A-Woman... - Page 5

  • Dag 21: Mijn favoriete eten

    Eén van mijn favoriete hobby's is eten. Uit eten, eten maken, eten opeten dat liefdevol is klaargemaakt door anderen, ...

    Maar... ik mag sinds 3 jaar de dingen die ik het liefst eet, niet meer eten. Kijk maar hier. Een half jaar later werd daar nog gluten aan toegevoegd en een heel pak groenten en fruit. Vreselijk, kijk maar...

    Aangezien er, ondanks het strenge dieetregime (waar ik, moet ik eerlijkheidshalve bekennen, mij niet altijd even goed aan hou) in feite niets (!!) veranderd in mijn ziektebeelden, ben ik dan nog maar eens naar verschillende specialisten geweest.
    En wat blijkt: lactose-intolerantie kan niet worden getest via bloed (wat de vorige specialist dus wél deed), maar via een ademtest. Die test is dus afgelegd, maar nog geen resultaat.

    Duhus, het zou kunnen dat ik al 3 jaar zo goed als alle lactose (en dus ijsjes, melkproducten,...) uit mijn menu schrap, en dat dat niet eens nodig is? En wat dan met die gluten? Zou dat dan ook niet kloppen.

    De nieuwste specialist heeft ondertussen trouwens een nieuwe diagnose gesteld: het prikkelbare darm syndroom. Of hoe ik het heb begrepen: het ziektebeeld waar ze niet aan uit kunnen, waar geen oorzaak voor gekend is en helaas ook geen enkele remedie. Of toch: als het écht allemaal te erg zou worden, dan zouden sommige anti-depressiva helpen. Heu? WTF!?!

    Maar bon, het ging dus over mijn favoriete eten (om met een vrolijke noot te eindigen). Awel: alles met kaas, alles met champignons, alles met véél te veel suiker en vetten, pasta's, desserten, frietjes van de frituur, maar ook fois gras (maar dat eet ik niet, vanuit een vreemd soort principe), fijne visgerechtjes, alles wat is klaargemaakt door een 3*-chef,... Ofte: een bourgondiër'ke.

  • Dag 20: Deze maand

    februari.jpgDeze maand is de maand waarin:
      - ik al 1 keer ben gaan skiën. Jaja, 2 latten, en geen plank. En dat heeft alles te maken met gebroken ribben anno 2010, harde sneeuw en geen goesting in veel vallen. Maar, het voornemen is er toch om dit ooit (later als ik groot ben) te kunnen! Al was het maar om ook eens comfortabel in de après-ski te staan. En jawel in maart ga ik weer! Jihaa!
      - ik aftel naar de dagen met meer zonlicht, lentegeuren, korte rokjes zonder nylon-kousen en in de tuin zitten
      - alles naar de zomerprojecten op 't werk toe alweer wat vaart beginnen te nemen. En terug concreter worden. I like!
      - mij alweer oeverloos heb voorgenomen om tegen die dag/week/moment/... x aantal kg afgevallen te zijn. Tis te zeggen, ik begin eraan, na het pakje buggles (klein pakje!) of die  lekkere porto en die pastaschotel... Blabla
      - ik dé toploodgieter over de vloer kreeg die mijn boiler nakeek, mijn badkraan verving, de keukenafloop herstelde én ook mijn chauffage in de living terug aan de praat kreeg voor de luttele som van € 204. Gewéldig!
      - er minstens 10 sollicitanten passeerden waarbij de ene al hilarischer was dan de andere. Hierover zeker later meer!
      - ik zag dat collega-bloggers bedolven werden onder de cadeau's (hier en hier en nog veel plaatsen) en ik mij moederziel achtergelaten voel door de marketeers. En dus: als je wil dat ik iets ga uittesten (zo bijvoorbeeld een welnesske, een restaurant, een fijn weekend, nen bol kaas of 10,...) laat maar weten hé! :) Ik ben dus omkoopbaar! Hallooo!! :)
      - ik leerde dat Martini geen gedestileerde drank is. En dat dit belangrijk is voor de locale wetgeving van een middelgrote provinciestad in ons VlaanderenLand. En nu gij! :)
      - mijn (of beter gezegd, mijn baas zijn) auto 3 kaarsjes mocht uitblazen. Nog 1 jaar dus (mental note: dringend nekeer kijken wat de opvolger moet zijn van mijn fijne a-woman-mobiel).

    Fijne maand... maar ik kijk toch uit naar de volgende.

  • Dag 19: waar heb ik spijt van?

    Ik heb spijt...
    - van het feit dat ik niet elke dag zoveel geniet van het leven als ik ervan zou moeten genieten.
    - dat ik mensen heb gekwetst
    - dat ik maar 1 leven tegelijk kan leven
    - niet te kunnen volhouden in gelijk welk dieet.
    - dat ik na mijn studies niet dat jaartje "vrijaf" heb genomen waar ik de voorgaande 18 jaar naar uitkeek. En allemaal in het kader van "een job die ik anders nooit meer zou vinden".
    - dat ik pas recent mijn angst voor diep onder water gaan heb kunnen overwinnen en nu dus een duiker ben (of moet ik "duikster" zeggen)
    - van het feit dat ik mijn grootouders veel te weinig bezoek. En ik neem mezelf dan voor om dat flink te veranderen, maar helaas lukt dat dus niet.
    - ...

    Ik moet stoppen met hierover na te denken. Mijn overlevingsmethode is momenteel zo weinig mogelijk zelfmedelijden hebben, te denken over het verleden en zoveel mogelijk naar de toekomst kijken. En met toekomst bedoel ik dus "langer dan binnen 2 dagen".
    Denken aan het hetgeen waar ik spijt van heb, helpt dus niet. Dus: hop naar de opdracht van morgen!

  • Dag 18: Mijn favoriete verjaardag

    30th-large.jpgAan diegenen die mij misten: ik stond op de latten! Deze keer zonder brokken... :)

    En dus, mijn favoriete verjaardag. Daar moet ik niet lang over nadenken. Het is wat "bittersweet", maar het gaat absoluut zeker over mijn 30e. En niet zozeer omdat ik zo graag 30 ben geworden (aaaaargh!!!), maar omwille van de vriendinnen die mij niet hebben laten treuren die dag.

    Ik had het nooit gedacht in mijn "twenties", maar 30 worden was écht hel voor mij. Ik keek terug op mijn leven en kreeg het Siberisch benauwd van het feit dat er 'al' 30 jaar voorbij was en dat ik in feite nog niets had bereikt. Ok, ik had een fijne job, maar deed ik die wel graag? Ik had wel een relatie, maar was dat wel met de juiste man? Had ik niet altijd gezegd dat ik tegen mijn 30e 2 kids zou hebben? Enzovoorts enzovoorts. Je weet wel, the classics.

    En dus ging ik op mijn 30e verjaardag in een héél diep hol kruipen en er pas weer uitkomen wanneer ik mij geen 30 meer voelde. Maar dat was buiten de madammen gerekend! Mijn verjaardag was op een zaterdag en in de voormiddag kreeg ik telefoon, met de boodschap om om 19u klaar te staan. Partydress!

    Helemaal onwillig en vooral ook héél grumpy (maar stiekem toch een beetje benieuwd) stond ik dus te wachten om stipt 19u. Toen er werd aangebeld, werd ik uitgenodigd om plaats te nemen in een taxi-busje, waar de 4 vriendinnen zaten te glunderen met een glas champagne. En er werd mij prompt ook eentje in mijn handen gestoken met de boodschap "rap drinken, dan voel je je beter". We reden naar een superfijn restaurant in Brussel en ik voelde mij met elke minuut die passeerde beter gezind. Al zal de rijkelijk vloeiende drank er ook wel iets mee te maken gehad hebben (maar who cares op de dag die begon met een innerlijke temperatuur van -150°C).
    We werden nadien terug netjes afgezet aan ons stamcafé door Oli de taxichauffeur en we dronken (en giechelden) er nog eentje (of meer...) op.

    En jawel, zo werd dus mijn onwillige 30e verjaardag toch nog een superfijne dag. Mijn vriendinnen hadden feilloos aangevoeld wat ik écht nodig had en konden mij niet thuis laten kniezen. Dat, mijn beste lezers, is voor mij échte vriendschap.

    Het is mij toen trouwens zo goed meegevallen, dat ik sindsdien elk jaar mijn 30 verjaardag vier. Dit jaar al voor de 6e keer. ;)

  • Dag 17: Mijn favoriete herinnering

    640_45641.JPGOei oei... dit is niet simpel. Ik kan vele momenten uitkiezen natuurlijk. Ik herinner mij nog veel uit mijn velen-30-jarige leven. Maar wat is nu dé favoriete herinnering... Het is dan nog kiezen tussen de meest gelukkige, de meest vredevolle, de meest ontspannen, de meest spectaculaire,...

    In feite heb ik de vraag al eens geantwoord, en wel alhier. (ze vallen hier wel in herhaling in die 30-dagen-opdracht...)
    Voor de aardigheid ga ik nog een warme herinnering zoeken...

