dus zelden tot nooit inschakelen om écht te werken, aangezien ze dan te veel interne keuken zouden kunnen gaan doorbriefen aan de mama of papa.

    En dus worden daar 'swadizen' interessante dinges voor gezocht. Zoals daar zijn: help a-woman bij het bekijken van het evenement. Want ik kan dat dus echt niet alleen hé... ;)

    Dat maakt dus dat ik op stap ging met een frisse 16-jarige. Het meisje (tja sorry, vrouw is ze nog niet echt hé) enthousiast mee met mij, in de volle overtuiging dat ze nuttig werk zou doen, maar vooral blij dat ze de muren van onze kantoren even achter zich mocht laten.

    En toen kreeg ik dus een gewéldige slag van de hamer toen het besef opkwam dat dat levendig en bijna volwassen ding perfect mijn dochter had kunnen zijn. Ok, ik zou er een beetje vroeg bij geweest zijn, maar op 20 jaar een kindje krijgen is hoogstens ongewoon te noemen, en helemaal geen schande.

    Ik heb ondertussen het gevoel dat, mede door mijn volledig verziekte levenshouding, mijn kansen op een eigen kindje volledig verspeeld zijn. Ik had veel eerder moeten werk maken van een deftige levensvisie en een evenwichtige persoonlijkheid. De therapie waarin ik mij nu met volle overtuiging en overgave heb gestort werkt, maar komt helaas veel te laat.

    Ondertussen zie ik al mijn vrienden trouwen (zelfs voor de 2e keer trouwen), genieten van hun jonge kids (maar toch meestal minstens 6 jaar) en hun leven ten volle leven. Ok, ook zij hebben nu en dan tegenslag en twijfels. Maar niet die volledige zelfdestructieve, manipulerende levenshouding als de mijne.

    En dus heb ik mijn 36e levensjaar niet eens iets dat je midlife-crisis mag noemen, maar een levensgroot besef dat ik minstens 10 jaar van mijn leven volledig verspeeld heb. En spijtig genoeg niet eens alleen mijn eigen leven. En daar heb ik nog het meeste spijt van.

  • Scrunchie

    scrunchiegirl.jpgWeet jij wat een scrunchie (of scrunchy) is? Awel, elke 30+ madam die ooit lang haar gehad heeft, heeft het ooit gehad. Ik zelfs in het meervoud, maar dat gebeurt wel meer met hebbedingskes bij mij. Ik kon ze zelfs zelf maken, en dus werd dat in alle kleuren, patronen en groottes gedaan. Ik liep erbij als een ballerina (met mijn dotje omringd door een scrunchy), als een buitenaardse prinses met 2 dotjes (mét vb zilveren scrunchies errond) of ook uiterst elegant met zoiets rond mijn paardenstaart.

    En dan kwam er de tijd waarin die dingen steeds meer onderaan in mijn schuif kwamen te liggen en dat het vooral haarspelden werden. En dan word je "volwassen", maakt iemand je wijs dat dat samengaat met haren knippen en heb je voor je het beseft een korte bob, waar géén accessoires voor nodig zijn. Al kan ik het mij niet laten om een groot gamma aan "haar achteruit speld"-speldjes te hebben. Die ik in feite niet gebruik.

    Op de koop toe zag ik tijdens een marathon-kijk-sessie van Sex and the City dat de scrunchy écht wel not done was, dus mijne mental note was duidelijk: begraaf alles wat erop lijkt en doe alsof de jeugdzonde vooral te maken had met een DIY-opflakkering.

    Maar wat lees ik op de website van het Laagste Nieuws??? Yep, inderdaad! Gymnastes zouden de trend terugbrengen: kijk hier maar!! Ik kan alleen maar zeggen dat het blijkbaar vooral in Rusland & China gebruikt wordt en ook wel wat in USA. Maar laat ik toch maar hopen dat ze hun inspiratie eerder haalden bij hun trainsters (die dus waarschijnlijk van mijne leeftijd zijn en niet veel zijn buitengekomen uit de gimmenas-ruimtes, en er dus geen lap vanaf weten) en dat ze niet van plan zijn om dit een nieuwe trend te maken. En dat ook geen mode-redactrice van een toonaangevend blad nostalgie heeft naar haar jeugd en een hernieuwde adept wordt.

