A-Woman... - Page 4

  • #wijvenweek - dag 2 (ook weer met een dag vertraging)

    Guilty pleasures en kleine kantjes.

    A-woman bekent dus. Dit vraagt om een lijstje, van mijn guilty pleasures. De kleine kantjes vertel ik je later wel eens... Anders wordt dit postje té "blote billen".

    - Cappucino. Die met échte slagroom. Ook al weet ik dat dit niet echt is.
    - Schoenen waarvan ik gewoonweg wéét dat ik ze in feite nooit ga kunnen dragen.
    - Oh en kleedjes. Veel veel kleedjes. Voor elke gelegenheid. Yep, zelfs galabals enzo.
    - Nekeer ne goeie dikke scheet laten, met veel lawaai. Yes, ook beautyqueens kunnen dat. Weliswaar nooit (!!) in gezelschap.
    - Een cheeseburger van de Quick.
    - En nu we toch bezig zijn: speculaasbeignets, sabayon, macaroni, slagroom recht in mijne mond spuiten, Cookie Dough van Ben&Jerry's... Ik ben een zoete, was het opgevallen?
    - Of nog: ik maak héél graag cake en taartjes. Omdat ze zo lekker zijn, maar vooral omdat ik altijd een dikke klodder in de pot laat, om met mijn vingers eruit te snoepen.
    - Dat die trut die mij al sinds mijn 12 jaar achtervolgt in mijn leven en die mij al zooooo vaak een mes in de rug heeft gestoken nu blijkbaar minder goed kan snowboarden dan ik. Nah!
    - Ik kan écht jaloers zijn. I want it all, namelijk. En Facebook is daar een héél slecht instrument voor. Op Facebook heeft iedereen een gewéldig (spreek vooral uit zoals Eddy Wally dat doet) leven, en daarbij lijkt het mijne altijd net minder interessant, leuk, blits, gevuld, ... Als ik dan nadien hoor of zie dat het allemaal toch niet zo rozengeur en manenschijn is in het leven van Mr of Ms Wunderfull, kan ik al eens content zijn. Zo efkes zo.
    - Urenlang op mijne stoel liggen, aan een zwembad. Yep, inderdaad, luilekker. En dus niks sporten, niks culturele uitstappen doen, alleen maar mijn boekje en ik.
    - Oh, en stationsromannekes. Van die historische van Candlelight. Ik heb er ondertussen al meer dan 500. Waar ik dan altijd een kaftje rond doe als ik "en plain public" ben. Kwestie van als een intelli
    gent boeklezend type over te komen, en niet als "slechte soap in boekvorm"-lezer.
    - I want you back van Natalia. Meekwelend in de auto.
    - Ik kijk graag naar "De Dingen des Levens". En ik zoek zelfs een week op voorhand op wat er in de komende dagen zal gebeuren. Yep, guilty.

    Ach ja, er zijn er nog zenne. Maar die hou ik voorlopig voor mij. Ik vind dit al guilty genoeg...

  • #Wijvenweek - dag 1 (met een dag vertraging)

    foto1924.jpgDag 1: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

    Ik heb het al eerder gemerkt, schrijven op commando is niets voor mij. Hoewel het altijd mijn tienerdroom is geweest om blits op de blitse redactie van het blitse Flair te werken (ja, ik weet het, veel "blits", maar voor mij is het ook triple-hip!), zou dat dus nooit realiteit kunnen worden, aangezien dat "moet-element" niets voor mij is.
    Maar aangezien mijn naam helemaal bovenaan de lijst staat van de deelnemers van #wijvenweek (kijk maar op www.wijvenweek.be ;)), en ik het in feite écht wel een topinitiatief vind, ga ik mij inspannen.
    Nota aan de nieuwe lezers: spontane stukskes zijn naar het schijnt beter, scroll gewoon nekeer terug ... ;)

    Als kind heb ik eens mogen proeven van het modellenbestaan, en heeft mijn mama fier foto's geknipt uit een blinkende catalogus waarin ik stond te stralen. Die carrière heeft niet bepaald een lang leven gekend, maar ik heb wel mijn gloriemoment gehad. Ik was in mijn nopjes.
    Kleren hebben mij altijd geïntrigeerd. Ook als kind al. Mijn mama maakte zelf kledij voor ons. Ik vond dat gewéldig, aangezien ik altijd extra's kon toevoegen. Een strikje hier, een bollekespatroon daar en vooral rood, veel rood! In realiteit hadden mijn ouders gewoon echt niet veel geld, en maakte ze vooral kleertjes omdat dat nu eenmaal goedkoper was. Maar ik was een gelukkig meisje. Hetgeen wat er bij mij blijkbaar van kleins af al inzat, was een shoe-addiction. Ik was mij als kind heel erg bewust van de moeilijke financiële situatie van ons gezin. Ik zou dus nooit ofte nooit onredelijk gezaagd hebben voor materiële zaken, maar blijkbaar heb ik op mijn 5e verjaardag héél dringend verzocht (lees: girlie uitval, met kres-situatie) naar rode  blinkende schoentjes met een bandje over de wreef. Ze zijn door alle weer en wind gedragen, tot ze net niet van mijn voeten vielen. Naar het schijnt.

    En dat is er niet op gebeterd met de tijd. Ik ben nu de trotse eigenaar van veel schoenen. Wat zeg ik, van héél veel schoenen. Ik heb er in alle kleuren (geel, rood, oranje, blauw, zwart, bruin, grijs, wit, appel-blauw zeegroen, ...), in alle hakhoogtes (ja, zelfs van die stilletto's die alleen gemaakt zijn om ergens mee binnen te komen en dan vooral niet meer van je stoel te komen), in alle uitvoeringen (pumps, sandalen, sneakers, laarzen,...) en voor elke gelegenheid.
    Maar, dames & heren, ik heb daar zelfs een verklaring voor... Aangezien mijn gewicht al eens wisselend is (jaja, jojo, that's me), ben ik dus niet altijd zo tevreden met mijn eigen zelve. Maar, mijn voeten blijven dezelfde gemakkelijke maat 39. En die kan ik dus blijvend versieren en decoreren alsof ik een schoentopmodel zou zijn. Geen beperkingen ivm mijn "peer-figuur" (yep, dik gat dus), geen beperkingen ivm wisselende maten, alleen maar een nooit stoppende collectie van dat voeten-moois.
    En nu we toch bezig zijn: ik heb eenzelfde filosofie ivm haarversieringen, ringen (al kan die maat toch al eens veranderen met de tijd) en oorbellen.
    Och, en als we nu nekeer écht eerlijk zijn: ik ben fashion-addicted. Ik heb zelfs een avondcursus kleur-en stijlconsulent gevolgd, om semi-professioneel te weten waarover ik spreek als ik fashion-statements maak.
    En bij uitbreiding: ook beauty-products volg ik op de voet. En nog wat meer uitbreiding: nu en dan eens een gezichtsbehandeling, een massage en bij hoge uitzondering een manicure zijn ten zeerste geapprecieerd.

    Beautyqueen? Ikke? Ok, ik beken...

  • Laatste loodjes...

    61186_laatste-loodjes.gifIk ben écht slecht in de spreekwoordelijke "laatste loodjes". Bij mij wegen die niet als lood, maar als lood+beton+staal+Mount Everest, waar ik TORENHOOG tegenop zie.
    En dat mag je veralgemenen. Geef mij een fietsroute van 20, 30 of 60 km en gegarandeerd zit ik er de laatste 3 km door. Ik kan ni meer, begin trager te fietsen, heb er mijn goesting van en kom nog nauwelijks vooruit.
    Ik deed in het verleden al meerdere berghuttentochten met hoogteverschillen van meer dan 1500m op een dag, maar ook verschillenden van vb maar 200m. Elke keer, maar echt elke keer, kom ik de laatste meters in de problemen. Ook al zie ik die verdekke hut al staan en wéét ik dat ik er bijna ben, het lijkt alsof mijn lichaam prompt schreeuwt dat het niet meer lukt. Mét belachelijke "ik kan écht écht écht niet meer"-scenario's tot gevolg. En zelfs wenen en al.

    Maar het gaat verder. Ik eet (bijna) nooit mijn volledige bord leeg, tot grote onvrede van mijn omgeving. Er zal altijd nog wel een klein restje op dat bord blijven liggen, ook al heb ik er super van genoten.

    Een project echt helemaal afwerken is mij nog nooit gelukt, denk ik. Er zal altijd nog wel ergens een klein los eindje zijn waar ik niet toe gekomen ben. Als eindverantwoordelijke van grote projecten is dat gelukkig vaak slechts zo'n fractie van het geheel dat ik er nog nooit moeilijkheden door had. 