    Mijn mams heeft het heel moeilijk gehad. Haar man (mijn vader dus) had/heeft een heel andere levensvisie. Daar waar zij heel gelukkig kan worden door een fijn gezin te hebben, met gezonde en vrolijke kinderen, is dat bij mijn vader nogal anders. Ook hij wou wel een gezin, maar hét plezier in het leven haalt hij uit zijn werk. Of anders gezegd: hij is/was een workaholic. En ja, hij had ons (het gezin) ook wel nodig, maar voelde zich heel snel opgesloten in een kleinburgerlijk leven. Waar mijn moeder dan weer begon te panikeren, zich op hem wierp en hij dan weer feller wegliep. En ja, met de regelmaat van de klok in de armen van een andere vrouw. Waarop mijn moeder dan helemaal ten onder ging in zware depressie's met zelfmoordpogingen, te veel roken & drinken en totale zelfdestructie.
    Zo'n dikke 10 jaar geleden gebeurde dan uiteindelijk wat er in feite al lang had moeten gebeuren: mijn vader ging definitief weg. Hoewel mijn moeder al lang niet meer kon leven met zijn levensfilosofie, verging op dat moment toch haar wereld. Ze viel 10talle kg's af, hechtte totaal geen belang meer aan haar bestaan, was zo onzeker als ze groot was en was, kort samengevat, gene mens meer.

    Om haar zinnen een beetje te verzetten, boekte ik voor ons (moeder & oudste dochter) een weekendje Ardennen. Het had gesneeuwd in de Hoge Venen en het langlauf-pad liep zelfs achter het hotel. Het heeft mij heel veel overtuigingskracht gekost, maar ik heb mijn mams op de latten gekregen. Wij deden dat als kinderen ook altijd, met het hele gezin. Mijn moeder haakte toen snel af, omdat het bij mijn vader altijd maar sneller en verder moest gaan. Daar is natuurlijk weinig fun aan.

    En dus, daar stonden wij: mijn mams, een schim van zichzelf, graatmager en een grauw gezicht, op de langlauflatten. Ik ernaast, hopend dat dit geen fout idee was. En daar ging ze, eerst aarzelend en wankel, maar al heel snel zelfzekerder. Toen we een kleine helling passeerden, grapte ik dat dit het gedroomde plekje zou geweest zijn van de 12-jarige a-women en mijn toen 10-jarige broer. We hadden er nogal eens afgesjeesd, wij 2. En om mijn herinnering wat kracht bij te zetten, lanceerde ik mij van het heuveltje en roetsjte ik naar beneden.

    Hier komt het mensen: mijn top-herinnering is het exacte moment dat ik mij omkeerde en mijn mams in mijn spoor zag aankomen. Gierend van 't lachen, stokken naar alle kanten zwaaiend en uiteindelijk zelfs zwaar op haar gezicht gaand. Mijn mams deed het: ze had zich over haar vrees gezet, was gegaan voor een momentje pure fun en kon ervan genieten. Toen wist ik: het komt goed met haar!

    Het was toen inderdaad profetisch, want het gaat intussen goed met haar. Ze heeft het nog vaak moeilijk met het feit dat het niet heeft mogen zijn, haar beeld van een fantastisch gezin met moeder én vader aanwezig. Maar toch lééft ze ondertussen weer. En dat was in die tijd bijna niet meer denkbaar.

  • Dag 16: Mijn eerste kus

    zoenen.jpgDit onderwerpje heb ik in feite al eens besproken. En wel alhier.  Maar, dan gaat het over een héél onschuldige kus. Ok ja, op de mond. Maar, in hoeverre kan je dan als "eerste zoen" spreken als je 9 bent hé.

    Misschien telt de zoen die diezelfde Dieter van mij stal enkele jaren later wel mee. Al moet ik zeggen dat dat niet bepaald van ganser harte ging. En dat ik daar ook niet op voorzien was, aangezien Dieter daarmee een weddenschap won: draai mini-a-woman een tong. Wist hij veel hoe dat moest. En wist ik veel wat ik ervan moest denken...

    En toen kreeg ik dus een écht lief. Tim. Ik heb er lang lang geleden al over verteld. Hij was (en zou nog steeds zijn, mocht hij nog leven) mijn zielsverwant.
    Toen ik 16 was hebben we een half jaar (exact een half jaar...) een officiële relatie gehad. Alle jaren nadien zag ik hem nog en beschouwde hij mij zo'n beetje als zijn rots in de branding. Maar, toen ik dus een bakviske was van 16, was hij mijn lief. En fier dat ik was. Maar vooral ook: verliefd. En toen reden we allebei met ons fietske de school uit, richting een afgelegen straatje. Ergens waar we konden zoenen. Niet dat dat zo uitgesproken werd, maar we wisten het allebei. De fietsen tegen de muur en wij in innige omhelzing. En alvorens de geesten een loopje nemen met de verbeelding, lees: bakvis 1 drukt bakvis 2 tegen zich aan.
    En toen zoende hij mij. Weet je wat mijn eerste gedachte toen was? "Amaai, dat is warm en nat". Hihi, romantisch hé. Dat zoenen hebben we nog meermaals over gedaan. Aan het copy-shopke, achter een electriciteitscabine op het rond punt waar we allebei een andere richting uit moesten fietsen, aan het bushokje (toen het regende en ik dus niet naar school fietste. Hij wel, hij was stoer)...

    Mijn eerste échte zoen was een meevaller. Het is een herinnering die ik voor altijd ga koesteren. Ook als ik op mijn 94e in een gemakkelijke zetel zal mijmeren over mijn ver vervlogen jeugd. Het zal mij verwarmen en opmonteren. Een fijne gedachte, nu al.

  • Dag 15: Mijn dromen

    art_large_475153.jpgAh, ik zit dus in de helft van de "30 dagen". Als ik mijn mailbox mag geloven zijn er uiteenlopende meningen over dit conceptje. Sommigen vinden het fijn dat ze nu (blijkbaar) meer te weten komen over a-woman dan ooit ervoor, anderen hebben het blijkbaar niet met vooropgelegde opdrachtjes.

    Ach wat, ik weet het zelf ook niet. Het enige wat ik wel weet is dat ik niet snel opgeef. En dat als ik aan iets begin, dat ik daar dan ook mee verder ga. In de regel zo... Behalve met diëten en sporten. Maar daar wil ik het nu eens niet over hebben si.

    Vandaag gaan we het dus hebben over "mijn dromen". Al had ik het eerst willen opvatten door een stukje te schrijven over mijn toekomstdromen. Maar, omdat dat idee mij plots iets te overweldigend leek, hou ik het bij het beschrijven van de enige droom die ik mij nu nog kan herinneren. Ik droom écht wel vaak. Elke nacht zelfs. En 's ochtends weet ik die meestal nog, maar de volgende dag al niet meer.

    Dus: de enige memorabele droom in 34 levensjaren: de speelplaats gevuld met fruitsap! Inderdaad...
    Op een nacht droomde ik dat ik, net als elke speeltijd, op een bankje zat op onze speelplaats. Ik moet toen een jaar of 16 geweest zijn (ten tijde van de memorabele droom dus). Nu moet je weten dat ik in een héél beklemmende omgeving naar school ging. We moesten 's ochtends door een grote ijzeren poort, die in een enorme muur stak. Eens die poort werd afgesloten achter onze rug (dus, als we allemaal braafjes naar de klassen moesten), zaten we "vast" in een stenen bunker, weliswaar zonder dak. Rondomrond gebouw en muur, tot minstens 4m hoog.
    Wel, in mijn droom begon de speelplaats zich plots te vullen met fruitsap. Knalgeel fruitsap. Dus, niet van het verse spul, want er zat geen pulp in. Ik gok op plain Minute Maid ofzo. Swat. Op een kleine 2 minuten tijd vulde de speelplaats zich zo snel dat we allen al gauw in de fruitsap aan het zwemmen waren. Vrolijk en al. En toen werd ik wakker.

    Droomverklaarders? Anyone?

  • Dag 14: Mijn hobby's

    Woow, hobby's! Dat is een moeilijke! Vooral omdat ik zooooveel graag doe. En dat dat al eens wisselt. En zo nu en dan terugkomt.