    Want anders ga ik toch nog moeten toegeven dat ik die scrunchies toch wel stiekem leuk vond. Zo'n ballerina-look had wel iets. En dan moet ik vooral mijn haar laten groeien. En dat gaat toch nog efkes duren eer het zo lang is dat ik opnieuw zoiets kan gebruiken. En dan is de trend misschien alweer over... Argh!! Stress!! ;)

    Ofte: laat ik het ook eens hebben over de belachelijke gedachtenkronkels die ik heb als ik nekeer 10 minuten zit te surfen op hln.be. Het is in ieder geval beter voor de portemonnaie dan mijn vrijetijdsbesteding op vente-exclusive.be of Zalando (aaaaaahh!! ;)).

  • Ah tuurlijk!

    Ooit had ik een héél goed draaiend blogje. Véél lezers, veel reacties, en vanuit mezelf ook heel vaak nieuwe inputs. Dit blogje heeft al heel wat ups en downs gehad en recent een periode waarin ik slechts heel sporadisch nekeer iets zei.

    Aangezien ik er nu opnieuw goesting in heb gekregen om wat meer van mezelf te laten horen, had ik in mijn gedachten ook meteen opnieuw een stuk of 10 reacties gezien bij elke post, en daarbij natuurlijk dagelijks mailtjes naar mijn a-woman-adresje (ofte voor de liefhebbers: a-woman@hotmail.com).

    Realitycheck: niets van dat alles. Skynetblogs is wel zodanig geëvolueerd dat je heel wat statistiekjes kan trekken. Ik zie dat er maandelijks meer dan 2.000 unieke bezoekers komen, die meer dan 25.000 pagina's bekijken. Ik was er mij niet eens van bewust dat dat haalbaar was... Of maw: er zijn weldegelijk lezers.
    Zijn ze dan meer verlegen geworden? Of passeren ze gewoon efkes zonder in feite iets te lezen? Of schrijf ik zo klaar en duidelijk dat iedereen het stilzwijgend met mij eens is?

    Ach ja. Ook veel reactie krijgen is niet altijd even leuk. Ik neem nogal eens farse stellingen in (ah ja, het is MIJN blog, nah) en bijgevolg zijn er altijd wel enkelingen die daardoor op hun lange tenen getrapt zijn. En aangezien ik in feite niet altijd heel goed met (ongenuanceerde) kritiek omkan, kan ik dat wel missen.

    Maar dus bij deze lieve, verlegen lezers: ik weet dat jullie er zijn! :)

  • Tomorrowland

    Man man, wat heb ik genoten van Tomorrowland. En neen, dat is inderdaad niet 100% mijne muziek, er zijn te weinig wc's, food- & drinkbars, het is er pokkeduur en hier en daar lopen heethoofden die het nodig vinden om op iemands bakkes te timmeren. Maar toch... Ik ga binnenkort een naturalisatieverzoek sturen om er te kunnen wonen, want volgens mij is dat mijn ideale biotoop.

    En te midden van dat moois, heb ik enkele trends ontdekt. Ik wil absoluut niet pretenderen dat ik een fashion-guru ben, maar het was heel duidelijk dat TML enkele constanten had.

    1. Vlaggen
    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 018.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 016.JPGIk heb in mijn leven nog nooit zoveel vlaggen bij elkaar gezien. Zelfs niet aan dat poepchique hotel in Florida, waar ze hun best hadden gedaan om op de oprijlaan naar de inkom toe zo goed als elke vlag van een land met potentiële bezoekers te hangen. Het leek alsof iedereen op het eerste zicht wilde duidelijk maken van welke verre bestemming hij/zij was gekomen om een bezoek te brengen aan MorgenLand. En ja, hier en daar zelfs een fiere Belg, en een fiere Vlaming. Ik zag vooral veel Zweedse vlaggen. Maar daar zal Swedish House Mafia wel voor iets hebben tussen gezeten. De methode van dragen is simpel: losjes over de schouder gedrappeerd, alsof het een cape is van een superheld.

    2. Bloemetjeskroontjes.
    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 053.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 044.JPGMeisjes met lang blond (bij voorkeur golvend) haar hadden bijna allemaal een bloemenkransje in hun haar gedrapeerd. Het gaf hen allemaal een fee'tjes-uiterlijk. Om het af te maken, droegen ze vaak eerder bleke kledij, meestal ook met bloemetjes.