    Ik heb thuis alles geverfd. Maar bij het aftrekken van de tape, heb ik hier en daar foutjes ontdekt. Verf die is los gekomen, verf die onder de tape is gekropen. Een werkje van 2 keer niks natuurlijk. Ware het niet dat ik dat nu al zooooo lang aan het uitstellen ben, dat de oorspronkelijke verf waarschijnlijk al is weggesmeten uit mijn bergkelder.

    Op d'unief heb ik van elk mogelijk uitstel geprofiteerd, en ben ik dat ook meermaals moeten gaan vragen. Niet dat ik nog niet aan de opdracht begonnen was. Ze was gewoon nog niet af. Wegens, inderdaad, geen zin in de laatste loodjes. Zelfs mijn thesis heb ik een jaar later ingediend, omdat de layout nog niet af was. Niet dat dat zo'n ramp was, want ik moest toch nog 2 vakken doen. Maar toch...

    Zelfs in gewicht verliezen wegen de loodjes. Als mijn streefdoel is om 6kg af te vallen, zullen er dat waarschijnlijk maar 5 zijn.
    En die start-to-run-cursus is afgeraakt, maar de finale run heb ik niet meegelopen. Ok, ik was op dat moment in Barcelona met Lola, maar ik heb het nadien ook nooit ingehaald.

    En toch hé. Ik ben best wel een doorzetter. Anders doe je geen 12 jaar talentloos aan piano- of balletlessen. Anders ben je ook geen 8 jaar groepsleidster van de lokale jeugdbeweging. Of slaag je erin om een verlieslatend project opnieuw bekend en winstmakend te maken. Of haal je, ondanks een supermoeilijke thuissituatie, toch een universitair diploma.

    Dus, het zal nog wel meevallen allemaal. Maar ondertussen kennen jullie weer een klein deelaspectje van a-woman! :)

  • Eerste school..., euh werkdag!

    1195226503LJlY9n.jpgVorige week was het dan zover, dedees werd weer van de werkende soort. Twee weken voor het einde van mijn opzeg kon ik terug aan de slag.
    Ik had het geluk te kunnen kiezen uit 4 jobs, en heb uiteindelijk voor de job gekozen die het minst aansloot bij mijn ervaring. Of maw: de job met het grootste risico voor mezelf.

    Het is nogal aanpassen, moet ik zeggen... Van een bedrijfje met slechts enkele mensen in vaste dienst, naar een firma met meer dan 200 mensen. Van 's middags zelf achter een broodje lopen, naar een kantine met plateau's, dagmenu's en onbekende collega's. Van een gereserveerde parkingplaats met mijn nummerplaat, naar een chaos-situatie van parkeren langs de baan (op het voetpad, op het fietspad) om dan vervolgens toch nog 15 minuten te moeten stappen. Van de enige die bezig is met dat bepaalde project (en bij uitbreiding, met die jobinvulling), naar 1 van de velen. Van het door en door kennen van de baas (enfin, dat dacht ik dus, wrong thinking uiteindelijk), naar een structuur van CEO's, CFO's, Creatieve directeuren,... waar ik enkel braaf tegen knik als ik ze passeer. Van alles op mijn laptop zelf te kunnen doen (ja, ook installeren van iTunes, Dropbox, Pinterest,...) naar flink mailtjes sturen naar helpdesk@itvandefirma.be, om dan vervolgens te horen dat dat allemaal niet mag. Van het zelf opstellen van procedures (voor zover die er al waren), naar de overtuiging dat er ongetwijfeld ook een procedure zal zijn ivm een eventueel toiletbezoek. Van het tot in detail kennen van de voorgeschiedenis van elk project, naar voortdurend aan elk van mijn collega's uitleg vragen. Van aandoen waar ik mij goed bij voel, naar nadenken over wat bij mijn net-geen-puber-collega's geen "amaai, wat heeft die nu aan"-reacties te krijgen.

    De oplettende lezer heeft waarschijnlijk al door dat ik mijne draai nog niet gevonden heb... Ik stapte van de rock 'n roll wereld van de muziek, naar de veel gestructureerdere wereld van reclame. Onder het motto "tis misschien wel eens het moment voor verandering", heb ik dus gekozen om niet die job aan te nemen waarvan iedereen dacht dat ze voor mij bestemd was, maar te gaan voor het nieuwe. En voorlopig ben ik mij hard aan het inspannen om hier geen spijt van te hebben...

  • Het nieuwe hoofdstuk...

    De kogel is al enkele weken door de kerk, en het document is al efkes getekend, maar ik had het hier nog niet vermeld. Ik heb dus een nieuwe job. En bij gebrek aan de beschikbaarheid van dé droomjob, verander ik dan maar gewoon gelijk van sector. A-woman doet van horizonverbreding. Of zoiets.

    Dé droomjob was er nochtans. Ik had nog maar net mijn cv verstuurd naar het recruteringskantoor (en voor alle duidelijkheid: recruteringskantoren en ik, dat gaat nooit een goeie match zijn), en ik kreeg er al telefoon van. CV & brief waren veelbelovend, bla bla, een woordje in 't Frans, een woordje in 't Engels, en ik mocht afkomen voor een gesprek. Naar mijn mening ging dat gesprek goed en écht écht menschen, die job was mij op het lijf geschreven. Het was alsof alles wat ik al professioneel (en zelfs als hobby) had uitgespookt zou leiden naar die superjob. Maar, het mocht niet zijn. Ik ben zelfs niet eens bij "de klant" op gesprek mogen gaan omdat ik "niet genoeg maturiteit" had. En na mijn verontwaardigd "hoe denk je dat ik dat evenement met 100.000 bezoekers gecoördineerd heb?", gaf ze toe dat ze in feite op zoek waren naar een man. Of zoals ze het enigszins politiek correct uitdrukten "iemand bij wiens carrière niet mogelijk zal onderbroken worden door een lange afwezigheid". Terwijl ik verdorie duidelijk gezegd had dat ik géén kinderwens heb, en dat ik die job al 12 jaar doe.
    Maar bon, grote opdoffer, maar ik heb een job nodig.

    Dus, na véél wikken en wegen (en wie dit blogje al even volgt, weet hoe goed (not...) ik ben in kiezen), heb van de 4 concrete jobaanbiedingen die ik had uiteindelijk gekozen voor de minst voor de hand liggende. Ik doe een stapje terug (reculer pour mieux sauter), stap in een sector die maar deels de mijne is (reclame) en ga werken onder een madam die 5 jaar jonger is dan ik. Gelukkig betaalt die sector over het algemeen beter dan diegene waar ik nu uit kom, dus financieel moet ik niet eens een stap terug doen.

    En plannen genoeg ondertussen. Ik heb zelfs al het flinke voornemen om volgend schooljaar te beginnen aan een extra opleiding marketing, zodat mijn gezond boerenverstand kan aangevuld worden door gewéldig interessante en geleerde termen.

    Dus, dit is erop of eronder. Wieweet werk ik binnen enkele weken weer in "mijn" sector, of wieweet krijg ik de smaak volledig te pakken en kan ik er mij helemaal in "ontplooien", zoals dat dan zo mooi heet.

    Volgende week woensdag volgt mijn eerste school.. euh, werkdag! Duimen!

  • Werk zoeken

    Het klinkt raar, maar in de 12 jaar die ik nu als werkende mens gepasseerd ben, heb ik nooit actief naar werk moeten zoeken. Ik ben bij mijn eerste werkgever kunnen beginnen na een geslaagde stage. En zowel de 2e als 3e werkgever hebben mij gevonden en ik niet hen. Of maw: dedees kan niet solliciteren.

    En nu heb ik dus mijn ontslag gekregen, en is't van moetes. Ik ben er nogal eens in gevolgen. CV's en brieven zijn verstuurd in 't Nederlands en in 't Engels, naar elke functie die van ver of dichtbij in aanmerking komt. Weinig genuanceerd en in feite nogal in paniek.
    Na 1 week had ik al ruim 40 brieven verzonden en dat is mijn vakgebied in feite echt niet mogelijk.

    Ik ben, om het met de titel die op mijn kaartje staat te zeggen, Senior Event Manager. Oftewel: die van de feestjes. En ja, dat is een leuke job (anders zou ik die niet doen) maar ja, dat is ook een enorm intensieve, weinig glamoureuze en ook onderbetaalde job. En vooral: de vacatures ervoor liggen niet meteen voor op te rapen.

    Na enkele jaren aan de andere kant te hebben gestaan, had ik nu graag de overstap gemaakt naar "klantzijde". In mijn mooiste dromen ben ik dan event manager van firma's zoals SN Brussels Airlines, Volkswagen, KBC, Belgacom of meer van die fijne firma's die veel organiseren. Maar die functies liggen al helemaaaaaaal niet voor op te rapen. Iemand connecties? :)

    Weet je trouwens wat frappant is? Ik heb tot hiertoe nog maar 2 keer het obligate briefke "jammer, maar uw profiel past niet geheel" gekregen, en dan telkens op een functie die écht 100% aansluit op mijn zogenaamd profiel. Wat mij heel achterdochtig doet vermoeden dat het feit dat ik een 35-jarige madam ben (of lees: véél te risicovol in vruchtbaarheidsgehalte) toch weldegelijk zou kunnen meespelen. Of misschien was het wel een verdekte vorm van reclamevoering.