    Ik doe een poging van opsommen:
    - Genieten (écht, mijn favoriete hobby vat in feite alles samen: ik ben een mega-grage genieter!)
    - Vakantie - en dan écht alles hé. Je kan mij plezier doen met een nachtje weg in eigen land, stappen in de bergen (en overnachten in beddenbakken tussen snurkende Zwitsers in berghutten), 10 dagen plat liggen aan 't zwembad (mét boekjes natuurlijk), duikverlof, skiverlof, citytrip, ... Kortom: weg zijn!
    - Maahaar: ik zit ook heel graag thuis. Met mijn grijs katje op een dekentje en dat geheel op mijn schoot (en het zwart katje op streelafstand), en daarbij dan een goeie blijtfilm, een kommetje champignons uit blik (ja, u leest het goed, a-woman heeft het nieuwe dieetgeheim ontdekt: ik eet graag champignons uit blik, dat peuzelt zo leuk).
    - Ik sport al eens graag (dat klinkt goed hé), al moet ik er misschien voor de eerlijkheid aan toevoegen dat "inlands sporten" en dat graag doen, zich beperkt tot zwemmen. En in de zomer lange fietstochten met de knooppuntenroutes. Ik duik sinds kort (maar alleen in warm water, dus lees: op vakantie) en doe ook pogingen tot ski & snowboard (en brak met dat laatste enkele onderdelen die ik liever in 't geheel heb).
    - Lezen, borduren (yep, kruisjessteek), kledij naaien, knutselen allerhande, fotograferen, filmkes zien en gaan zien, al eens een café'ke doen en uren met de vriendinnen, zus of mams babbelen, of een uitstapje naar 1 of andere foute discotheek,...
    - Ooh, of nekeer naar de sauna gaan (privé of publiek), een fijne gezichtsbehandeling ondergaan, lekker gaan eten!
    - Ah, en ik bak ook graag. Alles! Taarten, koekjes, brood,...
    - Als het tijdsmatig een beetje lukt, doe ik ook pogingen tot acteren in amateurtoneel. Héél slecht, ik weet het, maar ik kan er van genieten. En dat telt ;)
    - En en en .... ach ja, ik ben te vinden voor enorm veel. Ik probeer graag, sta open voor nieuwe dingen en geniet. Of had ik al gezegd dat ik graag geniet?

    En dan denk ik zo, toen ik laatst in het onvolprezen "Take me out" op 2Be iemand fluks hoorde zeggen dat hij in feite geen hobby's heeft: "wat doet die dan met zijn leven?".

  • Dag 13: deze week

    Tja, ik wilde dus écht wel eerder een postje zetten op mijn blogje, maar aangezien het onderwerp nummer 13 "deze week" was, kon ik dit pas vrijdag doen hé. (Klinkt dit goed als excuus dat het al zo lang geleden is dat ik iets gezet heb?)

    Dus, deze week:
    - zat ik bij StuBru om nieuwe fijne projecten te bespreken
    - zag ik een sollicitante die écht wel kans maakt op de job.
    - hoorde ik mijn baas over die sollicitante zeggen dat ze net knap genoeg is. Niet té knap (en dus niet bedreigend voor de dames) en ook niet onknap (en dus een kleine lust voor het oog voor de heren) en bedacht ik mij dat ik misschien ook op zo'n geweldig objectieve manier ben geselecteerd.
    - realiseerde ik mij dat ik dringend terug naar de kapper moet! En dat dat niet zo moeilijk is, omdat de kapster van dient mijn mams is.
    - had ik fijne gesprekken met mijn zus, maar minder fijne met mijn mams (wat dan weer het kappersbezoek in het gedrang brengt, zegt mijn opportunistische zelf)
    - droeg ik enkel rokjes (en dus geen broeken)
    - verloor ik 0,6kg ! Olé!
    - gaf ik avondles, en zag dat de cursistjes al een heel stuk verder staan dan vorig jaar rond deze tijd.
    - werd ik binnenstebuiten gekeerd in het ziekenhuis in de hoop nu eens eindelijk (EINDELIJK) te weten of ik in feite wel of niet gluten, lactose, groenten, fruit,... mag eten.
    - maakte ik een afspraak met een immo-makelaar om te weten te komen wat mijn stekje waard is. En of het een goed idee is om er investeringen in te doen.
    - moet ik met mijn grijs katje naar de dierenarts voor een kleine ingreep.
    - en ben ik daar absoluut niet gerust in. En ben ik zoooo zenuwachtig dat ik niet meer deftig functioneer. En vrees ik de dag dat ik kids heb, en dat daar ooit iets mee scheelt.

    En hop, een rustig weekendje komt eraan (tenzij ik op de kleine schavuit van Celine ga passen, want dat staat ook nog op de vraaglijst)

  • Dag 12: de inhoud van mijn tas

    handtaszwartgoud.jpgIk heb niets met handtassen... Het moet een praktisch en niet al te groot model zijn, maar ik koop pas een nieuwe als de vorige net niet uit elkaar valt. Ik heb wel iets met juwelen, schoenen en lingerie daarentegen, maar dit geheel terzijde.

    Hoewel de handtas in feite van een heel klein modelleke is, krijg ik daar toch verbazingwekkend veel in. Een bloemlezing:
    - mijn iPhone
    - portefeuille (een mooie rooie leren, die ook al jaaaaren meegaat)
    - 4 lippenstiften (terwijl ik die in feite bijna nooit gebruik, maar je weet maar nooit wanneer ik instant glamour nodig zou hebben).
    - nagelvijl (in de ijdele hoop ooit eens zo'n lange nagels te hebben dat ik effectief een nagelvijl zou nodig hebben)
    - Lactose-tabletjes. Geïnporteerd vanuit de UnitestatesvandenAmerika, en die mij helpen bij het eten van al mijn lievelingsgerechten.
    - mijn sleutels
    - Spidifen (wegens vaak opkomende migraine, en als ik er snel genoeg bij ben, dan helpt zo'n pilleke)
    - Oordopjes (ah ja, ik ben héél vaak op concerten te vinden, maar wil binnen een jaar of 10 nog steeds kunnen genieten van muziek)
    - The little green tin - lippenbalsem met aloe vera
    - 3 stylo's en 2 potloden
    - een USB-stickske
    - handgelleke van 't Kruidvat (je weet wel, zo'n desinfect-vloeistof om de bacteriën weg te halen)
    - pleisters (want ik heb héél vaak blaren op mijn voeten)
    - 2 platte tampons (wegens als heel lang in mijn handtas).

    Je ziet het, niets speciaals!

  • Dag 11: Mijn broer

    2broers.jpgMijn broer moet in feite "mijn broers" zijn. Kheb er namelijk 2. Eentje waarmee ik in feite opgroeide, en eentje die ik mee heb opgevoed, maar allebei jonger dan ik. Twee koppige type'kes. Of "ettekoppe", zoals mijn grootmoeder dat zegt. Ze lijken allebei schrikwekkend veel op onze vader (lang & smal), alleen wil de jongste zelfs niet eens meer praten met hem. En dat al een dikke 10 jaar. De oudste praat ondertussen wel terug met onze vader, al vermoed ik dat de handigheid van mijn vader en het geldgebrek om vakmannen in dienst te nemen daar voor iets tussen zit.

    Beiden hebben de liefdes van hun leven gevonden. Ook allebei in het buitenland. Al is dat bij mijn oudste broer iets "korterbij", aangezien zijn grote liefde in de Vlaanders haar wortels heeft. Beide zijn superintelligent, maar wegens problemen met authoriteit en doorzetten hebben ze geen hoger diploma. Ze zijn ook beiden verzot op alles wat knopjes heeft. Vooral computers kennen geen geheimen, voor beiden.

    But the sad part is: mijn broers praten niet meer met elkaar. Ze zijn beiden als de dood om benadeeld te worden en vinden dat dat wederzijds het geval is (geweest in hun jeugd). En dus is het simpel: ze bestaan niet meer voor elkaar. Triestig vind ik dat...

  • Dag 10: mijn outfit van vandaag

    Aangezien voor mij elke reden om te feesten een goeie reden is, heb ik vandaag toch ook iets moois aangetrokken. De eerste werkdag van het nieuwe jaar verdient een schoon kleedske hé!

    En dus trok ik mijn spiksplinter nieuw zwart jurkje aan. Ik kocht het dit weekend. En neen, niet in de solden...

    11-01-03 Fotoshoot Stan 004.jpg

    En zoals je kan zien, piepen er bruine laarzen onderuit. En voila, dus met dieppaarse nylonkousen gecombineerd.

    Zo heb ik mijn kledij het liefst: geschikt voor zowat alles. Ik kan hierin gaan werken, uitgaan, naar een familiefeest, op bezoek bij de oma, gaan shoppen,...

    Je weet nooit wat het leven plots brengt hé?