     
    3. Fluo & fluoverf
    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 039.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 037.JPGOok fluo was alom tegenwoordig. Opvallen was blijkbaar de algemene boodschap, en dat kan prima met fluo. Zowel in kledij als als lichaamsversiering. Er is zo'n verf in opmars (die ik ook al in Werchter en in Dour zag), die soms zelfs oplicht in blacklight. Mannen met een mooie torso (opvallend vaak in TML, jammie), gebruikten de verf vaak om boodschappen op hun lijf te schrijven. Zo in de stijl van "kiss me, i'm famous". Bij meisjes zag ik veel hartjes op het gezicht. Of gewoon bij iedereen: strepen.

     

    4. Hoe gekker hoe liever

    12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 015.JPG12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 042.JPGDe durvers (en zo waren er héél veel) hadden een speciaal en vooral opvallend kostuum aan. Ik zag Super Mario Bros, ik zag ne Spiderman of 5, Superman, een levensgrote condooms, wasco-krijtjes, Schotten, Galiërs, héél veel morph-kostuums (in groen, zwart met witte stippen, met een smoking-print, wit, rood,...), Love Parade outfits in regenboogkleuren, ...
    Diegene met goeie ogen ziet in de foto hierbij zelfs een heuse Borat. En het mag gezegd, het misstond hem zelfs niet eens!

     

    5. Schoenen

    A-woman 12-07-27 Chirocafé & Tomorrowland 026.JPGzou a-woman niet zijn, mocht ik niet heel goed naar de schoenen van de aanwezigen hebben gekeken. Maar dat viel toch een beetje tegen. Aangezien er eerder kwakkelweer werd voorspeld (wat uiteindelijk heel goed bleek mee te vallen), waren er 2 constanten: ofwel regenlaarzen (uiteraard in alle kleurtjes, met bloemetjes, streepjes, JIM-tekst,...), ofwel lage basketters type All star of sportsloef. Niets trendszettends dus. En voor alle eerlijkheid: ik had ook gewoon mijn zwarte Nike's aan.
    Hier en daar een rare madam op wedges, maar volgens mij heeft die haar dat fameus beklaagd.

    In ieder geval, ik ga volgens jaar terug. Zoveel is zeker!

  • In de zetel

    Ik nam gisteren voor de 2e keer plaats in de zetel van Stefanie, mijn psychologe. Het is een dame van een jaar of 50, die je overduidelijk niet veel kan wijsmaken. Ze heeft (voor mij dan) vernieuwende inzichten, die mij veel stof tot nadenken geven.

    Hoewel ze haar best doet om het "probleem" (zijnde ik dus) te kaderen in een algemeen, niet veroordelend beeld, slaat ze vaak nagels met héél harde koppen. Ik kreeg huiswerk mee, dat mij enorm intrigeert en vooral niet erg blij met mezelf maakt. En was dat ook al niet een probleem?

    In ieder geval, ik moet nadenken over "wraak", "macht" en ouders met hun roots in de jaren '60.
    Ik doe mijn best. Ik denk na...

  • Badge

    Sinds kort moet ik op 't werk "badgen".  Bij het binnen en buiten lopen moet er aan het in&uitbadge-machien dus gezwierd worden met mijn badge (niet dat je dan overuren zou mogen tellen hoor, woehahaha), maar ook vele tussendeuren op kantoor moeten geopend worden met die befaamde badge. Het is zelfs zo dat je daar ook geld kan op zetten, waarmee je dan 's middags patatjes of broodjes kan gaan eten. Een heel handig ding dus, zo'n badge.

    Ware het niet dat ik daar dus écht écht slecht in ben. Ik vergeet die thuis, laat die vallen op straat en speel het zelfs regelmatig kwijt. Op goed 5 maand tijd heb ik al een nieuwe kunnen vragen (en de bijbehorende € 25 betaald voor het nieuwe kleinnood), eentje verloren naast de ingang van het bedrijf (waardoor dus iedereen vrije toegang heeft tot het gebouw, met mijn badge...) maar deze werd gelukkig door lieve mensen terug gevonden en ne keer of 15 aan de receptie een reservebadge kunnen gaan halen wegens "thuis vergeten" (lees: ik zou begot niet weten waar het ligt, maar ik ga nekeer goed moeten zoeken).