    Ik ben ook al een paar keer op gesprek geweest en die zaken zijn nog lopende. Helaas zijn er voorlopig nog geen jobs bij die mij écht aanspreken, dus ik vrees dat ik nog wat verder moet zoeken.

    Bon, mijne Kerst & Nieuwjaar gaan er iets minder geruststellend uitzien dan anders en ik ga ook weten wat ik mezelf moet toewensen.

    Ik heb me trouwens voorgenomen om mijn sollicitatieperikelen goed te beschrijven op mijn blogje. Verwacht je dus nog maar aan wat fraais op dat vlak!

  • Het is zover...

    Toen ik 4 jaar geleden op mijn huidige werk begon, was er nog géén sprake van crisis, economische moeilijkheden of meer van dat fraais. De firma met Nederlandse roots had grootse plannen, waar ik een mooi onderdeel van zou zijn. Nog geen half jaar later bleek dat van alle gewéldige beloften (spreek vooral uit "op z'n Nederlands") heel weinig in huis zou komen. Ik zou niet in die afdeling werken die nieuw opgericht zou worden (en er aan het hoofd komen), het takenpakket bleek héél anders te liggen en ook ivm de werkvoorwaarden werd heel vaak werk gemaakt van "flexibele interpretatie". Of hoe bijvoorbeeld "overuren worden op een eerlijk manier verrekend" in de praktijk in feite wilde zeggen "wij weten niet wat het woord overuren wil zeggen, dus wij doen daar niet aan mee".

    Maar bon, het was in de sector waarin ik graag werk, er kwam een superleuk project binnen waar ik jaar na jaar meer mijn tanden in mocht zetten en de collega's zijn best te pruimen. Na een klein jaar bleek dat van de ruim 50 collega's er een heel deel moesten verdwijnen. In verschillende ontslagperiodes, waarin je schrik had toen de baas in jouw bureau stapte, werden in totaal 42 (!!) mensen buiten gesjot. Wat dus als resultaat had dat mensen met vele jaren dienst op straat stonden. Maar wel nog allen hun opzeg moesten uitdoen. We hebben dus een dik jaar samen gewerkt met meer collega's die in opzeg stonden, dan collega's die nog "gewoon" hun job hadden. Prettige sfeer, ik kan het je garanderen.

    Ondertussen is de situatie al een dik jaar genormaliseerd, gelijk dat ze zeggen, en werken we met de zogenaamde "kerngroep" duchtig verder. Enorm veel uren, ingeleverd op voorwaarden (gelimiteerd gsm-verbruik, firmawagen van een klasse lager, ...) en altijd de gedachte in het achterhoofd dat we de survivors zijn.

    En dus toen ik gisteren op den bureau van de baas werd gevraagd, had ik het écht niet zien aankomen. In zijn klotestijl (sorry, maar gewoon een papier letterlijk onder mijne neus smijten en daarbij zeggen "sorry, ik heb slecht nieuws", is klotestijl) werd ik op de hoogte gebracht van mijn ontslag.

    Na 12 jaar werken in een intens onzekere sector is het mij dus ook overkomen. Ontslag. Miljaard maat, dat pikt hoor. Ik ben gelijk een onnozel kind beginnen wenen, heb gestameld dat het nog moet bezinken en heb mijn gerief gepakt en naar huis gegaan. Misschien moet ik hier fijntjes bij vermelden dat hij mij dat pas om 17u30 heeft gezegd, terwijl we in principe tot 18u moeten blijven. Kwestie van geen dag te verspillen hé...

    En nu? Ik moet er nog over "overeenkomen met mijn baas", maar ik denk dat ik ongeveer 4 à 5 maand opzeg heb. Ik varieer momenteel van écht kwaad, naar heel verdrietig. Ook wel wat paniek, want er is die lening, er is die crisis en er is die onzekere sector. Ik heb mezelf nu tot eind van de week gegeven om absoluut geen actie te ondernemen (tis te zeggen, ik zit sinds deze ochtend wel opnieuw braafjes achter mijn bureau hoor, dus werken doe ik wel). En nadien ga ik moeten knopen doorhakken. Misschien is dit wel het moment om een draai te geven aan mijn leven.

    Heeft iemand een fijne suggestie?

  • Slimme collega!

    Ik heb de indruk dat het in onze sector wemelt van de schorpioenen. Horoscopaal dan (is dat een woord? ;)). Deze week en volgende week vieren we meerdere verjaardagen en wordt bij het nodige calorieverbruik al eens gemijmerd over een jaartje ouder worden.

    Favoriet onderwerp is dé leeftijd waarbij je het moeilijk had. Of maw: waar ligt de grens van het fijn verjaren met het tegen-je-zin-verjaren. Voor mezelf is dat simpel: ik had een eerste mega-dip bij de 30e verjaardag en het is mij sindsdien niet meer goed af gegaan. Toen ik dit jaar de 35e horde moest nemen, was ik in feite bijna in de ontkenningsfase en begin ik zo stilaan te snappen waarom vrouwen het onbeleefd vinden als er naar hun leeftijd wordt geïnformeerd.

    Een collega heeft er zelfs een verklaring voor, voor dat met tegenzin verjaren. En ik moet zeggen: hij is geniaal! Hij stelt dat er een bepaald punt in het leven komt waarop je niet meer "veelbelovend" bent. En dat woordje dekt voor mij inderdaad de lading, want dat is het onuitgesproken gevoel waar ik al enkele jaren mee worstel.
    Waar ik ooit dat veelbelovende meisje was die een goed (én veelbelovend) diploma haalde, nadien al op heel jonge leeftijd dingen mocht doen die echt wel straf waren (en inderdaad: veelbelovend) voor iemand zo jong, is dat ondertussen veranderd in "bevestigend". De mogelijkheden om richting te geven aan het leven worden kleiner, sporen zijn getrokken en richtingen bepaald.

    Uiteraard kan je nog nieuwe dingen doen. Uiteraard zijn er nog mogelijkheden. Maar dat écht veelbelovende is eraf. En ik rouw daar nu al 5 jaar over :)

    Tijd voor een midlifecrisis?

     

     

  • Speelgoed

    4s.jpgMen kope een gsm. Of correctie: men late u een iPhone4 aansmeren en betalen hiervoor zoveel centen dat de modale mens (waartoe ik - voor alle duidelijkheid - ook behoor) hiermee een schone congé in Turkije kan bekostigen. Want, madam, tegenwoordig kan je toch niet maar gewoon bellen en sms'en zekers. Je moet ook kunnen weten welk weer het is in Zimbabwe, tweeten of facebooken over de gewéldige dingen die je doet, het metroplan van Parijs consulteren, weten wanneer het paasvakantie is in Zweden, boze vogels lanceren naar groene varkens, ... En dat op ieder moment van de dag. Uiteraard.

    En dus kocht ik een mooie blinkende zwarte iPhone. En voorzichtige ik kocht er meteen een heel dure verzekering bij. Ah ja, de voorzienigheid zelve.
    U had het al kunnen denken, binnen de korste keren vond ik het inderdaad noodzakelijk om mijn kleinnood altijd (ik zeg ALTIJD) bij mij te hebben. Wie zingt dit? A-woman weet het, want ze heeft Shazam. Wanneer vertrekt de trein? Inderdaad, tik tik tik, ik kan het u vertellen! Hoe snel hebben we deze afdaling afgeskiet? Voila si, ik heb de bewijzen bij! De laatste nieuwe aanbieding van Vente-Exclusive? Pfoe, die heb ik deze ochtend al joggend (met de gepaste muzieklijst uiteraard) besteld.

    Maar, uiteraard (hoe kan het ook anders bij mij, alle electro is allergisch aan mij en weigert binnen de kortste keren dienst) gaat er snel iets kapot en werkt de triller niet meer na een maand of 9. Dat is nogal vervelend als je altijd in luide omgeving aan het werk bent, dus die triller is écht wel nodig. En nee, gij schunnige medemens, dat ander soort triller heb ik in een andere vorm.
    Geen nood, dacht ik, mijn ondertussen levensnoodzakelijk verlengstuk is nog onder garantie.

    Ik dus naar de F***. De man van de F*** verkondigt doodleuk dat mijn lifesupport (of toch bij benadering) inderdaad kapot is, inderdaad onder garantie is en dus hersteld zal worden. Binnen minimum een week of 8. Wahaaaat? Ikke, a-woman, 8 weken of meer zonder iPhone? No way!