    Trouwens, voor diegenen die het verschil in ondergrond opmerken: het ene is de vloer aan mijn bureau, de andere is de vloer in de keuken. ;)

    11-01-03 Fotoshoot Stan 007.jpg

  • Dag 9: Mijn geloof

    Geloof.jpgIk geloof:

    - in de goedheid van de mens
    - in de onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders
    - niet meer in Sinterklaas, de Paashaas of de Kerstman
    - niets meer van wat er op tv komt
    - niets meer van wat verkopers mij proberen wijs te maken
    - in mijn zus haar creatieve talent
    - in de overtuiging dat ik later (als ik groot ben) nog ooit eens ga lesgeven
    - dat mijn kleerkast nu écht aan een uitkuisbeurt toe is
    - in een lekkere chocomelk met Baileys na het snowboarden
    - in een goed doucheke na het duiken in zout water
    - in te voet naar Scherpenheuvel gaan (50km!) voor het behalen van goeie schoolresultaten (proefondervindelijk bewezen)
    - in de noodzaak van regelmatig reizen
    - in de vriendschap van mijn BFF's
    - in mezelf (nog niet helemaal, maar als ik het vaak genoeg zeg, komt het misschien wel)
    - in het genieten van kleine dingen zoals de zee, de eerste sneeuw, de geur van de lente, volle maan,...
    - Ik geloof in de God die de mensen heeft gemaakt, niet in de God die de mensen hebben gemaakt (A. Karr).
    - in het feit dat "in the end" vaak de centen bepalen waar een mens in gelooft.
    - dat ik binnenkort nog eens de bloemetjes wil buiten zetten in een of andere foute keet met Lola en Celine.
    - dat ik maar eens moet gaan verder werken

  • Dag 8: Een moment

    Ik heb iets met momenten. Ik heb heel veel snapshots van momenten in mijn geheugen zitten. Die momenten komen dan plots boven wanneer ik in een andere (of gelijkaardige) situatie zit. Vaak is dat als ik vb een bekende geur riek, of een liedje hoor,...

    Laat ik een happy moment beschrijven...

    Ik was net 18. Met bibberende knietjes stond ik aan de deur van Meneer Directeur van de Strenge Katholieke School, te wachten op mijn schooluitslag. Het was een druk jaar geweest waarin ik de schoolraad had voorgezeten, toneel had gespeeld op het schoolpodium, een grote liefde op de speelplaats was tegen gekomen en vooral zo weinig mogelijk schoolse kennis had opgenomen. Daarnaast was ik ondertussen monitrice geworden bij 2 verschillende jeugdbewegingen, deed ik nog steeds verwoedde (maar tevergeefse) pogingen om jazzballet te dansen en piano te spelen. Kansen op een A-attest waren vrij klein, het zal al wel duidelijk zijn.

    En dus moest ik als 12e naar binnen (gek hé, dat je zo'n dingen blijft herinneren). De Directeur, een minzaam man met een grijs kostumm, bekeek mijn rapport bedenkelijk, wreef even door zijn witte baard en sprak de gevleugelde woorden: "tja, je hebt 2 tekorten * dramatische pauze, moed zinkt in de schoenen *, maar door jouw inzet gedurende het schooljaar hebben we jou toch een A-attest gegeven".

    Miljaar mannen... dat was hét moment. Dat was hét moment waarop ineens vele dromen waar werden. Waarop ik de nieuwe fase in mijn leven écht fysiek voelde ingaan. Ik ben als een halve gare op mijn fietske naar huis gereden en ik heb in mijn heel leven niet meer zoooo hard gelachen als toen. Het gevoel van voldoening, van "nah, ziedewel!" en van verwachting was zo overweldigend dat ik er bijna van ontplofte.

    En nu de levensles: dat gewéldige gevoel streef ik continu na. En al voel ik er maar een fractie van, ik zal mij altijd blijven herinneren hoe zalig dat moment was.

  • Dag 7: mijn beste vriend(in) - het vervolg!

    Het heeft wat weg van een cliffhanger, maar in realiteit moest ik gewoon efkes kunnen verder werken en had ik niet door dat ik het eerste deel al had gepost...

    Lees meer...

  • Dag 7: mijn beste vriend(in)

    Op 't eerste zicht is dit een gemakkelijke opdracht... Maahaar, niets in mijn leven is simpel, dus ook hier is een fameus genuanceerd antwoord nodig.

    Tijdens mijn lage school periode kon ik niet spreken over een beste vriendin. Ik hoorde er nooit echt bij en sloot mij aan bij zoveel mogelijk "vriendinnen", zonder ooit diegene te zijn waar een ander meisje aan zou denken als "beste vriendin". Dit veranderde in de middelbare school. Daar werd ik vriendjes met Lola en Kato. In een zekere zin zijn deze twee madammen (toen nog juffrouwen natuurlijk...) ervoor verantwoordelijk dat er eindelijk een zweempje van zelfvertrouwen in a-girltje kwam, want ze waren zo belangrijk in mijn leven. Ik zal nooit (nooit!) het moment vergeten waarop ik voor de eerste keer diegene was die in het midden liep. Lach er nu maar om (dat doe ik ook), maar daarvoor was het mij nog nooit gebeurd dat ik zo interessant, of leuk of gewoon vriendin was met iemand dat ik diegene was die niet meer aan de buitenkant van de groep stond.

    Lola en Kato zijn mijn volledige middelbare school in the picture gebleven. En ook al zat Lola de laatste jaren op een andere school, we schreven schriften, rollen behangpapier en brieven vol tienerzever naar elkaar.

    Tijdens mijn tienerjaren heb ik trouwens ook ontdekt dat ook jongens/mannen goeie vrienden kunnen zijn.

  • Dag 6: mijn dag

    Het is maandag en dat is absoluut niet mijn favoriete dag. Er overvalt mij dan altijd zo'n "is het nu alweer maandag"-gevoel, waardoor ik weer met de neus op de feiten wordt gedrukt dat het leven veel te snel gaat. En dat ik er niets tegen kan doen om dat tegen te houden.

    Vandaag is zo'n gewone werkdag. Die met telefoontjes, lijsten, dingen te regelen en de obligate vergaderingen (ahum, meetings natuurlijk! klinkt veel beter...).
    Het is ook een dag waarop ik 's middags naar de winkel ben getrokken om een kerstboom te halen, zodat het hier op kantoor ook zo'n beetje Kerst is.

    Deze avond ga ik lesgeven. En dus bestaat mijn werkdag uit 12u. Lang, kweetet, maar dat is van "gewente".

    Ik ben er vrij zeker van dat 13 december 2010 in mijn verdere leven van weinig betekenis gaat zijn. Tenzij er straks natuurlijk nog schokkende dingen gebeuren. Aangezien ik niet op de lotto speel of zit te wachten op de goeie afloop van iets, vrees ik dat dat alleen maar negatief zou kunnen zijn. En dan haal ik even mijn meest doemdenkende zelf boven, waarbij ik auto-ongelukken, gasontploffingen, ... zie. En dan maar rap aan iets anders probeer te denken en stiekem mijn vingers achter mijn rug kruis om al het onheil af te wenden.

    Vandaag is een dag die voorbij gaat. Zoals alle andere dagen...

    (trouwens, ik wéét dat ik "dag 5: wat is liefde" vlotjes heb overgeslagen, maar het was dat of nooit voorbij die dag 5 geraken.)

  • Dag 5: mijn definitie van liefde

    Mja, voor diegenen die nu denken voor eens en voor altijd te weten hoe a-woman denkt over liefde: helaas, je bent eraan voor de moeite...

    Het enige zinnige dat ik er vandaag over kan zeggen is een gevoel. Warmte. Liefde is warmte. Maar wat dit juist wil zeggen... Ik kan het (nog niet) verwoorden.

    Ik moet daar dus nog eens goed over nadenken, vrees ik. Dag 5 zal voor morgen zijn...

     

  • Dag 4: wat eet ik vandaag?

    Tja, in feite had dit berichtje er gisteren moeten staan. Maar door enige tegenwerking van Skynet en het plots niet meer toegankelijk zijn van mijn blogje (paniehiek!!), is dat dus uitgesteld tot vandaag.

    Bon, het gewéldig interessante onderwerp "wat eet ik vandaag"... Hou je vast! :)

    Ik ben geen eet-planner. Ik ga naar de Delhaize met een kort lijstje van gerief dat echt ontbreekt (stijl wc-papier, vuilniszakken, tandpasta), maar op het vlak van eten is dat altijd op basis van inspiratie en goesting van het moment. Gevolg: beschamend veel etensproducten na een 5-tal dagen in de vuilbak. Ik kijk altijd vol bewondering naar blogjes van mensen die er heuse week-menuten op nahouden zoals Lilith, en er bestaat zelfs een volledige blog over dit onderwerp! Maar ik kan dat dus niet hé. Enfin, ik kan/wil dat niet.

    Nochtans het zou moeten hé. Het zou mijn portemonnaie, mijn lijn, mijn gezondheid en ook mijn gemoedsrust geweldig ten goede komen. Ik heb dus al heel goed op tijd mijn goed voornemen voor 2011 gevonden si.