    Argh, dat is dus niks voor mij hé. En vandaag is het alweer zover, ik ben het kwijt. En ik weet alweer met de beste wil van de wereld niet waar ik dat gelaten heb. Ik heb gisterenavond mijn appartement opgeruimd en ik kan mij niet inbeelden dat ding tegengekomen te zijn. Dus ik vrees dat ik opnieuw € 25 aan mijne rekker heb. Stoem ding.

  • Shrink - poging nummer veel...

    psychanalyse-493x200.jpgDe aandachtige lezer had het al door: ik zit er alweer door... Ontslagen worden heeft mij écht niet goed gedaan, steeds weerkerende ruzies met mijn moeder of het verhuizen van mijn zus ook niet, en het feit dat iedereen met zijn/haar leven schijnt te kunnen verder gaan en het mijne lijkt stil te staan helpt ook niet bepaald. Ik ben met de neus op de feiten geduwd door mijn ventje, die plannen wil kunnen uitvoeren. Ik snap hem uiteraard...

    En ik heb het beu. Ik wil ook kunnen dingen aankondigen. Huis kopen, verhuizen, verloofd geraken, trouwen, kindjes krijgen, een zaak oprichten, grote reizen maken,... "Iedereen" lijkt het te doen, behalve ik.
    En ja, ik weet het, Facebook is daar een héél slechte vriend in. Ik weet ook wel dat hetgeen op dat blauw tekeningske hierbij staat écht écht wel geldig is. 90494273731990747_WQn2MQfO_c.jpg En dat lang niet iedereen alleen maar leuke dingen meemaakt. En dat ik niet moet klagen en blabla. Maar ik heb er genoeg van.
    Ik heb dus heel lang moed verzameld (een maand of 3) en ben naar de huisarts gestapt. De grootste vrees is/was dat ik terug in een depressie zou verzeild geraken. Ik heb dat een 6-tal jaar geleden meegemaakt en dat was een heel donkere periode. Alleen al om dat te vermijden wil ik er nu dus iets aan doen. De huisarts had naast haar eigen theorie ("je moet niet aan kinderen beginnen, ik ben een jaar ouder en ik doe dat ook niet") ook een goed adreske van een psychologe. Ik had nl. maar 1 concreet verzoek: hij/zij moet slimmer zijn dan ik.

    Nu niet voor 't één of 't ander, maar ik heb dat dus écht nodig. Ik heb al een poging of 3 ondernomen om mijn hersenen in de juiste richting te helpen dwingen (of gewoon in "een "richting te dwingen, los van de cirkeltjes waarin ik nu draai), maar dat is steeds fout gelopen. Eén therapeut verwees mij uit pure wanhoop naar een medium, een andere bleef maar vragen of het nu beter met mij ging en ik kreeg het op de lange duur niet meer over mijn hart om te zeggen dat het niet goed ging, en de 3e haar vragen kon ik in feite al 20minuten eerder voorspellen.

    Enfin bon, ik dus afgelopen vrijdag met een héél klein hartje richting therapeute nummer 4, maar psychologe nummer 1. En ik moet zeggen, het is hoopgevend. Ik heb haar meteen heel eerlijk verteld wat er momenteel met mij gaande is, ik heb haar verwittigd voor mijn "people-pleasing-eigenschap" waardoor ik haar naar de mond zou kunnen praten en ik heb ook aangegeven dat ze mijn laatste hoop is.

    In het eerste uurtje dat we samen zaten heeft ze meteen enkele rake opmerkingen gegeven. Ik ben er nog steeds niet uit of ik er wel mee akkoord ben, met sommige dingen die ze zei. Het gaat voor mij vb nogal ver om te stellen dat ik de bindende factor ben geweest in de relatie tussen mijn ouders. Had ik er niet geweest (met mijn eeuwig coördinerende rol in het gezin), had de relatie die ze hadden (nl volgens haar een relatie op basis van passie en sex - Heu... en dat over mijn ouders...) veel sneller gebroken geweest.
    Aangezien ik al een jaar of 30 worstel met een hele stapel schuldgevoelens over vanalles en nogwat binnen het gezin, voelt dat bijna aan dat er nog eens een hele berg schuld wordt bij gegooid. En daar ben ik niet mee akkoord.
    Langs de andere kant, dat verklaart dan weer wel héél veel in mijn leven. Ik heb steeds een moeder-rol gehad. Het kan niet missen dat ik nu verloren ben.

    Ach ja, ik word tegenwoordig dus wekelijks €60 euro armer, maar hopelijk enorm veel kennis over mezelf rijker. Duimen!!