    Dus, ik toverde mijn verzekering boven, alwaar netjes in stond dat er een "gelijkwaardig vervangtoestel" was voorzien. Maar, zei de inmiddels ambetant wordende man in de winkel, dat slaat natuurlijk op het toestel dat ik zou krijgen mocht dat van mij niet meer te herstellen zijn. Over een vervangtoestel tijdens de reparatie is géén sprake. Ze konden mij uit de nood helpen met een oude Nokia. Ken je ze nog? Die modellen waarmee je iemand kan doodkloppen?
    En wat meer is: om gebruik te kunnen maken van deze verzekering, zou mijn toestel "zichtbare schade" moeten hebben. Waarbij hij er fijntjes aan toevoegde of ik dacht dat ik dat kon regelen.

    Voor de goede (en ook slechte) verstaander: inderdaad, de F***-man suggereerde doodleuk dat ik mijn iPhone dan maar met een smak tegen de grond moest smijten, om alsnog "zichtbare schade" te hebben. En, voegde hij er nog aan toe, ik mocht hem vooral niet in 't water zwieren, want dat dekt de verzekering niet.

    Zo gezegd, zo gedaan. Mijn iPhone is met een moordlustige smak (met oerkreet in begeleiding) tegen de grond gesmeten. Resultaat: scherm in frut vanéén.
    Voila si, dat was dus alles wat er nodig was om een week later op de wachtlijst te staan voor een nieuwe iPhone 4S. Wieha. Waarbij a-woman dus toegeeft langer op "het geweldige toestel" te willen wachten als er alweer een nieuw reukje aan zit. En in eenzelfde moeite toegeef dat ik nu dus alweer een aardig bedrag opleg om het nieuwste van t nieuwste te hebben.

    Ikke een nerd? Maar nee gij, ne gadgetfreak that is ;)

  • Kroontjes

    prinses.jpgDames, hier volgt een algehele waarheid, waar ik rotsvast van overtuigd ben dat het voor jou ook geldig is. Elke meisje heeft er op één of ander moment in haar leven van gedroomd om een prinses te zijn/worden. En wat is het beste alternatief mocht dat niet lukken (want geef toe, trouwen met Prins Filip was geen optie in die droom): Miss worden. Dat kan als Miss Sport, Miss Bambi (écht...), Miss Aardbei, Miss Mol (de stad, niet het beest), Miss Diamant of op internationaal niveau als Miss Landmine, Miss Pregnant, Miss F.A.T, ...

    Mijn droom is (gelukkig) bij een droom gebleven, en de goesting om aan zoiets deel te nemen was er op de cruciale leeftijd van 17 tot 24 niet meer. Als er uberhaupt al sprake zou zijn van enige kans op winst, that is... Dus, dedees is alleen af en toe MissKleum, MissVerstand, MissNoegd of MissLukt. En ik ben daar best happy over.
    Die wereld fascineert mij toch wel. Zo een beetje in aloude Jambers-stijl: wat drijft ze, wie zijn ze en waarom willen ze persé in een niemendal bikini paraderen.

    Die fascinatie gaat de komende maanden een invulling krijgen, want yours truly is uitverkozen (aha, zie je de link? ;)) om het gebeuren op nationaal niveau van heel dichtbij mee te maken. Helaas ben ik er te voorzichtig voor om hier de smeuïge verhalen te komen vertellen, maar ik weet nu al dat ik er veel inspiratie uit ga opdoen. En waarschijnlijk héél vaak vloeken dat ik dat hier niet ga kunnen vertellen, aangezien de snode wereld van "de boekskes" helaas overal tentakels heeft...

    Maar, kort samengevat: ik ga dus van kortbij zien hoe een doodgewoon meisje prinses wordt. Kben benieuwd... Ik hou je (zoveel als mogelijk...) op de hoogte.

  • Nope, ik ga het niet over moederinstinct hebben!

    Enfin, toch niet lang. Denk ik.

    Het is dan toch gelukt. Ik ben er verdekke 35 voor moeten worden en heb met lede ogen gezien dat al mijn vriendinnen het soms zelfs al in drievoud zijn. Nope, ik heb het niet over moederschap (dat zou wel héél straf zijn, om daar dan 9 maand niets over gezegd te hebben), maar wel over het meterschap.

    Mijn jongste broer is - nogal voorbarig en nogal ongepland - papa geworden en heeft mij gevraagd om het meterschap van de kleine ter harte te nemen. En dat ter harte nemen, dat neemt dedees gewéldig serieus. Ik had mij nog zoooo voorgenomen om de klassieke *tover enkele traantjes in het oog*¨uitspraak "als er ooit iets met jullie zou gebeuren, kan hij op mij rekenen" niet te doen. Lap, het was eruit voor ik het kon tegenhouden. Maar ik heb het gemeend zenne. Oh boy, met hart & ziel.
    Aangezien de mini besloot om véél te vroeg de wereld te willen zien, heb ik er dan ook voor gezorgd dat dingen zoals geboortesuikers, geboortekaartjes, geboortelijsten,... alsnog tijdelijk in orde kwamen. Ik heb ondertussen thuis cadeautjes om het klein bazeke dagelijks iets te kunnen geven tot hij zijn plechtige communicie doet. Alé, of toch bijna ;).

    Och ja, het is dus een dotje hé, "mijn" Adamke (want zo gaat hij hier heten). Vingers & tenen zijn geteld en "koelie-koelie's" ontsnappen nogal vaak, vrees ik. Ik heb hem nog niet mogen vastpakken, want daar is hij nog te zwakjes voor, maar ik heb wel al geweldig kinderlijk staan roepen dat hij toch zo veel haar heeft, en er toch zo koddig uitziet en zoooooo klein is.

    Ik kan het mij niet laten om te zeggen dat al dat baby-geluk nog steeds geen boost geeft aan mijn baby-verlangen. Wat mij dus op mijn gezegende leeftijd doet afvragen of ik er toch maar voor moet gaan "omdat ik er anders later zeker spijt van ga krijgen" (en believe me, ik denk dat écht) of er mij stilaan een gedacht van ga maken dat het baby-ding niet voor mij gaat zijn.

  • En dus dacht ik zo bij mezelf...

    - ik vind die regen maar niks. Maar ik vind de klagers over de regen ook maar niks. Want ik vind dat je niet moet klagen over iets waar toch niets aan te doen valt. En dat verandering al eens niet slecht is. Dus, hip hoi voor de regen. (en nog hip hoi-er voor het zonnetje dat ons zaterdag wordt beloofd).
    - als een vrouw op haar 35e aan de top van haar libido zit, wat gaat dat dan binnen 5 jaar geven... Ocharme de mannen in mijn leven.
    - ik wil dus écht wel een Tupperware-demo in mijn huis uitnodigen hoor. Niet dat ik daar iets van nodig heb (wie geeft er in godsnaam zoveel geld uit aan iets dat op één of andere manier pootjes krijgt en wegloopt...), en ook niet dat ik zo nodig mijne living aan de vriendinnen wil laten zien. Maar, de demo-persoon heeft het zo wanhopig gevraagd. En ergens snap ik ook de wanhoop wel. Want wie wil er nu tupperware kopen van iemand die 5 jaar geleden nog bekend stond als "de dronken zot van 't dorp". Inderdaad, ne man dus. En neen, ik ben absoluut niet gender-gevoelig op dat vlak, maar wel als de demonstrateur in kwestie zo belachelijk ongeloofwaardig overkomt dat ik de neiging heb om camera-ploegen uit te nodigen.
    - Ik heb dringend nood aan vakantie. Maar hey wacht, ik heb binnenkort vakantie!!!! Nu nog "gewoon" een reis boeken en een catsitter aanstellen.
    - Die grootouders van mij, die zijn dit jaar 60 jaar getrouwd. 60!!!! Zoals in 6 keer 10! Of zoals in: gigaaaaaaantisch lang! En dat ik dat dus nooit ga halen. Of ik zou morgen moeten trouwen en dan 95 worden. En mijne vent zou het dan ook nog zo lang moeten uithouden. Woehahahaha!
    - zouden die mensen uit "exotische liefde" op VT4 écht zo naïef zijn? Leef ik dan in zo een andere wereld, dat dat voor mij zo ongeloofwaardig is dat ik denk dat dit betaalde acteurs zijn?
    - Moet ik nu mijn herfstkledij al bovenhalen?
    - Dat ik het gewéldig vind als mijn katjes altijd meteen hun natte snuiten tegen mij komen duwen als ik thuis kom. Instant happy feelin'.
    - Water uit de kraan is enkel lekker als het uit nen Brita komt. Ik zou mij dus dringend eens zo'n ding moeten aanschaffen. Of voor mijne verjaardag vragen ofzo.
    - Voor iemand die dagdagelijks met organiseren bezig is, stel ik enorm veel uit. Niet goed hé...
    - Neen Celine, ik heb nog niet nagedacht wat ik met Oudejaar ga doen, en ook nog niet naar waar ik dit jaar met skiverlof ga. Alé joh...
    - Ik ga deze avond een taart bakken. Want ik ben in een taart-bak-stemming.