    Maar bon, wat eet ik vandaag. Geheel volgens inspiratie van het moment:
    - Deze ochtend: een bruin boterhammeke of 2 met kaas & confituur (tesamen op 1 boterham natuurlijk, mjammie!).
    - In de voormiddag heb ik nog wat gesnoept van de sinterklaasmandarijntjes die we hier op 't werk kregen (wegens chocolade al lang op natuurlijk. En ja, ik heb geholpen!)
    - Deze middag ging ik voor de collega's broodjes halen en had mij voorgenomen te gaan voor een taske verse soep, maar op kantoor gekomen met een tagliatelli met kipjes en spekjes. Mjammie!!
    - Deze namiddag worden het sowieso nog wat mandarijntjes
    - en dan deze avond? Tja, nog geen idee. Ah, of toch wel: ik heb van mijn ventje zelfgemaakte rode kool meegekregen. En een kippenboomstammetje. Dat gaat het dus worden! Jawadde, ik voel mij al helemaal flink. Ik heb zowaar +- 6u op voorhand een plan ivm mijn eten!
    - En dan uit alle macht proberen om niet nog wat te snoepen, ook al heb ik zelfs niet eens snoep in huis. Maar het zou je verbazen hoe creatief ik daarin kan zijn. Het gaat zelfs tot het bakken van ganser cakes. Tot groot plezier van mijn collega's, de dag nadien.

  • Dag 3: mijn ouders

    ouders.pngMijn ouders... Moeilijk...
    Hier kan ik 2 verschillende verhalen vertellen. Ik heb het verhaal van de eeuwig ruziemakende ouders. De ouders die elkaar enorm graag zagen (of zelfs zien), maar door hun totaaaaal verschillende houding waarmee ze in het leven stonden in feite niet gemaakt waren om getrouwd te zijn. En dus de ouders die ervoor gezorgd hebben dat we alle 4 te snel volwassen zijn moeten worden, dat ik een rol heb op mij genomen waar ik niet voor gemaakt was en dat we situaties hebben meegemaakt waarvan ik achteraf alleen maar kan zeggen dat we een heel speciaal set engelbewaarders hadden, aangezien we er uberhaupt alle 6 nog zijn.

    Of, ik kan het verhaal vertellen van ouders die ervoor gezorgd hebben dat we opgegroeid zijn tot 4 straffe volwassenen. Elk met hun littekens uit onze jeugd, maar elk succesvol in wat we doen, gezond, omringd door vele mensen en geliefd door een speciale persoon in het leven.
    Mijn ouders hebben ons de kans gegeven om te studeren wat we fijn vonden, ook al was dat niet wat ze zelf in gedachten hadden. Ze hebben ons de nodige verantwoordelijkheden gegeven, waardoor we genoeg kwajongens(en -meisjes)streken hebben kunnen uithalen om er door te leren en slimmer te worden. We hebben gelijk welke sport mogen beoefenen , jeugdbeweging bezoeken of muziekinstrument spelen. En ze hebben ons ook (in de mate van de beperkte financiële mogelijkheden) zoveel mogelijk van de wereld laten zien om ons beeld van de maatschappij zo goed mogelijk te vormen.

    Nu, 34 jaar na mijn eerste kreet, heb ik dus twee verhalen. De meeste mensen weten dat ik "speciale" ouders heb, die veel ruzie hebben gemaakt, maar die door mij toch wel gewaardeerd worden. Als iemand mij oprecht geïnteresseerd vraagt hoe het nu écht geweest is, valt er meestal een stilte. Ik heb het verhaal namelijk al zo vaak verteld, dat het ondertussen bijna het leven van iemand anders lijkt. En ik betrapte er mij dan vroeger ook vaak op dat ik het verhaal aandikte om het toch maar zo erg mogelijk te doen lijken. Terwijl de realiteit zwaar genoeg was. Het is namelijk niet de bedoeling dat je als 6-jarig meisje door jouw moeder wordt geroepen om een escalerende situatie te stoppen. Of dat je als 15-jarige tiener de zorg overneemt van kleine broer & zus. En als kind de hele tijd het gevoel hebben dat je een volwaardige partner bent, en dus niet het kind van jouw moeder...

    Maar kom, ik ben niet zo slecht terecht gekomen (zeg ik moedig...). En ik ben ervan overtuigd dat er een moment komt in het leven waarop je zulke dingen in feite het best gewoon klasseert en achterlaat. Al is de realiteit wel dat het verleden mij toch vaak met een snok doet stilstaan en met de neus op de niet zo fraaie feiten drukt. Ik heb, bij tijden, een rotjeugd gehad, en dat heeft mij zwaar getekend. Langs de andere kant, ik ben wie ik ben door mijn verleden. En ach, zo slecht is dat niet. Denk ik.

  • Dag 2: mijn eerste liefde

    jip-janneke.jpgIk ga dit onderwerpje heel letterlijk nemen. Want ik zou ook kunnen schrijven over de liefde voor mijn eerste huiskat, of de eerste man in mijn leven (mijn vader, wie anders,...), of de eerste jongen waarmee ik écht samen was, of de eerste waar ik "het" mee gedaan heb, of zelfs de eerste waar ik een dak mee gedeeld heb.

    Maar neen, het wordt mijn eerste liefje. En wat voor een liefje!!

    Ik had het als kind niet simpel. Mijn ouders waren (zijn), heel voorzichtig uitgedrukt, nogal ongewoon. Buiten het feit dat ze lak hadden aan materiële zaken, de mening van een ander en ervoor kozen om 4 kids groot te brengen, zijn het gewoonweg regelrechte hippies! Dat maakt dat ik nogal een vreemde eend in de (klas)bijt was. Ik had niet die merkkleding die iedereen had en ook niet die hippe speeltjes. Ik liep in zelfgemaakte kleding en bovenal, mijn omgeving was nogal anders. Wij hadden geen tv, we luisterden thuis naar klassieke muziek en avant-la-lettre StuBru muziek (en dus niet naar Madonna en Michael Jackson) en er was mij verteld dat ik vooral niet moest volgen wat iedereen volgt, gewoon om de reden dat iedereen dat deed. En wat deed kleine a-girl toen met die raad: heel categoriek: alles wat "iedereen" geweldig vindt, per definitie niet ok vinden.

    Tja, daar maak je dus geen vriendjes mee. Bijgevolg: ik was dat pestkind. Het kind waar geen ander kind naast wilde zitten in de klas, wegens niet cool genoeg.

    En uitgerekend ik, die kleine gepeste a-girl, had in het 3e studiejaar een aanbieder uit het 6e studiejaar. Imagine de cool-factor hiervan!! En niet zomaar "een" jongen hé. Nope, dé jongen. De ket waar elk meisje van het 1e tot het 6e studiejaar naar opkeek. Zijn naam is lang magische gebleven voor mij! Het was Dieter Vanacker. Dé Dieter Vanacker, mind you! Het klinkt jullie waarschijnlijk totaal onbekend in de oren, maar bij mij blijft het toch altijd nog een tof belletje rinkelen.

    En dus Dieter had het aangevraagd met mij. Je kent dat wel, zo ging dat toen. En ik had natuurlijk ja gezegd. Dieter was écht de man toen. Het ging toen al naar het einde van het schooljaar en dan valt mijn verjaardag. Ik had van thuis frisco's mee gekregen om uit te delen. En ik had nog eentje over. En die mocht ik dan naar 't 6e studiejaar brengen. Naar mijn lief. Beeld je de victorie in. Ikke, klein gepest meisje, mocht naar haar lief in 6e studiejaar, om een frisco te brengen. Als ik daar nu op terugdenk, dan kan ik alleen maar gniffelenden leerkrachten voorstellen, maar toen was het een subliem moment. En daar zat ik dan, met mijn lief en een frisco, op de trappen van het schoolgebouw.

    En hij gaf mij toen een zoen. Op mijn mond. Beeld je in, ik werd die dag 9 jaar...

    In de grote vakantie ben ik met mijn fiets nog verschillende briefjes en cadeautjes gaan brengen naar de meter van Dieter, want die woonde in mijn straat. Maar het heeft niet mogen zijn. Dieter ging naar de grote school en dus was het gedaan voor ons.

    Op zich niet echt een ramp voor mijn 9-jarig hart. Ik had mijn glorie-moment gehad en het had mij echt goed gedaan. Na Dieter kwamen er nog vele serieuze en minder serieuze vervangers, maar hij is toch altijd een beetje speciaal gebleven.

    Ook nu nog. Niet dat ik ooit nog iets van hem zou willen. Absoluut niet. De veelbelovende jongen is helaas niet uitgegroeid tot een man die mijn piano zou kunnen bespelen, maar het blijft wel Dieter. Dé gast die voor hét fijnste moment uit mijn lagere school jeugd heeft gezorgd. En daardoor blijft hij altijd een beetje speciaal voor mij. Leve de eerste liefde!

  • Dag 1: Introduceer jezelf

    10-10-27 Florida 00233 (2).jpgBon, dag 1 van de 30 dagen schrijfseltjes. En meteen een relatief gemakkelijke. Relatief dan wel, want ik wil niet dat er frankskes (of euro's) zouden vallen bij mensen die mij zouden kunnen kennen. Ik moet mezelf dus voorstellen. In principe is dit eenvoudig, al ligt dat bij een anonieme blog natuurlijk wat moeilijker. Ergens op de grens van het onbekende blijven dus. Bij deze (en ineens interessant voor diegenen die dit blogje nog maar recent volgen of die er begrijperlijkwijs geen zin in hebben om 5 jaar bij te lezen):

    Ik ben dus een vrouw, zoveel is voor ieder al wel duidelijk. Ik ben ondertussen 34 en woon en werk ergens nabij het centrum van 't land. Ik woon in een gezellig appartementje met mijn 2 katjes. Ik heb een verwarrend liefdesleven en dat ligt integraal aan mezelf. Mijn leventje wordt volledig volgepropt met veel te veel activiteiten omdat ik nu eenmaal niet kan/wil stilzitten.