     

  • Kindjes

    Het is zover. Ik ben de oudste van 4, en ondertussen hebben de 3 anderen kids. Deze nacht (of deze ochtend, al naargelang men ernaar kijkt) werd mijn zus mama van een flinke zoon. En ik kan niet wachten om teentjes en vingertjes te gaan tellen, dus het gaat een korte werkdag worden vandaag.

    Celine (ge weet wel, trouwe lezers, die supergoeie vriendin van mij) vroeg mij wat dat zo met mij doet. Oudste zijn, bijna té oud om nog verantwoord aan kids te beginnen en ondertussen 4 keer tante van de 3 jongere broers en zus.
    Awel, hetzelfde als gisteren. Of maw: nog steeds het gevoel van "voor mij is dat spijtig genoeg niet weggelegd", terwijl daar in feite geen redelijke oorzaak voor is.

    Of maw: er zijn nog steeds kosten aan mij, vrees ik. Tijd om er eens iets aan te doen, denk ik dan zo. Laat die 654654e therapeut maar zijn/haar best doen...

  • Festivals

    148-000-mensen-vieren-feest-in-dour-id3200617-620x400.jpgI simply love love love festivals! Ik heb dan ook al de eer en het genoegen gehad om er zelf te mogen voor en op te werken. Al tijdens mijn eerste job kreeg ik een serieuze verantwoordelijkheid bij een (toen) héél groot rockfestival, en enkele stadsfestivals. In mijn 2e job heb ik 4 jaar lang geen festivals gedaan (beroepsmatig). Tenzij je Pennenzakkenrock meetelt :) Het kriebelde te fel dus als 3e job heb ik gezocht naar een functie waar festivals terug een grote rol zouden spelen en kreeg ik zelfs de productie-eindverantwoordelijkheid van 3 festivals die elke gemiddelde Vlaming kent. Of maw: i know festivals. Voor alle doelgroepen, op elke ondergrond en in elke weersomstandigheid.

    Toch heeft niets mij kunnen voorbereiden op wat ik dit weekend heb gezien. DOUREEEUUUUHHH! Man toch. Ofwel wordt ik oud, ofwel kan ik er niet meer tegen, ofwel was het weer écht te slecht, ofwel ging het er écht over. Waarschijnlijk een combinatie van de 4.

    Een kleine bloemlezing na 4 dagen werken op het "grootste festival van Wallonië":

    - sloten, wat zeg ik KANALEN modder, slijk, drab. En dit overal, écht overal op het festival. Overal op het terrein, in de tenten, in mijn plastieken botten, in mijn oren en in mijn handtas.
    - Alle (!!) mensen zijn er ofwel stoned, ofwel ladderzat, maar meestal een combinatie van beide. En dit vanaf een uur of 1 's middags.
    - Een koe. Ja, u leest het goed. Een levensechte, witte koe, op het terrein. En niemand scheen te weten waar het beest van kwam en waar het naartoe moest.
    - Er werd een krampachtige poging gedaan om de modder te lijf te gaan met een laagje stro. Maar, nog voor dat stro goed en wel op de festivalwei (of beter: festivaldrek) werd gegooid, werd dat al in grote zakken geladen door festivalgangers om voor, onder of naast hun ondergelopen tenten te gaan gooien.
    - Het festival telt 4 dagen, met muziek van 13u tot 6u 's ochtends. Of zei iemand dat dit onmenselijk is? :)
    - Ik zag een man vragen aan zijn vriend om zijn handen te helpen wassen nadat hij tegen een hek had gepist (wegens overduidelijk te zat/stoned om dat nog zelf gefikst te krijgen). En terwijl hij dat vraagt, valt hij pal achteruit, op zijn rug languit in de mix van modder en pis die daar ligt. Nadat hij recht was gekrabbeld, van boven tot onder druipend, vraagt hij toch nog eens aan zijne maat om hem te helpen zijn handen te wassen...
    - En te midden van dat alles vond een madam het ook nog eens nodig om met haar baby van een maand of 4 op de arm en een kindje van een jaar of 3 aan de hand dat terrein te kruisen. Temidden van alle "gekke" mensen, voorbij de loeiharde muziek (geluidsnormen? Waar? Aaaah, dat wat ze in Vlaanderen wél hebben, en hier nog nooit van gehoord hebben) en door de modder. Iemand had die trees moeten zeggen dat bottekes voor klein mannen in verhouding kleiner zijn en dat als er dus 25cm modder ligt, dat dat meteen in dat ventje zijn botten t
    erecht komt.
    - Luchtmatrassen zijn er in Dour niet enkel om op te slapen. Het is ook perfect bruikbaar als boot over de festivalweide.
    - En stel je voor dat je dan het ongeluk hebt om op Dour in een rolstoel te zitten. Dan heb je dus 3 sterke en héél moedige vrienden nodig die je helpen om per 10 minuten 1m vooruit te geraken.
    - Her en der lagen mensen op de grond. Of beter gezegd: waren van pure zattigheid, stonedheid (zeggen ze dat) of zelf van pure vermoeidheid ergens neer gevallen. Vaak stak slechts 1 neusgat boven de modder uit. Van kop tot teen slijk, roerloos en niemand die zich erom bekommerde. De aanwezige hulpdiensten wisten volgens mij niet waar eerst aan de mensen te gaan porren om te zien dat er nog enigszins een beetje leven in zat.
    - Laat ik het dan vooral niet hebben over de organisatie. Of het gebrek eraan...