    Voila, tot daar 0.00005% van hetgeen wat vandaag door mijn hoofd is gegaan.

  • Beeldspraak

    Ik heb er nogal wat google-zoekwerk op zitten, want ik weet exact hoe de foto van mijn huidige gemoedstoestand eruit ziet, maar heb hem niet gevonden. Dus, bij deze een beschrijving...

    Ik word tegenwoordig alweer overstelpt met de fijne mededelingen. Mijn zus wil aan kids beginnen, mijn nicht (die enkel dagen jonger is) is verloofd, collega is aan het bouwen en verhuist binnenkort, goeie vriendin heeft een nieuw lief,... En dan is het daar weer, dat groene monster. Dan ben ik superafgunstig, want dan wil ik dat ook allemaal. Het belachelijke van de zaak is dat ik dat ook allemaal zou kunnen hebben. Maar dat het 'me, myself and I' is dat deze fijne zaken allemaal tegenhoudt. En waarom? Geen idee.
    Het is niet dat ik er nog niet over nagedacht heb, begot. Uren, dagen, weken, maanden en jaren zit ik al met dit vraagstuk in mijn hoofd. Ik geraak niet verder in mijn leven, en dat is geheel en al mijn eigen klote-stomme fout.

    En dus die beeldspraak... Stel, ik sta in het zand, helemaal alleen, niets rondom te zien of te horen. Maar, dan met mijn hielen stevig in dat zand gedrukt. En ik sta vooral te touwtrekken. Met al mijn krachten. Ik probeer hetgeen aan de andere kant van dat touw hangt (het leven? de tijd? veranderingen?), met alle macht tegen te houden en terug te trekken naar mij toe. En dat lukt natuurlijk niet.
    Energie dat dat vergt!!! Stapels & stapels. Dus, ik kan niet meer. Ik wil mij zo graag gewoonweg laten meetrekken door dat touw. En dat touw met 1 hand vasthouden en ondertussen vrolijk zwaaien met de andere hand naar alles wat ik passeer.
     

    Dan heb je de pragmatische mensen die laconiek opmerken dat ik dat dan maar gewoonweg moet doen. Alsof ik daar verdorie zelf nog niet opgekomen ben. En ja inderdaad, ik heb niet te klagen. Mijn gezondheid is perfect, ik heb vele vrienden, ik heb een superzus & mama (en ook nog 2 fijne broers), een mooi appartementje dat gestaag wordt afbetaald, een fijne job,... Maar in dat alles is 1 rode draad: niets is vanzelf gegaan. Het was steeds een gevecht en ik ben er steeds op één of andere manier in gerold. Niets bewuste keuze, niets "het leven omarmen en ten volle beleven".

    Pff, ik word zo moe van mezelf. Ik weet het, ik weet het, jullie hebben dit allemaal al gehoord. Ik heb al gelijkaardige beeldspraakjes gelanceerd en al verschillende keren dit gevoel omschreven.

    IK WIL HIERUIT! Niet uit het leven, maar wel uit dit leven.

  • Regen & zonneschijn

    druppels1fk7.jpgIk ben er verdekke 35 jaar voor moeten worden, maar vandaag zag ik een enorm bizar natuurfenomeen. Ik was in mijn slaapkamer, achteraan mijn appartementje, en stelde vast dat het regende toen ik buiten keek. Toen ik 2 seconden later in de living stond (vooraan dus) en ook daar naar buiten keek (want er was zo'n raar geluid op straat), zag ik dat het er niet regende.
    Waarop ik in volle vaart naar achter liep, alwaar het, inderdaad, regende. En diezelfde volle vaart herhaalde en zag dat het dus écht niet regende op de stoep.

    Raaaaaar maat!

    Voila, tot daar deze fijne bijdrage tot mijn blogje :)

  • Countin' the blessings!

    In het kader van een af en toe opduikend positivisme, tel ik hieronder met alle graagte mijn dagdagelijkse "blessings":
    - op nen "hik en ne flik" kwam ik aan 10 enthousiaste stemmen die mij de noodzakelijk shot onder mijn kont gaven om dit hier niet te laten verloren gaan. Wow, ik doe dus verder!
    - In het twijfelproces om wel/niet verder te doen met dit blogje, heb ik enkele dingen vast gesteld:
      - ik kwam op een kleine dag aan 10 enthousiastelingen (wow, ego is bij deze opnieuw opgepoetst)
      - Wat een leuke blogs hebben jullie! Ik heb met veel plezier middernachtsdromerstorm en danique toegevoegd in mijn favorieten. En zien dat ook Nina mij volgt... Wow, vereerd en al!
    - Ik deed eergisteren mijn strijk. Yep, een banaliteit voor jullie, maar een fijne wetenschap voor mij.11-08-29 Thuis 002.jpg
    - Het is vandaag mijn "doe-ik-niet-graag-dag". Met fijne elementen zoals daar zijn: jaarlijkse afspraak met tandarts & gyneacoloog vastleggen, eindelijk werk maken van het oplossen die vochtplek die maar niet van zichzelf wil verdwijnen, ... Maar, ik heb het toch maar gedaan, al die dingen die ik al lang "nekeer ging doen".
    - Ik moet vandaag niet naar 't school. Jeuj! En ja, de schooltijd was een mooie tijd, en ja, later als ik groot ben wil ik zelfs voltijds gaan lesgeven. Maar nu ben ik toch even blij dat er binnen een kleine 9 maanden geen examenbevalling van mij wordt verwacht!
    - Het machien dat ik in steraanbieding gekocht heb om mijn tuin om te toveren van een net-niet-oerwoud tot een knappe engelse tuin is gewéldig! Het is een Bosch AHS 52 Li Accu, voor de kenners. En het moet gezegd, het is een aanrader. Ik trok gisteren mijn short, werkbotten & werkhandschoenen aan (en ja, ook nog wat ondergoed en een t-shirt uiteraard, maar dat is niet meteen ongewoon), en was helemaal in mijn nopjes dat ik nu eindelijk langer dan 10 minuten kon staan zwieren met een heggenschaar, wegens licht genoeg om lang mee te kunnen zwieren. En gezwierd heb ik!
    - Om dan meteen nadien mijn mams, broer, buurman op toevallig bezoek te hebben en te kunnen genieten van mijn pas gerenoveerde tuin. En dat dat leuk is, zo van die toevallig gezellige avonden.
    - Mijn poetsvrouw komt vandaag. 3-werf hoera! En graag thuiskomen straks enzo!
    - De zon schijnt en deze middag heb ik een lekker slatje gegeten op het terras van ons bedrijf.
    - Terwijl iedereen zucht dat de vakantie alweer voorbij is, moet die van mij nog beginnen. En het is zelfs een baanbrekend verlof deze keer. Voor het eerst in mijn 12-jarige werkcarrière ben ik 3 (drie!!!) weken met verlof. En dat ik ervan ga genieten is zeker!

    Het leven ziet er vandaag niet zo slecht uit in feite. Ik moet dat meer doen, zo van die blessings counten. Tot binnenkort!

  • Reanimatie!

    Zo voelt het namelijk... Ik heb er even over getwijfeld om dit blogje een stille dood te laten sterven, want ik had daar geweldig goeie argumenten voor, zoals daar zijn:
    - Ik weet, op de langen duur, niet meer goed waarover ik moet schrijven. Er zijn nog 100000 dingen, maar dan vergeet ik die weer, of dan denk ik dat ik te snel mijn "ware irl ik" zou blootgeven, of dat dat jullie toch niet gaat interesseren.
    - Er zijn toch best veel mensen die weten dat ik dit schrijf. Zoals daar zijn: een ex-collega (geen idee waarom ik hem dit ooit vertelde, maar dat zal wel zijn omdat ik toen een goed gesprek met hem had, en ook omdat ik ergens wel een beetje fier ben op mijn vele bezoekers en zo nu en dan mijn ego beslist dat ik dat al eens moet laten weten), mijn ventje (nogal nefast en bepalend voor de inhoud, moet ik eerlijk toegeven), mijn high-school-BFF Lola (wat in feite niet echt een invloed heeft op de inhoud, ze weet waar ze zich aan kan verwachten ;)), een soulmateke in de verre Ardennen (nog maar ne keer of 2 gezien, maar ze snapt mij, die madam!), een soulmate en ook wel ex-lief in de Vlaanders (die zich steeds verbaasd over mijn leven), mijn zus (maar ook dat is in feite geen probleem, want die weet vaak eerder dan ikzelf hoe ik in elkaar zit), ... Je ziet het, echt anoniem is het hier niet meer hé.
    - Het is ondertussen al dik 2 maand geleden dat ik hier nog eens iets schreef, dus ondertussen kijkt toch niemand meer mee.