    Ik ben wie ik ben. En dat is niet simpel te aanvaarden. Ik aanvaard ondertussen wel al dat ik inderdaad een ingewikkeld persoontje ben, die vaak gek wordt van haar eigen denkwereld. En dat ik het daar toch écht wel moeilijk mee heb, soms.

    Mijn uiterlijk ga ik niet te gedetailleerd beschrijven, dus hou het op "aanvaardbaar". Ik ben niet smal, maar ook niet dik dik, ik weet met kledij meestal de betere "elementen van mezelf" naar voor te halen, heb blonde haren en groenige ogen (oordeel zelf, kijk boven). Ah en mooie voeten, doch dit geheel terzijde ;)

    Ik heb hobby's. Elke dag liefst een andere. Ik heb een héél intens jeugdverenigingsverleden, en daar heb ik 2 super goeie vriendinnen aan over gehouden. Daarnaast sport ik graag, maar helaas niet regelmatig. Ik doe dan dingen zoals zwemmen, lopen (al is dat ondertussen écht lang geleden), fietsen, maar ook duiken, ski & snowboard. En dan stort ik mij graag eens op iets nieuws. Dat kan naaien zijn, foto's trekken, boeken lezen, films kijken,...

    En vandaag ben ik vooral snipverkouden en moe.

  • De uitdaging: 30 dagen!

    30.jpgGezien bij "Prozac & The Country", en meteen geweldig bevonden: de 30 days challenge. Het eenvoudige concept is dat je 30 dagen schrijft over onderstaande onderwerpen...  

    1. Introduceer jezelf
    2.
    Mijn eerste liefde
    3.
    Mijn ouders
    4.
    Wat eet ik vandaag
    5.
    Mijn definitie van liefde
    6.
    Mijn dag
    7.
    Mijn beste vriend
    8. Een moment
    9.
    Mijn geloof
    10.
    Mijn outfit van vandaag
    11.
    Mijn broer
    12.
    Wat vind je in mijn tas vandaag?
    13.
    Deze week
    14.
    Mijn hobby’s
    15.
    Mijn dromen
    16. M
    ijn eerste kus
    17.
    Mijn favoriete herinnering
    18.
    Mijn favoriete verjaardag
    19.
    Waar heb ik spijt van?
    20.
    Deze maand
    21.
    Mijn favoriete eten
    22.
    Iets waar ik overstuur van raak
    23.
    Iets waar ik blij van word
    24.
    Iets waar ik van moet wenen
    25.
    Een eerste
    26.
    Mijn angsten
    27.
    Mijn favoriete plek
    28.
    Iets dat ik mis
    29. M
    ijn ambities
    30.
    Voor de laatste keer…

    Net als "P&TC" zie ik het ook van héél ver afkomen dat 30 dagen op een rij niet gaan lukken (al is het alleen al maar omdat ik écht niet op Kerstdag ga bloggen...), maar het geeft mij wel 30 verschillende dagen een uitdagend onderwerp. En ook ik beken dat ik enkel de eerste 3 onderwerpen heb bekeken, dus het gaat nog een verrassing worden. Duhus, ik ga ervoor!

  • App'skes

    iphone.jpgOmdat ik zag dat ook Lilith ondertussen op haar ubercoole blog nerderige stukjes mag posten over iPhone-applicaties, vind ik dat ik dat ook wel kan doen :)

    Een tijdje geleden vroeg ik welke applicaties zoal aan te raden zijn voor iPhone, aangezien ik er zelf ook eentje heb. Buiten BFF Elle reageerde er niet echt iemand, maar geen nood, ik had de weg naar iTunes al gevonden. En dus ondertussen heb ik tig appjes. Wanna know welke?:

    Sociaal:
    - Twitter
    - Tweetdeck
    - Facebook
    - Skype
    - Messenger
     -> allen verslavend, in meer of mindere mate...

    Hulpprogramma's:
    - Waterpas (tja, je weet maar nooit dat ik ergens ben waar dringend een kader waterpas dient opgehangen te worden... Ik zal de reder van het moment zijn!)
    - Flashlight (fancy hoor... een pillicht in verschillende kleurtjes, een SOS-teken,...)
    - BatteryMaster (om te weten hoe lang ik het nog kan trekken met mijn speeltje)

    Fotografie (mijn nieuwe passie!!)
    - VanGo Vintage (niet zo interessant, maar ik krijg het niet over mijn hart om het te wissen)
    - Infinicam  (leuk leuk! Vele mogelijkheden)
    - Lo-Mob (!!)
    - MoreLomo (!!)
    - PictureEffect (niet goed, staat er gewoon nog bij in feite)
    - RomaniticPhoto (om van die roos-bonbon foto'tjes te hebben)
    - Instagram (ben ik nog niet helemaal mee weg, dus als iemand tips heeft?)
    - OldPhotoPro (tja, lijkt tof als je het eerst bekijkt, maar heb er de fun nog niet van gevonden)
    - Hipstamatic (uber-populair hé, maar zoooo leuk!)

    Games:
    - FourFree (de klassieke 4 op een rij, leuk om met 2 te spelen op een dul moment ;))
    - Talking Tom (hilarisch. Een katje dat hetzelfde herhaalt als wat jij zegt, maar dan met een piepstemmetje. Je kan hem kriebelen en dan krolt hij. Je kan hem ook upgraden en dan kan je hem tamagochi-gewijs verzorgen)
    - UnoFree (ook al een klassieker onder de gezelschapsspelen. Ik heb de gratis versie, en dat is niet zo leuk)
    - Tetris, Solitaire, iMasterMind, BubbleXplode, BubbleMakerPro. (zowat bezigheidstherapie-spellekes dus)

    Weer:
    - Weer (je kan hier verschillende pagina's aanmaken met verschillende steden in de wereld om tot 6 dagen verder het weer te zien)
    - Buienradar.nl (mijn beste vriend tijdens live events!)

    - Meteo.be (een applicatie van KMI, met dus ook weer weersvoorspellingen)

    Muziek:
    - iTunes (uiteraard...)
    - Shazam (waarmee je gelijk welk muziekje kan laten opzoeken en meteen online aankopen, youtube'en, ...)
    - YouTube
    - StuBru (nog niet uitgezocht wat je er allemaal mee kan doen)
    - Radio.be
    - Top100hits (uit vele vele landen ter wereld)
    - SoundMeter (een heuse decibel-meter!)

    Reizen:
    - AroundMe (werkte goed in USA, maar hier niet echt. Ik zit volgens dit "dingske" steeds 10 km verderop...)
    - Google Earth
    - Kaarten (met gps dus)
    - Tip Calculator (waarmee je fooi heel gemakkelijk kan berekenen, volgens tevredenheid enzo)
    - Woordenboek
    - TMobilisPro (files altijd te bekijken!, ook Flitsers worden gemeld, reistijden, voorspellingen van fileleed,...)

    Eten:
    - SmulWeb (met veel receptjes)
    - VT4 Recepten (inderdaad, recepten)
    - GaultMillau Belux (werkt niet echt goed, vind ik, maar misschien moet ik dat nog eens goed bekijken...)

    Kleding:
    - Vogue Stylist (daar ga ik mij nog eens toe zetten! het is de bedoeling dat je al jouw kledingstukken, accessoires, schoenen,... te fotograferen en op te lijsten. Uiteindelijk zou je dan zogezegd (!) niet meer staan te twijfelen en altijd weten wat aan te trekken. Eerst zien, en dan geloven...)
    - H&M (leuk, maar heel beperkt in aanbod)

    Vanalles:
    - Ikea (de volledige ikea-catalogus)
    - Kinepolis (gemakkelijk om te weten welke films er zoal zijn)
    - iBooks (lijkt mij pas handig te zijn van zodra je ook taal kan selecteren. Wat voorlopig niet kan. Denk ik...)
    - DownloadMeter (om te weten wanneer mijn 3G-pakketje van de maand op is.)

    Veel hé!
    Maar er is plaats voor meer hoor! Dus als er nog suggesties zijn, laat maar komen!

  • Witte duiven & lange kleedjes...

    huwelijk.jpgHet heeft even geduurd, maar ondertussen kan ik erover praten. Of beter gezegd, schrijven. Mijn jongste broer gaat trouwen. Inderdaad... hij is de eerste van ons gezin met 4 kinderen, en meteen ook de jongste. Het broekventje is ochotte amper 25 en is ervan overtuigd dat dit de goeie beslissing is. Merken jullie de enigszins sceptische ondertoon?