    Kortom: ik kan er perfect mee leven om nooit (NOOIT) meer naar Dour te gaan. Tomorrowland gaat zo'n fijne afwisseling worden!

     

  • Toen ik in 2000 begon te werken...

    Toen ik op 1 oktober 2000 het studentenbestaan ruilde voor een white collar-bestaan, was het arbeidsleven nog als volgt:
    - Er werd vrijuit gerookt op kantoor.
    - En zelfs meer, in het "artifarti"-milieu waarin ik toen zat was het zelfs helemaal normaal dat er constant joints werden gepaft. Je kan je al voorstellen welke commentaren ik toen thuis kreeg (aangezien ik toen nog braaf thuis woonde...).
    - Ik stuurde gemiddeld 10 faxen per dag.
    - Ik had géén internettoegang. Enkel mail.
    - Je moest toen nog aan de mensen vragen of ze eventueel misschien een mailadres hadden. En niet eens verbaasd zijn als dat niet zo was.
    - Ik stuurde gemiddeld 20 brieven per dag.
    - 2 dagen wachten op antwoord van een klant was heel normaal. En 2 dagen wachten om een antwoord te sturen ook.
    - Presentaties werden op Powerpoint gemaakt en dat was al héél blits.
    - Nadien werden die presentaties ook afgeprint en in mapjes gestoken. Plastiekje voor en achter, en ringskes erdoor.
    - We werden met kerst & nieuwjaar overstelpt met relatiegeschenken. Zelfs in die mate dat we er een tombola mee konden organiseren. De score van het eerste jaar was: enkele handdoeken van De Witte Litaer, 3 flessen (!!) champagne, een stuk of 10 cd's, en nog wat meer nuttige en nutteloze dingen. En dan te weten dat we dat dus allemaal mee naar huis namen hé.
    - Firmawagens waren er voor iedereen die tot 10 kon tellen. Je kreeg een budget om mee te gaan shoppen en dat mocht toen zelfs in de reeks SUV, cabrio of sportcar gaan. Zonder dat je dat dan fel merkte aan het loon.
    - Een personeelsfeest was toen nog een personeelsweekend. Met ski-trips, citytrips,...
    - Ik had in mijn schuif zo'n velleke plastic ringskes liggen. Om op elk gaatje te kleven van het blad dat in de ringmap geklasseerd moest worden. Ah en Tippex... een potteke met een borstelke. En nen tintenkiller.

    Ach ja, tijden veranderen... Niet dat het toen zoveel beter was, gewoon anders.

  • Goeie Vrijdag!

    sabayon.jpgPfieuw, ik ben hier de laatste tijd een dikke zaag. En als er nu iets is waar ik niet tegen kan, dan zijn het wel dikke zagen. Figuurlijk dikke zagen hé (alé, en misschien ook een beetje letterlijk...).

    Dus, om te bewijzen dat ik best nog plezier in mijn leven heb, hieronder enkele zaken die mij blij maken. Al denk ik dat ik dat ooit al eens gedaan heb, maar ik heb het nu gewoon even zelf nodig... 