    - Ik heb er gewoon geen zin meer in. Of toch wel... Of toch niet.. Ikke twijfelen? ;)

    Maar, er blijft het eeuwige argument dat het gewoonweg in mijn been bijt. Ik kan het niet laten om af en toe eens mijn gif, mijn liefde, mijn ongenoegen, mijn plezier of kortom, mijn leven te delen met jullie. Want zeg nu zelf, mocht ik gewoonweg willen schrijven, dan zet ik deze schrijfsels netjes op mijn c-schijf in een proper word-documentje. En zeggen dat ik niet eens weet wie "jullie" zijn.

    Dus, "jullie": als er 20 10 zijn die mij hieronder laten weten dat ze hier zo nu en dan eens iets willen lezen, dan doe ik gewoonweg voort.

    Chantage? Moi? Neu...

  • Iemand mijn huidige stemming weten?

    Kijk dan gerust hier. Omstandigheden zijn anders. Gevoel net hetzelfde.

  • Slaapkamer

    dyn007_original_221_314_pjpeg_2609074_8c0252a63e28b415c834a5db9c9aef45.jpgIk woon in een supermooi appartement. Al zeg ik het zelf... Het is voorzien van alles waar ik kan van genieten (veel ruimte & licht, grote tuin, grote garage,...), en is gelegen pal op de plek waar ik het wil.

    Toen we (toen nog...) het eerst huurden hadden we het zelfs niet bekeken. We zochten toen een plek waar we een jaar konden overbruggen, aangezien mijn ventje en ik toen net een huisje hadden gekocht met véééél werk, enkele dorpen verder. Het was toen dus niet van belang dat de tegeltjes "mooi" baby-blauw waren in de keuken, badkamer & wc, dat de keuken écht wel had afgezien van de vorige huurders, dat er in de leefruimte afgeleefde vinyl op de vloer lag en dat het in feite niet bepaald veel charme heeft (of beter: géén). En wat een geluk dat het er toen niet toe deed. Met mijn eeuwig twijfelend karakter, had ik anders nooit ofte nooit een beslissing kunnen nemen, en had ik misschien nu nog bij mijn mams gewoond. Uit pure twijfel en al.

    Na vele watertjes naar de zee bleek dat dat gekochte huis een grote flop werd en dus werd afgeblazen. En dan kregen we de kans om het appartement in te kopen en dat hebben we tegen een supergoedkope prijs dan ook gedaan. Toen keek ik eens rond... Die tegels stonden mij niet meer aan en moesten geschilderd worden. De testcase in de wc (baby-blauw werd framboos-fel-roze...) was gelukt maar koste mij té veel tijd. En die vinyl in de living, trok op niks. En het feit dat er geen afwasmachine in de keuken stond, ergerde mij plots mateloos. Ook de ramen sloten achteraan niet meer zoals het moest, en met het vele buitenlawaai werd dit ineens onoverkomelijk.

    En dus werd een nieuwe keuken besteld. En aangezien we dan toch bezig waren, ook nieuwe ramen voor achteraan. En aangezien we de kans hadden om daardoor de keuken groter te maken, ook maar ineens nieuwe vloeren & muurbekleding. En tja, we waren dan toch bezig, dus ook de badkamer werd volledig gestript, de vloer in de living werd gelegd en alles werd opnieuw geschilderd en behangen.
    Dat wat een "kleine verbouwing" van 2 weken ging zijn, werd 6 maand bij mijn vorige thuis hokken, en proberen zo snel mogelijk terug in alle rust te zitten op het appartementje.

    En alsof dat allemaal nog niet goed genoeg was, werd een half jaar later ook de slaapkamer aangepakt. Kasten leeghalen (en vaststellen dat ik écht écht wel veel kledij heb), bed demonteren, vloer laten leggen (prachtig mooie parket!!), mooie kleurtjes uitkiezen voor de muren, en nadien alles opnieuw plaatsen.

    En dan dacht ik dus dat het af was. Inderdaad, ik DACHT dat.

    Tot ik laatst heel toevallig mijn hand liet leunen op de muur achter mijn bed. En een heel onheilspellend gekraak hoorde. VOCHT !!!!! Argh!!!

    Miljaar seg. Blijkbaar is er dus ergens een vochtoorzaak en dat dringt nu door mijn slaapkamermuur. Of maw: parket, plinten, behang, geplaatste kasten. Back to level 1...

    Toeme hé. En niet eens weten waar het vandaan komt. Ik zie er zoooooo erg tegenop om terug opnieuw te moeten beginnen. Om nog maar te zwijgen over de kosten die dit met zich mee gaat brengen.

    Pfff....

  • Felix & Me

    Het was leuk dit weekend! Met de ingrediënten kip-met-appelmoes, bad-met-halve-uitzet-van-a-woman, verhaaltjes voorlezen, naar de markt gaan, pannekoeken eten, op een boot zitten, 150 keer van een glijbaan gaan in 't zwembad.

    En ja inderdaad, ik heb dus gezondigd tegen mijn eigen regels en heb dingen gedaan die toch wel wat geld kosten. Waarbij ik meteen grif toegeef dat ook de dingen die geen geld kosten superleuk waren.

    Maar mannekes... vermoeiend dat dat is, zo ne kleine (waarbij alle mama's nu in koor zeggen dat ze dat allemaal al lang weten). En dat ik het kan snappen dat collega's zeggen dat ze soms uitkijken om te kunnen gaan werken, omdat dat toch een stuk gestructureerder en duidelijker is.

  • Klik?

    Zo nu en dan wordt ik gecontacteerd door recruteerders. Ze hebben dan op mijn LinkedIn-profiel gezien waar ik mij professioneel zoal mee bezig hou en denken in mij een goeie kandidaat te zien voor een job bij hun klant. Ik ga daar dan hoogst zelden op in, want ik merk dat ze meestal hoger gekwalificeerde mensen willen aantrekken om dan in een "lagere" functie te zetten. Het is dan wel scoren tov hun klant dat ze zo'n goeie mensen vinden, maar die klant is dan meestal niet bereid om iemand die overgekwalificeerd is aan te nemen, laat staan te betalen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat mij dat dan ook gewoonweg niet interesseert.

    Maar nu werd ik dus voor een superleuke functie benaderd. Een automerk zocht een fijne nieuwe collega en het was nét die job die ik al heel lang graag zou willen doen.

    Na een verkennend gesprek met de recruteerder, mocht ik op gesprek bij de auto-mannen. Eerst bij de marketingmanager en nadien bij de HR-manager. Ik had meteen een heel dubbel gevoel bij dat gesprek. De marketingmanager was niet meteen "my kind of person". Iemand die nogal vol van zichzelf was, sprak over ambitie & flexibiliteit alsof hij de woorden zelf had uitgevonden en vooral helemaal overtuigd was van het feit dat hij alleen (en alleen hij) het automerk door & door kende.

    Ik wist toen al dat het niets zou worden. Ook al had ik nadien een fijn gesprek met de hr-verantwoordelijke.

    En inderdaad, deze ochtend dus de feedback van de recruteerder. Dat hij, met al zijn jaren ervaring, écht gedacht had dat ik dé perfecte kandidate was, maar dat hij zich blijkbaar vergist had. En dat de klant (dus de marketing-manager) geen "klik" met mij had gevoeld. Ik dus ook niet met hem, daar waren we het over eens.

    Bon, geen nieuwe job voor mij dus. Ik ben daar in feite ook niet echt naar op zoek, maar als dé perfecte uitdaging zich zou aanbieden, dan ben ik nog steeds geïnteresseerd. Of maw: zoekt iemand een supergemotiveerde event manager? I'm your a-woman!

  • Hoe voelt het om verliefd te zijn?

    De trouwe lezer heeft het al door, ik ben nogal nuchter in de dingen des levens. Als ik een logische uitleg krijg (én geloof) voor gelijk welk aspect in mijn leven, dan kan ik ermee leven. Dat maakt dat ik volgens sommigen nogal eens van mening kan veranderen, omdat ik de ene keer de ene persoon gelijk geef, en de andere keer de persoon met een volledig tegengestelde mening. In feite is dit alleen maar omdat ik mij kan inleven in verschillende standpunten en er (waarschijnlijk) ook de logica van inzie.

    Zo heb ik het vb heel moeilijk met het supporteren van een voetbalploeg waar je in principe geen band mee hebt. Of wat bezield een persoon uit Kortrijk om elk weekend op een zitje bij Den Anderlecht te gaan zitten en de longen uit het lijf te gaan schreeuwen. En om dan luid te roepen dat "wij" gewonnen zijn en om de tegenpartij nog vlotjes op hun bakkes te toeken? Ik kan dat niet vatten... Je hebt hoegenaamd geen invloed op het eindresultaat, het product (de voetbalploeg) is artificieel samengesteld en draait rond commerce en met de jaren evolueert toch alles?