    En weet je hoe ik dat te weten ben gekomen? Wel, helemaal zoals het de jonge generatie siert, heeft hij dat op mail gezet. Inderdaad, beste mensen, op mail. Ik woon ochotte op ne "schuppesteel" van hem af, maar het was blijkbaar niet in hem op gekomen om dit eventjes face-to-face aan te kondigen. Ik ben dus niet zo enthousiast. Niet dat ik niet geloof in de liefde die hij en zijn vriendin delen, hoegenaamd niet. Maar, ik stel mij zwaar vragen bij hun timing. Want:

    - Mijn broer woont, samen met zijn vriendin, nog bij onze mama.
    - Ze zijn ook absoluut niet van plan om daar verandering in te brengen, na hun huwelijk.

    - Mijn broers vriendin zit in het tweede jaar van een 4-jarige opleiding.
    - Broer heeft een vaste job, maar is daar helemaal niet gelukkig. Hij denkt eraan om het werken op te geven en toch een studie aan te vatten. Een lange studie, iets van 4 jaar ofzo.
    - De datum van hun huwelijksfeest valt volledig in de periode waarin ik gewoonweg aan niets anders kan/mag denken dan aan mijn werk (en die periode is al zo geweest de laatste 5 jaar).
    - Daarnaast zijn ze van plan om het een "klein" feest te maken, met een 30-tal mensen (waarbij ik nu al voorspel dat er tegen heel wat schenen gaat getrapt worden), en dat alles in de tuin van mijn moeder. Zonder ook maar efkes rekening te houden met het feit dat daar niet bepaald verdraagzame buren zijn, dat het nu en dan eens regent in dit land en dat de tuin hoegenaamd niet gemaakt is voor een feest. Al is het al maar omdat die nogal hellend is.
    ... Of kort samengevat: als ik aan het concept "huwelijk" denk, dan denk ik aan "volgende stap in het leven". Aan samenwonen, of eventueel aan kindjes beginnen, of afgestudeerd zijn en naar iets nieuws in het leven gaan. Maar dat is bij hen dus allemaal niet het geval. Het blijft allemaal bij het oude. Ze blijven bij de mama wonen, ze blijven studeren, ze blijven dus geen geld te hebben, maar ze gaan wél trouwen.

    Enfin bon, laat ons zeggen dat ik zo mijn reserves heb. Maar begrijp mij niet verkeerd, ik ga daar absoluut niet moeilijk over doen. Als hij vindt dat dit de juiste beslissing is, hey, wie ben ik om dat in twijfel te trekken. Dus, hij doet maar, uiteraard.

    Alleen, de mama vindt dat ik wel wat enthousiaster kan zijn... Ze beklaagt zich over het feit dat ik niet meteen proficiat heb lopen roepen en dat ik wel had kunnen aanbieden om, gezien mijn beroep, dat heel dingske te organiseren. Ze vergeet daarbij vlotjes dat een mail niet meteen het juiste medium is om aan uw eigen zus aan te kondigen dat je gaat trouwen en dat je dan niet kan verwachten dat je met de champagne aan de deur gaat komen te staan. Ze vergeet ook gemakkelijkerwijze dat mijn broers sociale vaardigheden op zijn zachtst gezegd nogal wat kunnen bijgeschaafd worden. Oftewel: ik durf gewoonweg al niet voor te stellen om te helpen, omdat mijn broer een voorgeschiedenis heeft van "laat mij gerust, ik weet het beter"-momenten. En dat ik mij ook niet wil opdringen. En dat hij het mij ook gewoon zelf kan vragen als hij hulp nodig heeft. Hij kent mij goed genoeg om te weten dat ik daar nooit of te nimmer nee op zou zeggen.

    En dan is er natuurlijk nog mijn ingewikkelde persoonlijkheid die het er moeilijk mee heeft. Mijn broertje, die notabene dik 9 jaar jonger is dan ik, gaat trouwen. Uiteraard moet ik blij zijn voor hem, maar het knaagt. Het belachelijke is dat ik niet eens mag zeggen dat ik zo'n kans nog nooit heb gehad. Ik ben al meermaals (tot in den treure soms) ten huwelijk gevraagd door voormalige vrienden en door mijn ventje. Telkens heb ik een geweldige paniekaanval gekregen en ben ik weggekropen in mijn slakhuisje. Ik heb zelfs ronduit neen gezegd. Meermaals. Uit pure onzekerheid, paniek of drempelvrees. Urenlange therapie-sessies zijn daar al aan gespendeerd. Bindingsangst, egoïsme, laag zelfbeeld, weinig realiteitszin,... ik kan jou een hele waslijst geven van défauts! Ik ben ondertussen 34 jaar en heb dat blijkbaar nog steeds niet kunnen overwinnen. En mijn broertje van amper 25 kan dat wel. 

    Dus, het is dubbel. Ik moet er nog aan wennen.
    Maar, zoals het van mijn mams te verwachten viel, heeft ze mij zo gemanipuleerd dat ik toch in gesprek ben gegaan met mijn broer om hem te vragen hoe hij het geheel juist ziet. Zoals ik al had verwacht vond hij dat ze dat allemaal alleen gaan doen. En toen de bruid in spé er kwam bij staan, was het al helemaal een sfeertje van "moeiduni". Ach ja, we zien wel. Mijn broer trouwt en ik zal er zijn. Meer weet ik momenteel nog niet. Jeuj. Denk ik.
     

  • Shoes and all

    En toen ging ik terug naar de US of A. Jeuj!! En ja, inderdaad, alweer met de rode loper en bijbehorende festiviteiten. Trippel jeuj!!
    It happend to be dat ik daar dan op een congres was, met allemaal héél serieuze bisnis-men and women. En dat serieus dat vertaalt zich in een schoon uniform. Niet dat dat opgelegd is ofzo, maar blijkbaar is het heel duidelijk. Als je naar een congres gaat, dan kleed je je over de hele wereld hetzelfde (of het nu 30° is, of aan 't vriezen). Voor mannen is dat simpel: lange broek (donker, uiteraard!), hemd (wit of blauw, géééén fantasie'tjes!) en eventueel een kostuumvest en/of das. Voor vrouwen is het iets ingewikkelder. Lees hierbij de "iets" vooral heel letterlijk. Over het algemeen is dit (hoe verrassend): een lange broek (zwart) en een wit hemd. Voor de fantasierijken kan dit al eens een zwarte rok zijn. Jawadde, durven hé.

    En dus kijk ik weer naar de schoenen. Je kent mij. En je kent mij ondertussen ook genoeg om te weten dat ik daar dan bewijzen van verzamel. Endus: ziehier de schoenentrends bij vrouwen op internationale (saaie...) congressen:

    Trend 1: de zwarte pump!schoenen pumps.jpg

    Let vooral op de dame met de roze kousen. Ik kan je verzekeren: ze liep gewéldig in de kijker en heeft meermaals een afkeurende blik moeten verdragen...

    Trend 2: de sandaal
     Schoenen fout.jpg

    Nu en dan geslaagd, maar meestal nogal lomp en in feite écht lelijk... Merk op: een zwarte broek of rok horen erbij (de rok zie je niet, maar geloof me, hij is er!)

    Trend 3: euhm... lelijk?

    schoenen fouter.jpg

    En dan heb je natuurlijk nog steeds diegenen die uit de band willen springen. Diegenen die in feite ook niet akkoord zijn met het uniform en dan stilletjes (of minder stil, naar gelang) revolteren met schreeuwerige schoenen. De flipflops heb ik erbij gesmeten omdat ik mijn ogen niet kon geloven. Het zal je niet verbazen dat Miss Flipflop net niet buitengesmeten is door pumps- en zwartebroekdragende verontwaardigde zakenvrouwen, ook al droeg ze netjes een zwarte rok en een witte blouse. Het is dat het beneden hun waardigheid is. Ah ja. Maar ze heeft verdorie boze blikken gekregen hoor!!