    - De zon! Het is simpel, maar ik krijg daar écht energie van. Gewoon mijn gezicht naar de zon richten (en bij felle zon, flink ingesmeerd natuurlijk) en genieten.
    - Het feit dat mijn metekindje Adam van 6 maand mij herkent. En dan oogverblindend begint te lachen. De schattigen duts.
    - Het geronk van mijn katjes. En aangezien de 2 madammen mij maar zelden die eer verlenen, is het extra leuk als ze zich er toch eens toe verwaardigen om mij hun appreciatie te tonen.
    - Ne perfect gemaakte sabayon. Zonder ijs, nog een beetje warm en smeltend op de tong. Mjammie!!
    - Mijn zus die mij "zus" noemt. Het heeft iets bezitterigs, maar dan in de meest positieve betekenis van het woord.
    - Mijn mams die mij "poes" noemt. Ja, zelfs als doet ze dat in aanwezigheid van vrienden en collega's.
    - Mijn lief die mij "lieverd" noemt.
    * ik heb het blijkbaar wel voor exclusieve, alleen voor mij, naampjes...*
    - De kermis die in mijn dorpje wordt opgebouwd. Ja, dat maakt lawaai, ziet er niet uit en is pokkeduur. Maar, het heeft zo'n jeugdsentiment over zich, dat ik er enorm van kan genieten om die opbouw te zien gebeuren. Ook al moet ik mijn auto dan in mijn broekzak steken als ik eens in het dorpscentrum wil zijn.
    - Een onverwacht complimentje.
    - Opstaan en zien dat het mooi weer wordt of is.
    - Een schoon muziekske. En de herinneringen die bij die schone muziekskes horen.
    - Een uitzicht op bergtoppen. Of een zee. Of prachtige heilanden. Of misschien gewoon samengevat: mooie vergezichten.

    Dus, je ziet het hé (en ik zie het nu vooral ook zelf). Hetgeen mij gelukkig maakt kost blijkbaar zelden of nooit geld. Behalve die sabayon dan. :)

  • Ongemakkelijk

    Ik ben (toch in mijn job) vrij zelfzeker. Ik weet waar ik goed in ben (organiseren, mensen aansturen, positief blijven, relativeren, zaken overzichtelijk maken,...), waar ik minder goed in ben (detailwerk, bedrijfspolitiek beoefenen, voor 8u komen werken,...) en waar ik ronduit slecht in ben (time management. Tja, kweetet, en dat voor een professioneel organisator...).
    En toch hé. Mijn nieuwe werk heeft mij uit balans gebracht. Zaken waar ik pakweg een half jaar geleden mijn hand niet voor omdraaide, zijn nu moeilijk. Dingen die ik al lang wist, lijken uit mijn geheugen gewist.

    Komt het door de nieuwe sector? Is dat door de collega die denkt dat ik erop uit ben om haar positie in te nemen? Is het door de héél nieuwe omgeving, met veel meer mensen en heel andere invullingen?

    In ieder geval, ik worstel nog een beetje. Iemand suggesties?

  • #wijvenweek - dag 4 (met meer dan een week vertraging)

    Aangezien ik las dat er voor #wijvenweek maar 1 regel was, namelijk dat er geen regels zijn, vind ik dat ik meer dan een week later nog over dag 4 mag spreken...
    Ik heb mijn geest vorige week eens helemaal leeg gemaakt, door in tropische omstandigheden te gaan skiën, dus ik ben er weer klaar voor.

    Dromen

    Ik heb véél dromen. De ene al realistischer dan de andere. Er is 1 soort droom, of eerder fantasie die blijft boven komen. Waarschijnlijk als gevolg van het te veel lezen van onnozele romannekes en bekijken van slechte films.

    Wie of wat zou ik zijn in het verleden. Of maw: mocht ik omwille van 1 of andere rare twist van het heden worden terug gesmeten in het verleden, wat zou er dan gebeuren. Een soort van back-to-the-future dus. In mijn hoofd ben ik al teruggesmeten in verschillende middeleeuwse scenario's. Zou ik dan een medisch wonder worden? Ah ja, want vergeleken met de middeleeuwen, weet ik enorm veel over geneeskunde. Of zou ik een topuitvindster zijn? Wat als ik toevallig terecht zou komen bij de armsten der armsten? Zou ik mij dan kunnen opwerken? Hoe lang zou mijn iPhone het uithouden bij het sporadisch luisteren naar muziek. En wat zou ik van die iPhone kunnen maken zodat het mij van pas zou komen in mijn dagdagelijkse middeleeuwse huishouding.
    Ik zou er ondertussen zelf al een boek of 2 mee kunnen vullen :)

