Mijn ventje heeft een huis gekocht. We waren nochtans dichter naar elkaar aan het toegroeien en ik kreeg er weer écht hoop in, maar plots kreeg hij blijkbaar een "coup de foudre" met het huis in kwestie en heeft hij het gekocht. Het is gelegen op een plek waarvan ik in de verste verte niet had gedacht ooit te kunnen/willen gaan wonen, dus het voelt voor mij aan alsof het nooit de bedoeling zal zijn om er ook mijn plekje van te maken.

Langs de andere kant is het wel precies het soort huis waar we samen jaren naar op zoek geweest zijn. Waardoor de vraag weer boven komt of je het meest belang moet hechten aan het huis op zich of aan de plek waar het gelegen is, bij gebrek aan optie's met beide voordelen uiteraard.

En ik kom er dus echt niet uit hé. Buiten het feit dat ik megahonkvast ben, hecht ik ook veel belang aan bereikbaarheid. Elke omweg is voor mij verloren tijd en dus het feit dat ik zou gaan wonen op een plek waar je altijd voor moet verder rijden dan strikt noodzakelijk is bijna ondenkbaar.
Daarentegen hecht ik ook veel belang aan het gevoel van thuiskomen. Ik heb het huis in kwestie nog niet gezien (raar hé...), maar blijkbaar zou dat daar zeker wel zijn. Kort samengevat: mijn ideale huis (mocht ik het op de plek van mijn dromen kunnen zetten) is er eentje waar een ligzetel van Le Corbusier niet zou misstaan. Niet in de ruimte en niet in het interieur. En dat vat voor mij het volledige concept al samen.

Dus, go with the flow zeker? Wieweet woon ik dus binnenkort in Verwegistan en word ik er nog gelukkig ook...