    Je voelt het al aankomen: ik heb een probleem met "voelen". Ik worstel al jaren met het vraagstuk hoe een mens zich nu écht "moet" voelen als hij/zij verliefd is. Of houdt van. Ik wil dat kunnen formuleren. Ik wil daar een objectieve graadmeter voor in mijn hersens plaatsen. Want hoe weet ik in godsnaam of ik wel "genoeg" verliefd ben om bij iemand te blijven? Of dat ik voldoende van iemand hou om voor hem/haar door het vuur te gaan?

    Meestal kan ik zulke dingen trouwens vlotjes achter mij schuiven hoor. Het wordt pas een probleem (en is al vaak een probleem geweest) als ik op kruispunten van mijn leven sta. Ik begin dan eindeloos de dingen uit te stellen in de veronderstelling dat er misschien een moment komt waarop ik 100% zeker ben van hetgeen ik zou moeten doen, of hetgeen ik voel.

    En dan werd mijn eigen ambitie om dit "ooit" te weten daarnet geweldig de kop ingedrukt. En wel met het simpele, maar ontnuchterende feit dat ik naar 't wc moest. En dat ik dus voelde dat ik moest pipi doen, waarbij ik tot mijn spijt (maar misschien ook opluchting) moest vaststellen dat ik dat gevoel ook niet kan omschrijven. Ik kan namelijk niet vertellen hoe het voelt als ik dringend een plas moet maken. Jij wel? Hier is ook geen graadmeter in...

    Gelukkig ken ik hierin wel de grens, en weet ik dus wanneer het gevoel zich aandient dat ik nu écht wel genoeg naar 't wc moet om het niet meer uit te stellen. Nu moet ik dat nog zien te linken aan verliefdheid en voila, mijn probleem is opgelost.

    Of voor de trage verstaander (of diegenen die niet zo'n rare kronkels in hun geest hebben als ik): als ik zou kunnen aanvoelen wanneer ik net genoeg verliefd ben om zeker te weten dat hij dé man is, dan ga ik naar 't wc. Of zoiets. Snap je?

  • Felix-weekend!

    Dit weekend is het Felix-time. Ik vertelde al eerder dat mijn supervriendin Celine helemaal alleen instaat voor de opvoeding van haar klein geweld (wegens vriend die abortus de beste oplossing vond, en zelf enig kind). Financieel is dat uiteraard niet evident en dus gaat Celine nu en dan in de donkerste kleur gaan bijwerken. Dat is dan de perfecte gelegenheid om mijn Tante A.-kwaliteiten nog eens boven te halen en erop uit te trekken met dat jong geweld.

    Zaterdag haal ik hem op van een verjaardagsfeestje (waar hij waarschijnlijk helemaal doorgedraaid van terugkomt, ik ken hem, de kleine Felix) en dan blijft hij gezellig bij mij tot zondagavond.

    Aangezien Celine het niet breed heeft, wil ik ook vermijden om met Felix alleen maar "geld-dingen" te doen. Dus nekeer naar Planckendael gaan is een optie, maar ook niet elke keer. Gaan zwemmen is perfect, maar liefst niet in een subtropisch (lees: duur) zwembad. Speeltuinen, jaarmarkten, ... allemaal goe.

    Maar nu dus de hamvraag aan al mijn fijne meelezers: wat doe ik dit weekend met een 4,5jarige brok energie? Ik dacht met hem de blotevoetwandeling te doen in Zutendaal (kijk maar eens hier hoe leuk dat is!), maar dat is een uur rijden voor mij, dus toch wel wat ver om het geduld van Felix op de proef te stellen. Op een boot varen vindt hij ook geweldig, maar die klassieke Flandria-dingen zijn niet echt aan mij besteed.

    Is er dit weekend iets fijns te doen in Vlaams-Brabant, Brussel of Antwerpen? Wat is een gegarandeerde winner om de héél beperkte concentratie van de kleine vent vast te houden?

    Dankjulliewel!!

  • Heu?

    En toen dacht ik: wat zet een knappe blondine van +- 25 jaar ertoe aan om een leuk hip jurkje aan te trekken, maar dit dan te combineren met een stel laarzen, afgewerkt met bommakousen?

    11-04-19 Thuis 014.jpg

    Of ben ik weer te kritisch? ;)

  • Koffie mét melk! Nah!

    11-04-11 Frankfurt 001.jpgIk zat aan 't onbijt. Alleen, en genietend. En niet zomaar aan "een" ontbijt, maar in een chique ontbijtruimte van een al even chique hotel in Duitsland. De ober kwam mij vriendelijk vragen of hij mij plezier kon doen met koffie of thee, en of ik dan melk bij mijn koffie wou.

    En toen deed ik iets baldadigs. Iets misdadigs. Wat zeg ik... iets ongehoords! Ik bestelde melk! Melk, dames & heren. En dan zal je misschien denken dat dat iets te maken heeft met mijn pas herwonnen staat om melkproducten vlotjes te kunnen verdragen, maar neen, niets van dat!
    Als kind hoorde ik mijn ouders steeds hun koffie bestellen zonder (ik zeg: "zonder!!") melk. Want dat "de échten" koffie zonder melk (en ook zonder suiker, maar dat zie je gelukkig niet in de koffie) drinken. En omdat ik nu eenmaal héél graag "een échte" wil zijn, dronk ik dus koffie ZONDER melk. En ik vond dat niet lekker, maar ik was wél een échte.

    Ik moet er dus verdorie bijna 35 jaar voor zijn geworden om, achter hunne rug dan nog, zo ongehoorzaam te zijn aan de regels van de "échten" dat ik durf koffie met melk te drinken. Maar neen, ik zal dat nog altijd niet in hun bijzijn doen.

    Ach ach, belachelijk, absoluut. En ik ben er 100% zeker van dat het hen niet eens zou opvallen hoe ik nu in feite mijn koffie drink. En dat dat ook in 't geheel totaal onbelangrijk is, ook voor hen. Maar dat de gevolgen van opvoeding toch soms echt wel ver gaan. Ook al is het op zo'n onnozel puntje.

  • Er was eens... melk!

    woman-stomach-ache.jpgEr was eens a woman met veel buikproblemen. Ik bespaar u met plezier de gore details, maar ik kan u verzekeren dat de kernwoorden "wc", "kaka" en "plat" er veelvuldig in voorkomen. Awel, die madam ging op ne schone dag naar een specialist, op aanraden van de mama, want die specialist in die chique privé-kliniek was (voornamelijk volgens hem zelf) een autoriteit op het vlak van buikproblemen.

    Na heel wat duur betaalde bezoeken en vele liters afgetapt bloed bleek a woman te leiden aan (hou u vast aan de takken van de bomen): lactose-intolerantie en gluten-intolerantie. Of met andere woorden: gedoemd tot een strak dieet. En mocht a woman van dat smakeloos dieet dan nog vermageren, dan had dat nog een beetje leuk geweest, maar helaas, niet dus. Er werd op het hart gedrukt dat een intolerantie (anders dan een allergie) zoiets is als een "vullend emmerke". Je kan 10 keer iets eten wat slecht is, en de 11e keer is het een kleine hoeveelheid, maar is dat net de hoeveelheid die nodig was om de intolerantie-emmer te vullen en dus alweer in genante buikdetails te vervallen.

    Bon, dus kaas, pasta, yoghurt, milkshake, brood, ijsjes,... werden hardgrondig vloekend van de menu geschrapt en er werd beterschap verwacht in het buikdepartement. Maar, a woman is niet bepaald van de gehoorzame soort. Dus, regelmatig werden "emmerkes gevuld" en werd de wc weer een betere vriend dan gewenst. Of beeld je maar eens in dat je op de E40 rijdt, op 10km van de volgende afrit en nu (ik zeg NU) naar 't wc moet. Fijn zenne.

    Dus, a woman gaat 2 jaar later naar de huisarts. Om te zeggen dat het zo niet meer kan. Dat ze niet meer buiten durft, niets meer durft te eten en zich beperkt voelt in haar eigen leven. Dus stuurt de dokter haar naar een kliniek, om te testen op vele vele vieze ziektes. Na vele vele vieze tests (hoe komt iemand in godsnaam op het onsmakelijke idee om darmspecialist te worden?) kreeg ze het verdikt. Geen ziekte van Crohn (oef!!), maar wel de ondefinieerbare ziekte genaamd: IBS (of: Irritable Bowel Syndrom, in mensentaal: prikkelbare darm syndroom). Ofte: een ziekte zonder oorzaak, zonder genezing en blijkbaar ook zonder kennis erover. Of toch: als het té erg zou worden, kan a woman anti-depressiva nemen. Nope, niet omdat ze depri zou worden van de strakke muren van het kleinste kamertje, maar omdat die medicatie blijkbaar ook een effect heeft op de darm. Neen dank u, zei a woman.

