Mijn therapeut en ik zijn weer een stuk verder. Hij heeft het absoluut niet altijd gemakkelijk met mij, want ik voel dat ik hem vaak in een richting probeer te duwen, waar ik mij comfortabel in voel, maar dan heb ik er uiteraard niets aan. Hij moet dus fameus bij de les blijven om mij te helpen.

De vraag blijft dezelfde: waarom kan ik over cruciale dingen niets beslissen. Nu zo'n 7 sessies en vele lumineuze inzichten verder, heb ik enkele cruciale woorden: koningin, loslaten, badmeester, geleide fantasie, klein meisje,...
Zegt jullie absoluut niets uiteraard, maar voor mij zijn deze woorden stuk voor stuk aha-erlebnissen. Ik, die dacht zichzelf vrij goed te kennen, ontdek voortdurend nieuwe dingen. Ik leer niet eindeloos in mezelf te proberen graven, want heb ontdekt dat "jezelf" een bodemloze put is, waar je altijd maar dieper in kan graven. Op den duur is alles zo abstract, dat het niets meer met dagelijks leven te maken heeft en dat je toch nog steeds geen stap verder geraakt. Een identiteit is iets wat gevormd wordt in relaties.

Van alle inzichten is de laatste de meest intrigerende: mijn angst voor binding zou wel eens fobisch kunnen zijn. En een eigen leven leidende. En gelijk welke fobie moet bestreden worden met confrontatie. Of met andere woorden: gewoon doen godverdomme. Of het nu op hoogtes staan is, vliegen in een vliegmachien, spinnen trotseren, of in mijn geval: relaties aangaan. Uiteraard met kleine stapkes, en onder begeleiding van mijn "badmeester" (dixit mijn therapeut, en dus ook zijnde mijn therapeut), maar gewoon doen.

Dus, ik moet gewoon doen...

Aaargh, paniek...

Toch een fobie dus?