    Als tiener las ik een boek (ik denk van Thea Beckman, maar ik kan mij vergissen) waarin een science fiction verhaal werd verteld, waarbij op een bepaald moment de volledige mensheid sterft, behalve diegenen die onder water waren op het moment van de "inpact". Er overleefden dus slechts enkele mensen, die met hun weinigen probeerden om de bestaande beschaving te overleven en opnieuw op te bouwen. Sindsdien bedenk ik al eens parallelle scenario's, als ik mij vb zit te vervelen op een tram of trein. Dan bedenk ik mij hoe het leven er zou uitzien, mochten enkel de mensen die op dat moment bij mij in het treinstel zitten nog in leven zijn. Wie zou dan de leiding nemen? Wie zou mijn partner worden omwille van "overleving van het mensdom", wie zou er zorgend zijn, zou er een dokter bij zijn,...

    Goh, ik weet het, rare hersenkronkels. Maar het ging over dromen hé. En laten we wel wezen, dit zijn geen wensdromen hoor. Enkel uitstapjes in mijn gedachten.

     

  • #Wijvenweek - dag 3 (inderdaad, vertraging...)

    Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

    Als je niet tegen uitgesproken meningen kan, klik dan nu weg. Nu dus...

    Gisteren ben ik een hele dag vervuld geweest met afschuw. De onzin van het verlies van zoveel kids en mensen is enorm. Ik ben door diezelfde tunnel, met eenzelfde TopTours bus, ook met een groep jongeren ontelbaar veel keer gekomen. Als CM-monitrice, met een enorm zwak voor Val d'Anniviers, weet ik zelfs de exacte spot waar dit drama is gebeurd. En dus ja, ik ben daarvan ondersteboven. Van het onnoemelijk verdriet van de ouders die hun kind niet gaan ophalen. Van de realitiviteit van het leven, en het feit dat dat zijden draadje écht dun is. Van de grootsheid en enormheid van dit drama.

    Dus toen ik daar op de middag over wou ventileren met collega's, had ik gedacht hier mede "amaai ja, dat is erg hé"-mensen tegen te komen. Ik had mij niet verwacht aan volgende 2 reacties:

    - Collega die deze ochtend een meeting moest openen die zei: "Alé (*gniffel gniffel*), ik wou deze ochtend beginnen door te zeggen dat er nog 28 mensen ontbreken in de vergadering. Maar (*gniffel, gniffel*), die zouden met de bus komen.". Weerzin. Argh. Diene would-be-stand-up-comedian wordt bij mij helaas gecatalogeerd als stoeme mens. Ook al zie ik er een dag later wel de spitsvondigheid van in.

    - Een andere collega die mijn "onder de indrukheid" afdeed als "ach, jij kan niet weten wat die mensen écht voelen, want jij hebt geen kinderen". Excuse me!!!! Ik kan mij dus niet inbeelden wat dat onnoemelijk verdriet kan zijn want ik behoor helaas tot de zielige categorie "kan dat niet weten", want ik heb geen kinderen. En dat doet pijn, verdorie.
    Ik heb het hier nooit met zoveel woorden gezegd, maar het feit dat ik geen kinderen heb, is niet mijn eigen keuze. Al doet dit niet eens ter zake. Ik vind het gewoon niet kunnen om aan kinderen te beginnen als mijn geestelijke gezondheid het niet toelaat. Wil ik een kindje? Hell yeah. Is het verantwoord om in deze mentale toestand een kind op de wereld te zetten? Helaas niet. Ook niet omdat iedereen vindt dat het tijd wordt. Of omdat iedereen dat nu eenmaal wél doet. Het risico is simpelweg te groot. Ook al denk ik eerlijk gezegd dat er een kans is dat het wel goed zou lopen.
    Bon, tel dus het heel diep in mezelf verstopte
    verdriet over deze onkunde, samen met de woede over zo'n ongefundeerde, weinig empathische reactie, en je kan je waarschijnlijk inbeelden wat dat met a-woman doet. Een stortvloed aan woorden aan het adres van de arme man die het ongeluk had zoiets tegen mij te zeggen, waarbij ik er op het einde zelfs zwaar over ging door grofweg te zeggen dat hij zich dat ook niet kan voorstellen, want zijn kind is niet dood.
    En ja, ik weet het, ik ging er toen zelf ook over. Mea culpa...