    Ah ja, en een klein detail, zei de specialist: lactose-intolerantie kan men niet testen via een bloedonderzoek, maar moet via een blaastest. Waarna a woman te horen kreeg dat ze NIET (ik herhaal NIET) lactose-intolerant is!!!

    Aaaaargh, al die "nee danku's" voor de lekkere ijsjes, pannenkoeken, milk shakes, kaasfondues,... waren gewoonweg voor niks! Maar a woman gaat wraak nemen! Straks gaat ze naar den deleis en gaat ENKEL producten kopen waar véél lactose in zit. Nah!

    Nu nog gluten-onderzoeken en a woman kan bijna terug normaal functioneren. Want wat blijkt: sinds de diagnose niet meer ziek geweest. Zou de specialist dan toch gelijk gehad hebben dat dit ook "in het koppeke" zit?

  • a-"V.I.Woman"!

    28236-groot.jpgIk ben "van de goei" deze week! Er stond al een tijdje een uitnodiging voor een film-première op mijn bureau te blinken, maar onverwacht zijn er nog 2 VIP-avonden bij gekomen.

    Maandag heb ik onverwacht een collega gezelschap gehouden tijdens de uitreiking van "De Gouden Klaproos" (kende u dit al? Ik ni...), gisteren ben ik mogen gaan kijken naar de vrouwen-bleit-film Just Go With It (als je dat ook van plan was, plan ver opbergen!), en vrijdag ga ik kennis maken met de Trans-Siberian Opera. Free food & drinks alom, al is dat wel met wisselend succes.

    Ik functioneer al een tijdje in de showbizz-wereld, en heb dus al heel wat (vies woord, pas op) VIP-feestjes bezocht. En daardoor heb ik geleerd: als je het niet goed kunt doen, doe het dan gewoonweg niet.

    Ofte:
    - Gisteren werden we verwacht om 19u. Bij de gemiddelde mens wil dit zeggen dat ze rechtstreeks van hun werk komen en dus nog niets gegeten hebben. Als er dan staat "19u: smakelijke ontvangst", dan ga je er toch vanuit dat het minstens gaat over een receptie met veel hapjes. En niet, zoals gisteren, over Chateau Migraine met een klein potteke zoute koekskes. Tja, ze keken raar op toen ik in het VIP-filmzaaltje binnenkwam met ne zak popcorn, maar ik had honger maat!
    - Als je van plan bent om ongeveer 450 mensen te ontvangen, zorg dan voor meer dan 1 (!!) ocharme hostess die dan nog eens badges moet uitdelen. Die dan helaas niet op alfabetische volgorde liggen.
    - Maandag was het een gebeuren van Sabam. Jawel, die die dus vele vele muziekrechten hebben. En jawel, die die hun "award-show" beginnen met een muziekstukje dat precies werd opgenomen met de gsm van de bomma, en dan afgespeeld via de oude casetterecorder die ik kreeg voor mijn plechtige communie. Kan dat nu écht ni beter mannekes?
    - Een schotel van ongeveer 1m² gevuld met een toren bitterballekes zal misschien een fijn idee zijn voor het volgende zuip&vreet-weekend, maar is géén goed idee om als "verfijnde hapjes" uit te delen op een receptie.
    - Mensen nodigen op een "feest waar hapjes rijkelijk aanwezig zullen zijn en de champagne vlot zal vloeien" en dan aan de ingang bonnekes verkopen voor deze fijne items... Inderdaad, geen goed idee.

    Ben ik verwend? Ongetwijfeld. Maar toch, bedenk ik mij dan, zie ik dat het gemiddeld chirofeestje vaak beter in elkaar steekt dan de "neus-in-de-lucht"VIP-toestanden in de commerciële wereld. En dat zou toch echt niet zo moeten zijn hé. En ik weet het, het heeft vaak met (gebrek aan) geld te maken. Dus daarom: als je het niet goed kan doen, doe het dan niet. Of anders.

  • Aan Tom Heremans...

    Tom-Heremans.jpgIk was dus een weekje met skiverlof (ja, inderdaad, alweer en ook inderdaad, zonder kleerscheuren) en plots krijg ik mailtjes, sms'jes en facebook-alerts dat ik in de krant sta! Alé, niet ik natuurlijk, maar a-woman. Dankzij een linkje, doorgestuurd door Lies (waarvoor dank), heb ik de schrijfsels over mijn schrijfsels kunnen lezen. En hierbij een korte reactie. (ah ja, ik heb nu eenmaal de luxe om hier nog op te kunnen reageren ook...)

    - Allereerst en bovenal: een pluim op de hoed, een grote chocolade medaille én een plaatske in mijn persoonlijke "walk of fame"! Ik kan mij gewoonweg niet voorstellen dat een mentaal gezonde man niet helemaal gek is geworden van het doorworstelen van een vrouwenblogje of 10. En waarschijnlijk vele meer, om een selectie te kunnen maken. Trouwens, uit de fragmenten die je besprak, zie ik dat je de volledige 7 jaar (!!!) bekeken hebt, en dus bijgevolg mijn virtuele wereld ondertussen waarschijnlijk beter kent dan ikzelf.
    - Just for the record: ik heb geen last van PMS... ;)
    - Genieten is mijn favoriete werkwoord. Nah!
    - We zouden in feite samen eens op café moeten gaan zitten, want het lijkt mij wel fijn om eens écht te horen wat ne verstandige mens over mijn schrijfsels te zeggen heeft.
    - Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat je de gigantische dosis zelfrelativering en ironie in de vrouwenblogs niet altijd gezien hebt. Daar waar je zegt dat vrouwen nogal kort door de bocht gaan in hun redenering en daardoor vaak tegenstellingen poneren, heb je zelf niet goed genoeg door dat het hier vaak gaat om momentopnames.

    Maar, ik ben dus écht wel superblij met de 5 minutes of fame die ik van jou kreeg. En al helemaal omdat ze volledig anoniem zijn. Maar mag ik toch fijntjes opmerken dat ik geen boost zag in de lezersstatistieken? Of zou dit geheel te wijten zijn aan de oninteressantheid van het onderwerp? (zei ze, voor alle duidelijkheid, hééééél ironisch).

    Ah en voor de dames wiens blogjes werden besproken: de foto bovenaan: dit is hem dus hé, den Tom Heremans! ;)

  • Dag 23 en verder!

     

    Lees meer...

  • Dag 22: the sequel


    http://www.hln.be/hln/nl/959/Bizar/article/detail/1229398/2011/02/28/Panamese-voetballer-doet-een-Habibou-en-riskeert-celstraf.dhtml
    Dit bedoel ik dus met dierenleed waar ik woest van word...

  • Dag 22: Iets waar ik overstuur van raak

    Ik moet er niet lang over nadenken. Hetgeen mij echt op mijn grondvesten kan doen daveren is elke vorm van dierenleed. Ik kan er niet bij hoe mensen iets kunnen misdoen aan dieren. Die wezens snappen er echt niets van waarom ze niet gewoon gezellig kunnen verder leven. Ondanks hun enorm groot overlevingsinstinct moeten ze, vaak door toedoen van mensen, opgeven. Hels gewoon.

    Programma's zoals "Dieren in nesten", of nog feller: die dierenprogramma's waarop een soort van dierenpolitie erop uit trekt om mishandelde dieren te gaan opvangen doen mij echt verdriet. Een reportage over de dieren die vermist zijn geraakt na de orkaan Katrina heb ik moeten afzetten, wegens té.

    Mijn alltime favoriete film Underground (met hier een trailer) heeft meteen ook de meest dramatische scène ooit. Het begin van WOII wordt geïllustreerd door de bombardementen van de plaatselijke dierentuin. De verweesde dieren die nadien door de straten zwerven, zijn zowat de meest aangrijpende beelden die ik ooit zag.

    Maar, noem mij gerust een regelrechte hypocriet. Want hoewel ik maandelijks netjes € 20 op de rekening van de plaatselijke dierenarts stort, zodat hij sukkeltjes die geen baasje hebben kan helpen, eet ik heel smakelijk een lekker stukske kip of rund... En ja, ik vind dat erg. En inderdaad, ik neem mij regelmatig voor om over te schakelen op vegetarische alternatieven. Daarbij is het excuus dat met mijn geweldig gevoelige buik er nu al niet veel meer "goeds" te eten valt en dat vlees schrappen de lijst van "don't" alleen maar langer maakt zelfs belachelijk te noemen.

    Maar toch, dat maakt mij dus "overstuur", dierenleed. En jullie?