    En wat deed ik? Ah schoenen kopen natuurlijk! En jawel: zwarte pumps. De kuddegeest, het is iets bizar. Al moet ik er misschien fijntjes aan toevoegen dat elk excuus om nieuwe schoenen te kopen een goed excuus is voor mij? ;)

  • Zwemmen!

    zwembad.jpgEn toen ging ik dus vorige week nog eens tijdens mijn middagpauze zwemmen! Het plaatselijk zwembad ligt op amper 5 autominuutjes van kantoor, en rekent halve prijs voor werknemers uit de gemeente. Als ik dus fluks mijn biznis-kaartje boven tover, mag ik voor iets meer dan de huidige broodprijs baantjes gaan trekken. En toen vielen mij een aantal dingen op:

    - Ik ben niet de enige die op het lumineuze idee komt om de middagpauze (zo nu en dan, in mijn geval) eens sportief door te komen.
    - Als je graag wil weten hoe het er in gemeente *******em aan toe gaat, dan luister je gewoon héél even (de tijd van kledij uit, zwempak aan) naar de roddelende zwembadmadammen (poetsers, kassa-dame, cafetaria-uitbater,...) en je bent helemaal mee. En wees gerust, je moet daar niet bepaald een goed hoorvermogen voor hebben. De dames zijn er blijkbaar van overtuigd dat ze elk een oorprobleem hebben, want ze schreeuwen hun mening luid en duidelijk. Over "die Nancy" die nu is elke dag te laat moet komen. Of over "de Swa" wiens dochter gaat trouwen met (godbetert...) ne Marrokaan. Of over "Svenneke" die toch best wel een aanwinst is als redder, al was het maar omdat hij zo mooi staat in zijn sexy zwembroek.
    - Bikini's zijn voor jonge grieten, zwempakken voor oudere dames. Ik heb een zwempak. Wat zegt dat over mij? :)
    - Haardrogers in een zwembad drogen hoogstens het haar van een man boven de 70, met 3 sprieten haar.
    - Juffen die met een klasje lagere school kinderen komen zwemmen staan blijkbaar onder geweldig hoge stress, want ze roepen allen (echt hé, zonder uitzondering) luidkeels de kinderen tot orde. "Shirley, wat heb ik gezegd? Dat de mondjes toe gaan! En wat zal er gebeuren als je toch praat? Juist ja, dan ga je straf schrijven!" ofwel "Kinderen, iedereen stapt hier ruuuuuuuuuuustig door het voetbad!!! Kevin, ruuuuuustig heb ik gezegd!!! *splash splash* Ok Kevin, jij mag dus niet gaan zwemmen!!". Miljaar, wat een hondestiel...
    - Ik kan er toch echt enorm van genieten dat ik sport tijdens de werkdag. En jawel, exact in het uurtje middagpauze. En mijn bordje soep drink ik dan gewoon aan de pc op. Flink hé!

  • Nerdy...

    apple_iphone4_10.jpgYep, het is zover. Ik geef het dan toch eens toe. Hier komt een bekentenis van formaat: als het op gsm's aankomt, ben ik een gadgetfreak. Ik heb er lang tegen gevochten, maar ik ben gesneuveld. Ik heb een iPhone4. Al moet ik er voor alle eerlijkheid aan toevoegen dat ik fameus (lees: integraal) gesponsord ben geweest...
    Het heeft mij net geen bloed, zweet en tranen gekost om het ding aan de praat te krijgen (ah ja, van gewone SIM-kaart in een gewone gsm, naar een micro-SIM kaart in de iPhone), maar ik heb hem nu bijna 2 weken in gebruik en ik moet zeggen dat het stukje technologie eindelijk zo werkt zoals ik het in gedachten heb.

    Ik ben ondertussen dus aan het scrollen over dat grote schermpje als de beste! Mijn contacts zijn (eindelijk) allemaal opgenomen, dus ik kan weer als de beste beginnen te bellen.
    Eén van de redenen waarom ik op de iPhone ben overgeschakeld is de mega-leuke foto's die je ermee kan nemen. Maahaar... daar blijf ik voorlopig nog een beetje op mijn honger zitten, aangezien het aangekochte app'ke (jaja, ik ben al helemaal into de juiste termen hé) niet wil downloaden.

    Maar ondertussen heb ik dus al eens geshopt in de iPhone applicaties. Ik kan nu, met mijn telefoon, een kader waterpas hangen, weten of het binnen de 10 minuten gaat regenen, het nieuwste recept voor mattentaarten vinden, vertellen wat ik zoal aan het doen ben aan de de medemens (gewéééldig interessant soms), weten waar ik ben, weten waar het dichtstbijzijnde tankstation is, spellekes spelen, weten waar het noorden is, weten hoe laat het is in HongKong, mijn filmkes kijken, muziek luisteren,... Allemaal nodig? Absoluut niet. Leuk? Awel, ik denk het wel.

    En dan nu een vraagje aan de medemens: welke applicaties MOET ik ook op mijn hip machien zetten? En vooral... waarom?

  • Vandaag

    17.jpgIk stond vandaag op om 7u45. Voor mijn doen is dat gigantisch vroeg, aangezien ik het geluk heb om pas om 10u te beginnen en op 10 minuutjes afstand van mijn werk te wonen. Douchen was niet nodig, aangezien we met collega's hadden afgesproken om op de middag te gaan zwemmen. Ah ja, sportief doen enzo :).

    Aangezien ik gisteren flink naar den Delijs ben geweest, had ik vele lekkere belegjes in huis en dan kan ik echt genieten van een boterhammeke. Dus, vers broodje gehaald bij de bakker (en gemerkt dat ze daar 10 cent zijn opgeslagen en dat mijn favo broodje nu al € 2,40 kost!!!) en een lekker boterhammeke (of 3) gesmeerd. Na mijn bo'kes heb ik mij aan de strijk gezet, dus ik ben helemaal klaar met mijn vakantie-valies-was en alweer gereed voor het volgend verlof.

    Tegen 5 voor 10 (tja, ik kom nu eenmaal altijd te laat op 't werk, een mens heeft zo van die gewoontes) ben ik in mijn auto gestapt en werkwaarts gereden. Het is relatief kalm op 't werk, al zijn we (nu al...) in stroomversnelling aan het geraken voor een project in de zomer van 2011. Aangezien we met 3 collega's gingen zwemmen, hadden de anderen het plan opgevat om iets lekkers te gaan eten buitenshuis. Dus, geheel volgens ons sterk karakter, sloten we ons bij de uit-eters aan en zijn we een lekkere spaghetti gaan eten.

    Na de middag nog wat vergaderingskes, een sollicitante over de vloer gehad ("mijn ambitie? tja, liefst de lotto winnen, want ik werk niet graag...") en gewerkt aan "het project".

    Plannen voor straks:
    - alsnog gaan zwemmen (na 't werk dan)
    - naar de vernissage van de tentoonstelling van een maat van mij
    - misschien nog een potje pakken in A'pen, of in mijn dorpke.
    - en waarschijnlijk weer te laat in mijn bed kruipen want de 6u tijdverschil van mijn verlof (nu ongeveer een week geleden terug ervan), is nog altijd niet uit mijn lijf.

    Interessant hé ;)

  • Jaloezie!

    De trouwe lezer weet het nog, maar nog niet eens zo heel lang geleden (een jaar of 2 ofzo) ging ik door een nogal zware depressie. Het proces van erkenning en acceptatie heeft ongeveer een jaar of 5 geduurd, en tegen dan zat ik er gigantisch en fameus door. Fatalistische gedachten alom. Dingen zoals "nu mag gelijk wie in mijn omgeving sterven, het zou mij niks doen" waren schering en inslag. Griezelig, ik kan het jou zeggen. Ik ben de hele tijd blijven verder functioneren en daarmee bedoel ik werken, vrienden, hobby's,... maar allemaal op automatische piloot. Uiteindelijk ben ik er door een combinatie van medicatie, steun van mijn zus & mams en een enkele goeie vriendin, mijn liefje en ook wat occasionele therapie terug bovenop gesukkeld. Maahaar, ik weet ondertussen dus dat ik er onderhevig aan ben. Aan dat depressie-beest. En geloof me, dat is een vies beest!

    Ik heb in de jaren ook enkele alarmsignalen leren onderscheiden in me, myself and I. Zo voel ik "het" alweer opkomen als ik overdreven emotioneel reageer op dierenleed, maar vooral als ik extreem jaloers reageer op al het goeds wat mijn omgeving overkomt. Ik krijg dan het gevoel dat ik vanalles aan het missen ben, dat ik op vele plaatsen tegelijk zou moeten zijn, dat iemand anders nét dat grotere huis, interessantere job, leukere concerten, strakkere lijn, verdere reizen heeft dan ik. Terwijl ik, let's be honest, in feite ABSOLUUT niet mag klagen. Ok inderdaad, er zijn concerten waar ik niet naartoe ga (uhu...), ik ben niet die strakke mie die ik in feite zou willen zijn maar ben overall best tevreden, ik doe mijn job echt graag (en velen staan te springen om hem over te nemen), ik ga véél op reis (en sporadisch zelfs in onmetelijke luxe), ...
    Maar, die jaloezie is helaas niet rationeel. Het is een vies ding dat de kop opsteekt als het weer wat slechter met mij gaat. Ik voel het wanneer ik de Facebook, Twitter of Netlog-comments van vriend&vijand lees en als er mij een gifgroene golf overspoelt waarin ik mij afgunstig voel bij al dat geluk. Ook al weet ik ook wel dat de virtuele nepwereld zo fake is als de oceaan diep is en dat ik niet ieders leven kan leiden (of zelfs alleen het goeie van ieders leven). En dan weet ik dat ik er onmiddellijk, meteen en stante pede iets aan moet doen.

    En, het is nu zover... Actieplan: afspraak maken met therapeut (ook al is het met een klein hartje, want ik heb het vorige keer abrupt afgebroken), relativeren (met hoofdletter R), niet te veel op mijn nek nemen in het leven (en dan bedoel ik zowel emotioneel als lichamelijk). En dan zou het moeten goedkomen. Duimen!